Snow White and the Seven Dwarfs (1937)

Hier dus het antwoord: De Site >> Algemeen >> Het grote opmerkingen / feedback topic #2

Ik ga mijn beoordeling verhogen.
Het was een 4,5, maar ik ga het een 5 maken.
Ik heb deze video dit weekend weer na een hele tijd in de videorecorder geduwd, en gekeken en het blijkt beter dan ik me herinnerde.
Disney heeft in deze film meer aandacht geschonken aan de zeven dwergen, dan aan het verhaal zelf. (Volgens mij duurt de alom bekende 'Badscène' langer dan Sneeuwwitje's dood!)
Doch is dit niet hinderlijk.
Disney maakte deze film ook redelijk eng. De koningin is als heks best wel eng, maar de dwergen maken de film vrolijk. Ze blijven leuk.
( Giechel: 'Stoetel heet zo omdat-ie stoetelt.
Ik stoetel óók, hoor, maar hij praat er niet bij!'

Dwergen: 'Het hele huisje is schoon!'
Grumpy: 'Vrouwenstreken...')

De eerste en haast de beste Disney!

Ik ben het hier niet meer mee eens!

Er zijn maar weinig Disneyclassics die ik kinderachtig vind. (De enige die ik kan bedenken is Cinderella (1950). Die is gewoon saai. )

Ik wou al zeggen. Ik vind de modernere Disneys en Disney/Pixars eigenlijk kinderlijker. Omdat deze echt voor kinderen zijn en de oudere ook leuk zijn voor volwassenen. En vergelijk moderne Disneys eens met films als The Black Cauldron, wat is dan kinderachtig?

Ja, maar The Black Cauldron (1985) is dan ook echt een geval apart.

Ik heb deze film gezien maar dan in nieuwere versie geloof ik, kleuren enzo zijn mooier. Kan nieuwere versie niet op moviemeter vinden, dus neem ik aan dat het deze betreft, of? Ik bedoel deze: Nieuwere versie

Dat is de zelfde film. Er is maar een echte Snow White (er zijn ook andere maar die zijn ruk). De kwaliteit is altijd wel best goed bij cel-animatie en omdat dit de eerste Disney is werd deze ook als eerste gerestoreerd, de DVD en Blue-ray hebben niet eens meer filmkorrel.

De Disneyfilm heeft in feite drie versies in de Nederlandse nasynchronisatie, de nagesynchroniseerde versie uit 1938, de nagesynchroniseerde versie uit 1984 en de nagesynchroniseerde versie uit 1990, maar ik denk dat het hier om een geremasterde versie gaat.

Nee, heb deze als VHS (heb alle drie de versies trouwens) en dit is gewoon normaal beeld met de nederlandse stemmen uit 1984.

Welke versie vind je het best?

De originele VHS uit 1994 voor het jeugdsentiment maar qua kijkplezier de nieuwe Full-HD Blue-ray met originele stemmen.

Ikzelf ken alleen de versie uit 1990 met (net zoals -volgens mij- de versie uit 1984) de geweldige teksten van Harrie Geelen.

Zowel de VHS uit 1994 als de Blue-ray hebben de stemmen uit 1984 van Harrie Geelen. De 1937 is nergens meer te vinden. En de 1990 is op de VHS uit 1999 en de DVD uit 2002 te vinden.

Dit was een van de eerste films die ik, naast Pippi Langkous, in de bioscoop zag. Inmiddels heb ik hem op Blu Ray, wat natuurlijk een must is. Vanmorgen hebben mijn neefje van zeven en mijn nichtje van vijf deze opgezet en wat mij dan toch weer verbaast is dat deze film nog altijd werkt. Vier oogjes vast gekluisterd aan het beeld en ze lachen om de kabouters en om de scenes waar ik zelf ook altijd om moet lachen. Dat is toch knap; tussen het vele computer geweld en alle andere indrukken die kinderen vandaag de dag krijgen blijkt dus een film uit 1937 nog altijd zijn werk te doen. Knap werk wordt altijd gewaardeerd, daarom alleen al krijgt deze film van mij: 4,5 *!

Na onlangs weer eens Siegfried uit de opera-cyclus Der Ring des Nibelungen gezien te hebben is het aardig weer eens een film gezien te hebben waar dwergen iets positiever neergezet worden. En tegelijkertijd eindelijk begonnen aan een film-projectje waar ik al tijden mee in mijn hoofd loop en wat ook nog wel tijden zal duren: alle Disney films zoveel mogelijk op chronologische volgorde (her)zien, en dan nu in de Engelse dub.

Snow White was dus de eerste volledige Disney-film, en is al meer dan 75 jaar oud, maar desondanks verre van slecht geanimeerd. Ik kon me in ieder geval niet meer herinneren dat het er zo vloeiend uit zag en dat er zoveel tegelijk gebeurt, dus dat was een meevaller. Wel was ik een beetje bang dat ik de typische humor niet meer zou trekken, maar ook dat viel best mee. De dieren waren best schattig, en het was ook aardig om te zien en te horen hoe de soundtrack verweven is met wat er op het scherm gebeurt. Bijvoorbeeld een celesta die klinkt als je water hoort, of een beweging die precies gelijk op gaat met het ritme van de muziek. Er is duidelijk aandacht aan besteed! Wel vond ik de zang behoorlijk irritant. Zoals gezegd, ik hou van opera. Ik heb dus an sich geen probleem met klassieke zang, waarbij er vaak gevibreerd wordt, maar hier stoorde het vibreren me wel. Wellicht omdat het op zo'n manier gebeurt dat het meer als gegrinnik klinkt. Typisch voor die jaren, ik ben ook niet echt fan van de populaire muziek uit die tijd.

In mijn herinnering was dit nou niet de meest boeiende Disney, en ondanks dat alles wel koddig was, was na ongeveer een uur mijn aandacht wel wat aan het verslappen; ik had het wel gezien. Maar over het algemeen minder erg dan verwacht dus, met als extra pluspunt ten opzichte van de recentere Disney films het ontbreken van de vervelende Disney-moraaltjes. Afgezien van de zang viel er dus weinig te ergeren. Het was dus best aardig om weer eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat. 3*.

Je moet al van een andere planeet komen als je nog nooit van Sneeuwwitje hebt gehoord. Hoewel dit misschien niet het meest bekende sprookje is van de gebroeders Grimm, denk dat dit Roodkapje is, is het wel de eerste Disney langspeeltekenfilm en tot op heden de meest bekende verfilming van het sprookje. En ook zovele jaren later vind ik dat de tekenfilm nog steeds staat als een huis. Disney heeft de dwergen namen gegeven en een uniek karakter. Ze zorgden ook voor een kmische noot in dit van nature erg donkere sprookje. Dat is wat deze film zo leuk maakt. Dat Sneeuwwitje hulp krijgt van dieren is een thema dat in latere Disney tekenfilms zal worden herhaald en wat mij betreft heel goed werkt. Vooral mijnheer of mevrouw Schildpad is hier heel leuk. De koningin als heks is eng, veel enger dan latere slechteriken die meestal karikaturaal werden voorgesteld. Dat de stiefmoeder Sneeuwwitje drie maal poogde te vermoorden in de originele versie, terwijl we in deze versie slechts eentje van te zien krijgen die al meteen slaagt, is misschien een beetje jammer. Maar dit zal wellicht te maken gehad hebben met tijdslimiet, budget en keuzes die destijds moesten worden gemaakt.

De film geeft een andere indruk dan het originele sprookje want de toorn van de stiefmoeder en de dood van Sneeuwwitje komen eigenlijk maar wat en passant aan bod; het draait vooral om het vrolijke huishouden van de dwergen.

Wat ook meteen wel de kracht van de film is want de dwergen zijn bijna 80 jaar na dato nog steeds erg leuke personages en de film komt vooral vrolijk en charmant over. Prachtig ook hoe de dieren van het bos betrokken zijn bij het verhaaltje. Zelfs in het houtsnijwerk van het huisje zijn uilenkopjes te ontdekken.

Wel erg opmerkelijk vond ik de ogen van Sneeuwwitje; ze lijken een groot deel van de tijd gesloten te zijn, wat haar een beetje de uitdrukking geeft van iemand die iets te gulzig van de slaappillen heeft gesnoept, iets dat niet echt siert bij wat “de mooiste van het land” moet voorstellen.

Het doet er verder niet toe, ik vind het knap dat zo’n oude film met welbekend verhaal zelfs nu nog oprecht uitstekend vermaak blijkt te zijn.

De eerste Disney-film. Een prima animatie, zeker voor die tijd. Het verhaal is bekend en ook zeker niet onaardig. De personages zijn wel behoorlijk vlak, mede daardoor heb je het na een tijdje ook wel weer gezien. Gelukkig duurt de film ook weer niet te lang, derhalve een degelijke klassieker.

Volgens mij was deze regelrechte klassieker, gebaseerd op het sprookje van de gebroeders Grimm, de eerste lange animatiefilm van Walt Disney. Het verhaal is genoegzaam bekend en in deze film zijn de dwergen de eigenlijke hoofdrolspelers. In 80 minuten worden grappige opmerkingen gemaakt, wordt gedanst en gezongen en wordt het af en toe zelfs een beetje griezelig. En hoe antiek de animaties ook zijn, ze maken nog altijd indruk.

Disney Classic #1

Tijdens mijn basisschool periode zag ik veel Disney-films maar het zou niet representatief zijn op basis van herinneringen van twintig jaar geleden stemmen uit te delen. Daarom heb ik besloten veel delen een nieuwe kijkbeurt te geven. En waarom niet gewoon starten bij het deel waar alles begon?

Dat Sneeuwwitje een klassieker van de bovenste plank is staat buiten kijf. Maar dat de film tijdens mijn eerste kijkbeurt al ruim een halve eeuw oud was had ik nooit geweten. Voor het internettijdperk kwam ik niet verder dan de Donald Duck en mijn eigen ervaringen met films.

Zelfs na 77 jaar ziet de film er nog altijd goed uit. Weliswaar wordt het detailniveau van Beauty and the Beast of The Lion King niet gehaald maar vanaf de eerste minuut straalt Sneeuwwitje een zekere warmte uit. Met een eigenaardig gezelschap dwergen en een fraai getekende heks zijn alle elementen aanwezig om ook nu nog amusant te kunnen zijn.

Het verhaal zelf en de hoofdpersoon in kwestie zijn jammer genoeg wat eenvoudiger dan de verder prachtig 'gevulde' film. Voor de rest heeft de moeder aller animaties de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Zelfs de liedjes, niet direct mijn favoriete aspect van Disney films, zijn erg leuk. De sterke karakterverschillen tussen de zeven dwergen zijn een vermelding waard: nooit heb je het idee dat zes, vijf of zelfs vier dwergen hadden kunnen volstaan. Hulde.

4*

De klassieker der klassiekers onder de animatiefilm en hij heeft bijna 80 jaar later nog niks van zijn pracht verloren.

Alleen haddden ze de titel mis, deze moet zijn "The Seven Dwarfs and Snow White". Vandaar 4,5* ipv 5*

Als kind spaarde ik alles van Disney: boeken, elpee's.. ik had zelfs een heuse filmprojector, met één filmrol van een korte tekenfilm van Disney, over een kampeerwagen die een berg probeert op te rijden, met Donald Duck, Mickey Mouse en Goofy als ik me goed herinner. Die draaide ik af in het schuurtje achter mijn ouderlijk huis en voor het scherm gebruikte ik een wit laken. Ik nodigde alle kinderen in de buurt uit maar er kwam nooit iemand kijken. Waarschijnlijk omdat ik veertig gulden entree vroeg.

De eerste lange tekenfilm van Disney en misschien wel de beste ooit. Lange tijd heb ik Snow White and The Seven Dwarfs gezien als het begin van de moderne cinema. Films van vóór 1937 behoorden mijns inziens tot het stenen tijdperk, met uitzondering van Charlie Chaplin en Laurel & Hardy. Idiote gedachte natuurlijk, maar voor mijn gevoel begon het met Snow White pas echt.

Schitterende scene: de boze stiefmoeder, die wat wegheeft van Bette Davis vind ik, ontdekt dat ze is bedrogen door de jager. De magische spiegel vertelt haar dat Sneeuwwitje nog leeft. En spiegels liegen niet. Furieus daalt ze de wenteltrap af naar haar kerker, let eens op haar paarse mantel die achter haar aan golft als een slang, waar ze een toverdrank brouwt die haar kan laten veranderen in een oude vrouw. De metamorfose is voor die tijd geweldig gedaan!

When she breaks the tender peel
To taste the apple in my hand
Her breath will still, her blood congeal
Then I'll be fairest in the land!

Met haar vergiftigde appel gaat de oude heks op weg naar het huisje van de zeven dwergen. Op een dikke tak zitten twee gieren die haar aandachtig volgen. Zijn het haar handlangers? Willen ze een graantje meepikken? Intussen zwaait Sneeuwwitje de dwergen uit die naar hun werk gaan en geeft ze Grumpy een dikke zoen op zijn bolle toet. Grumpy is daar helemaal niet van gediend maar even later zie je hem toch glunderen van plezier.

De heks komt aan bij Sneeuwwitje en geeft haar de appel. Sneeuwwitje neemt voorzichtig een hapje en sterft. Maar de dwergen worden gewaarschuwd door de diertjes uit het bos en haasten zich terug naar het huisje. Het begint te stortregenen. De heks gaat er als een haas vandoor maar de dwergen zitten haar dicht op de hielen. Hoog op een rots valt de oude heks door een bliksemflits de afgrond in. De twee gieren kijken geamuseerd toe, slaan hun vleugels uit en cirkelen ten slotte in rondjes omlaag en omlaag..

Een van de griezeligste filmmomenten aller tijden.

Walt Disney ontving trouwens uit handen van Shirley Temple, naast een normale Oscar, speciaal voor hem gemaakt nog zeven kleine Oscarbeeldjes.

Het zal wel deze zijn YouTube - mikey mouse español la caravana de mickey360p H 264 AAC

Dat is 'm! Heb ook nog gezocht op youtube maar kon 'm niet vinden. 30 jaar geleden voor het laatst gezien. Haha, hartstikke bedankt!

Haha. Die cartoon is geweldig. Ik heb 'm op DVD. Vooral die stukjes met de trein.

Ik heb de VHS uit 1994 (met deze cover) en daarop zijn de Nederlandse stemmen uit 1994, dus met Carol van Herwijnen als verteller in plaats van Harrie Geelen en Liz Snoyink als de koningin en Marjol Flore als de koningin als heks, in plaats van Marlies van Almaer en Marcel Reyans (wie is die man in Jezus'naam?) als de prins in plaats van Robert Long. Voor de rest verschilt de cast niet veel.

Ik heb laatst weer (tijdens de wedstrijd Nederland-Spanje) Sneeuwwitje gekeken, en het blijft tot de verbeelding spreken. De animatie is onbeschrijflijk mooi, de liedjes -met de magistrale teksten van Harrie Geelen- blijven schitterend, de muziek blijft geweldig, kortom: de film blijft naar mijn mening de beste Disneyfilm, en daarbij ook de beste animatiefilm ooit gemaakt.

De film begint gelijk sfeervol en valt direct met de deur in huis. Sneeuwwitje zit in de problemen, want haar stiefmoeder, "de Boze Koningin" wil het arme kind vermoorden, omdat de Spiegel haar heeft laten weten dat ze mooier is dan zij. Duizend maal zelfs. Sneeuwwitje weet nog van niets: ze zit buiten dromerig te poetsen, en zingt een lied. Ze zingt dat ze wenst dat haar liefste komt, het liefst nog vandaag, en dan... -het zal toch niet, zeker!- rijdt toevallig een knappe prins voorbij! Hij hoort haar zingen, klimt over het muurtje en gaat naast haar staan. Sneeuwwitje schrikt maar hij zingt dat zij het meisje is waar hij van houdt. Het is schitterend gedaan hoe Sneeuwwitje wegrent en snel nog even achter een muurtje haar haren gladstrijkt en kijkt of haar jurk nog goed zit. Ook erg mooi vind ik hoe zij de prins een kus stuurt via een duif. De Boze Koningin die het hele tafereel van achter een raam heeft gezien, vindt het allemaal niet zo mooi. Ze laat dan ook een jager komen en beveelt hem Sneeuwwitje te doden. Alsof dat niet luguber genoeg is, moet hij ook nog eens het hart van Sneeuwwitje meebrengen in een kistje -die daarvoor speciaal gemaakt lijkt te zijn- als bewijs.
"Maar Koningin..."
"Zwijg! Doe wat ik je zeg! Je weet dat ik gruwelijk straf!"
Zingend en nietsvermoedend plukt Sneeuwwitje bloemen. De jager wacht in de schaduw van een boom het perfecte moment af. Dat perfecte moment is er als een gevallen vogeltje Sneeuwwitje's aandacht trekt. De jager kijkt schuchter om zich heen, trekt zijn mes en sluipt op het arme kind af dat het vogeltje nawuift terwijl het wegvliegt. Zowel de muziek als het beeld maken deze scène zeer spannend. De pauken die steeds harder slaan, de schaduw van de jager die over de nietsvermoedende, zwaaiende Sneeuwwitje glijdt, en dan... kan de jager het niet over zijn hart verkrijgen het mooie kind te doden.
"Vergeef me..."
"Ik begrijp het niet..."
"Het is de koningin!"
De jager stuurt het kind het bos in.
"Zorg dat ze je niet vindt! Verstop je in het bos! Ga! Ga! En kom nooit meer terug!!!"
En Sneeuwwitje vlucht het bos in, en ook hier zorgen beeld en muziek weer voor een juweel van een scène. De bomen die ogen lijken te hebben, de takken die veranderen in vingers die de gillende Sneeuwwitje aan haar rok trachten tegen te houden... Het bouwt zich op naar een climax. Dat is de dramatische krijs die Sneeuwwitje slaakt* als ze doodop en doodsbang neerstort.
(* 'slaak' je een krijs?)
Dan komen de diertjes. Aanvankelijk zijn ze nog een beetje bang van Sneeuwwitje. Ook deze scène ziet er erg mooi uit. De scène is zo rijk aan detail, je weet niet waar je moet kijken. Terwijl Sneeuwwitje een konijntje aait, zie je een hertje dat nog een beetje schuchter en angstig naar Sneeuwwitje sluipt en schrikt bij iedere beweging die Sneeuwwitje maakt. Als Sneeuwwitje de dieren vraagt of ze toevallig ooit rook uit een schoorsteen hebben zien komen of zo, knikken ze heftig.
"Echt? Nee, ècht?! Oh, breng me erheen!"
Dat doen de dieren, en Sneeuwwitje komt bij een schattig huisje. Er lijkt niemand thuis te zijn, en brutaal stapt Sneeuwwitje het huis in dat erg stoffig en rommelig is. Sneeuwwitje maakt het met behulp van de dieren schoon. Ook in deze scène kijk je je ogen uit. De grote schoonmaak is zó gedaan, het is een fluitje van een cent. Ondertussen in een mijn zijn zeven dwergen druk aan het werk. Wederom weet je niet waar je kijken moet. De werkdag is net om en "Hé ho!" zingend, gaan ze op huis aan. Vooral Stoetel steelt de show met zijn gekke loopjes. Sneeuwwitje gaat op onderzoek uit naar de eerste verdieping waar ze zeven bedjes vindt met de namen van de bewoners: Doc, Grumpy, Stoetel, Giegel, Dommel, Niezel en Bloosje. Moe valt ze in slaap. De dwergen zijn, nog altijd zingend, nu bijna thuis, maar... er brandt licht! De commotie die hierdoor ontstaat is erg komisch. Ze besluiten wat-daar-ook-binnen-is weg te jagen. Voorzichtig sluipen ze het huis in. Ze zien dat hun huisje schoon is gemaakt.
"Vrouwenstreken!" vindt Grumpy.
Ze besluiten dat één van hen naar boven moet gaan om te kijken of daar het spook wellicht zit. Stoetel is de pisang. Trillend en gewapend met een kaars sluipt hij de trap op en de slaapkamer in. Daar vindt hij Sneeuwwitje die zich in een laken gewikkeld uitrekt, waardoor ze net op een spook lijkt. Met een krijs (van Mel Blanc) rent hij de kamer uit en tracht hij gebarend uit aan de andere dwergen uit te leggen wat hij daarboven gezien heeft. Nu gaan ze met z'n allen naar boven om het monster een kopje kleiner te maken. Maar als ze aan het bed staan en het laken wegtrekken, vinden ze geen monster.
"Het... eh... het is een meisje!"
Sneeuwwitje wordt wakker en schrikt van de zeven kleine mannetjes die op hun beurt weer schrikken van haar.
"Hoe maakt u het?"
". . ."
"Ik vroeg: hoe maakt u het?"
"Wij maken helemaal niks!!"
"Oh gelukkig, jullie kunnen praten!"
Sneeuwwitje stelt zich voor en vertelt waarom ze niet naar huis kan: vanwege haar stiefmoeder, De Boze Koningin. Ze smeekt de dwergen of ze bij hun mag blijven. De dwergen hebben hier niets op tegen, behalve Grumpy die niets van vrouwen moet hebben, ook niet van Sneeuwwitje en al helemaal niet van De Boze Koningin.
"Begrijpen jullie het niet?! Als zij Sneeuwwitje hier bij ons vindt, zijn wij ook de sigaar! De Koningin heeft magische krachten! Zij kan mensen betoveren! En zij kan zichzelf ook prima onzichtbaar maken! Wie weet is zij wel hier, in deze kamer..."
Sneeuwwitje maakt zich hier echter geen zorgen over.
"Oh nee, hier vindt ze me vast niet!"
De andere dwergen maken zich daar ook niet druk om en vinden het best als Sneeuwwitje bij hen blijft wonen. Zeker als ze vertelt dat ze kan poetsen en koken. En zo blijft Sneeuwwitje bij de dwergen wonen, en ze blijkt al gauw een goede invloed op de dwergen te hebben. Zo krijgt ze ze zelfs in bad. Alleen Grumpy niet die de andere zes voor gek verklaart.
"Puh! Het zal me niets verbazen als er morgen ook nog twee mooie roze strikjes in jullie baarden zitten!"
De andere dwergen weten Grumpy -kwaadschiks- wèl in bad te krijgen. Als het bedtijd is, mag Sneeuwwitje boven in hun bedden slapen.
"Prinses, de koninklijke slaapplaats is boven."
De dwergen zullen wel beneden slapen, want 'zij slapen wel vaker daar'. Als alle dwergen beneden een plekje gevonden hebben -Doc slaapt in de wasbak, Giegel in een kast, Niezel en Stoetel op een kast en op elkaar, Dommel op een stoel...- murmelt Grumpy, in een kookpot, nog zeker vijf keer verontwaardigd: "'Koninklijke slaapplaats'... puh!" en dan valt de nacht.
Ondertussen in het paleis van De Boze Koningin, staat de stiefmoeder voor haar Magische Toverspiegel met de vraag wie er nu de mooiste van het land is. Dat blijkt nog steeds Sneeuwwitje.
"Dat kan niet; Sneeuwwitje is dood. De jager bracht mij haar hart."
"Sneeuwwitje is nog steeds in leven: hij heeft U een varkenshart gegeven."
"Het hart van een varken... Ik ben bedrogen!"
Ook hier is de muziek schitterend. Vooral de trompetten als ze de trap afloopt, naar haar toverkunstenkamertje waar ze verwoed een plannetje bedenkt. Ze bedenkt een oude bedelvrouw. Hier is ook vooral de sfeer in het kamertje, met de enge raaf, schitterend weergegeven. Het angstaanjagende geprevel van de Koningin en de muziek als ze de toverdrank die haar zal veranderen in een oude bedelvrouw maakt is werkelijk briljant. En als ze de drank drinkt... Geweldig!! Erg knap -zeker voor die tijd- hoe ze dat gedaan hebben met die camera die om de hijgende Koningin draait, het beeld dat waziger wordt... En dan de violen die Psycho-achtig krassend de scène nog spannender maken dan-ie al is. Vroeger was ik enorm bang voor deze scène.
"Mijn stem!! Mijn mooie stem!!!"
De Boze Koningin heeft zich in een hekserige oude bedelvrouw veranderd. Nou nog bedenken met wat voor middel ze Sneeuwwitje vermoorden gaat... Ze bladert wat in haar toverboek en haar keuze valt op een Vergiftigde Appel. Ondertussen zitten de dwergen vrolijk te zingen en te dansen. Ook Sneeuwwitje zingt een lied. De dwergen luisteren ademloos en onder de indruk, behalve Grumpy.
"Hmpf. Vrouwenpraat..."
Maar dan is het toch echt bedtijd en zoeken de dwergen weer hun slaapplaatsen op en mag Sneeuwwitje weer naar de 'Koninklijke Slaapplaats' waar ze voor het slapengaan God bedankt dat ze de dwergen heeft gevonden.
"Oh ja: zorg dat Grumpy een beetje bijdraait."
Daar lijkt voor gezorgd te zijn, want als Sneeuwwitje de volgende dag als de dwergen weer naar de mijn gaan ook Grumpy een kus geeft, lijkt hij een beetje te ontdooien. De dwergen zijn weer "He hó" zingend vertrokken, terwijl de Boze Koningin in haar vermomming als oude bedelvrouw klaar is om Sneeuwwitje te verrassen met een Vergiftigde Appel. Voor haar vertrek leest de Koningin nog wel even of haar plannetje niet kan mislukken. Dat kan: het slachtoffer kan worden gered door een eerste liefdeskus.
"Haar eerste liefdeskus?! Maar zo ver komt het niet! Wat zullen de dwergen doen? Ze zullen haar begraven! Ze wordt levend begraven! De mooiste van het land wordt levend begraven!!"
De bedelvrouw gaat vals lachend op pad: naar achter de zeven bergen, naar de zeven dwergen, naar Sneeuwwitje. Sneeuwwitje zit nietsvermoedend taart te bakken. Bosbessentaart. Ze heeft net nog een keer 'Eens Rijdt Mijn Prins Voorbij' geneuried als de heks verschijnt. De heks ziet er echt eng uit. Disney heeft later nooit meer zo'n enge slechterik gebracht, op de Gehoornde Koning uit Taran en de Toverketel na.
"Bak je taart?"
"Ja, bosbessentaart."
"Maar maak er ook één met appel, want dáár houden dwergen veel van!"
Toevallig heeft mevrouw een mand vol appels bij zich.
"Je mag er gerust één proeven, hoor..."
De dieren vertrouwen het niet, en de vogels trachten er een stokje voor te steken. Tevergeefs, want Sneeuwwitje jaagt de vogeltjes weg.
"Weg! Weg, zeg ik! Laat die arme, oude vrouw met rust!"
De ogen van de heks zijn meesterlijk gedaan. Hoe ze de ene keer heel zielig kijken, maar als Sneeuwwitje even niet kijkt heel vals kijken, schitterend. Sneeuwwitje brengt de kermende arme, oude vrouw naar binnen. De dieren zien dat dit de verkeerde kant op gaat en hollen naar de mijn, naar de Zeven Dwergen. Maar het lijkt tevergeefs.
"En omdat je zo goed voor me gezorgd hebt, kind, vertel ik jou een geheimpje: dit is geen gewone appel, het is een Wensvrucht. Als je er een hap van neemt, komen al je wensen uit!"
De dieren zijn ondertussen bij de dwergen die niet begrijpen waarom die dieren zo wild aan hun kleren trekken. Ze slaan de dieren weg en roepen "Hou op! Hou op!", tot Dommel wakker wordt en vertelt dat hij van een heks en Sneeuwwitje gedroomd heeft. Het is Grumpy die roept:
"Sneeuwwitje is in gevaar en de dieren zijn hier om ons te waarschuwen!"
Vlug springen de dwergen op de herten en gaan zo snel mogelijk naar Sneeuwwitje, maar het lijkt al te laat: Sneeuwwitje staat met de 'Wensvrucht' in haar handen en wenst:
"...en ik wens dat hij me meeneemt naar zijn paleis en dat wij samen heel gelukkig worden..."
De heks wordt ongeduldig: "Ja mooi, en nu die hap...!"
En dan de hap. Toen Sneeuwwitje werd uitgebracht vond men verschillende scènes te eng voor kinderen, onder andere deze scène. Ik vind de heks ook weer in deze scène meesterlijk gemaakt. Hoe ze tevreden met haar ogen wijd open naar de stervende Sneeuwwitje staart en terwijl Sneeuwwitje angstig piept, zachtjes het sterfproces prevelt:
" . . . je adem stokt . . . je bloed stolt . . . ja . . . !"
En dan die doffe plof en de appel die over de grond rolt, de heks die triomfantelijk lacht en de bliksemflits. Het gaat regenen, zoals altijd bij nare momenten. Het loopje van de heks vind ik ook erg mooi gedaan. Iedereen in deze film heeft ook zijn eigen manier van praten en lopen. In deze film heeft iedereen ook gewoon een eigen karakter. Ook op dit gebied verschilt deze verfilming ook van het originele sprookje waar de dwergen gewoon zeven mannetjes zijn. In deze film zijn alle dwergen totaal verschillend. En deze dwergen zijn nu bij hun huisje aangekomen en zien hoe de heks voldaan hun huis verlaat. De heks ziet de dwergen en vlucht weg, de bergen in. In de stromende regen klautert ze zo vlug as ze kan op de rotsen, maar de dwergen lijken sneller. Toch is de heks eerder boven aangekomen, waar ze met behulp van een stok een reusachtig rotsblok los wil wrikken om de dwergen te verpletteren. Haar lach is hier ook geweldig angstaanjagend, maar dat gelach verandert al gauw in een angstschreeuw als ze ziet dat de rots waar ze op staat, afbreekt. Ze valt schreeuwend en krijsend de diepte in. De dwergen kijken de heks zwijgend na. Ze maken geen vreugdedansje, ze lachen niet tevreden. Ze kijken alleen. En de gieren die de heks de hele tijd gevolgd hebben, cirkelen nu naar beneden, wat haar dood bevestigt. Orgelmuziek. Ze hebben de dode Sneeuwwitje in een glazen kistje gelegd. Het is Grumpy die als eerst in snikken uitbarst. Dat vind ik een mooi detail. Nu huilen alle dwergen, maar niet alleen de dwergen. Ook de dieren uit het bos rouwen om het verlies van het kind. Dan verschijnt de prins die aldoor heeft gezocht naar het meisje waar hij van houdt. En nu heeft hij haar gevonden. Hij schrijdt naar het Glazen Kistje. De dwergen maken ruimte voor hem. En dan kust de prins de prinses. Zoals de heks al gelezen had, kon haar Eerste Liefdeskus het slachtoffer redden, en dat doet het ook. Ik ben blij dat Disney niet gekozen heeft voor een klungelende dienaar die bij het dragen van het Glazen Kistje over een steentje struikelt waardoor het stukje appel uit haar keel schiet, maar voor een Eerste Liefdeskus. De dwergen zien dat Sneeuwwitje met haar ogen knippert. De dieren zien het ook. De prins ook, en hij neemt het kind lachend in haar armen. Er wordt verder niets meer gezegd, het is allemaal duidelijk. De prins neemt haar voor op zijn witte paard, en Sneeuwwitje neemt nog even afscheid van de dwergen. Het enige wat er nog wordt gezegd is: "Dag! Tot op de bruiloft!". Het koor zingt:
"Ooit breekt het voorjaar aan
Dan zal hij voor haar staan
En dan luiden de klokken,
Vrolijk, luid en blij
Alleen voor mijn prins
En mij..."
Ze rijden weg, er is een kasteel in de verte te zien.
"...en ik wens dat hij me meeneemt naar zijn paleis en dat wij samen heel gelukkig worden..." had Sneeuwwitje gewenst. Zou het dan toch een Wensvrucht geweest zijn die de Boze Koningin het kind gegeven had? Als dat zo is, leven ze lang en gelukkig.

De mooiste Disneyfilm, denk ik zo. Ik ken alleen de Nederlands nagesynchroniseerde versie, maar die is door de goed gekozen stemmen -van onder andere Bernadette Kraakman, Coen Flink, Wim T Schippers, Harrie Geelen, Jules Croiset, Paul Haenen en Carol van Herwijnen en nog meer- en de geweldige teksten van Harrie Geelen erg goed. De animatie is gewoon geweldig en het beste van het beste. Bij het uitbrengen van de film traden er nog wel veel problemen op. Zo vond de filmkeuring verschillende scènes te eng voor kinderen, en mochten alleen kinderen van veertien jaar en ouder deze film zien. Destijds dacht niemand dat het Disney zou lukken om een tekenfilm met een lengte van een speelfilm te maken. Ze dachten ook dat de mensen het te vermoeiend zouden vinden om zo lang naar die felle kleuren te kijken, maar het is Disney gelukt, en daarna heeft hij nog veel meer geweldige lange tekenfilms gemaakt, maar misschien is hij nooit over deze fantastische, sprookjesachtige, sfeervolle, magische, spannende, grappige, enge, lieve, mooie film gekomen: Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen!

Oh, ik zie dat de links niet werken. Je kunt de geweldige songteksten van de liedjes vinden op http://www.disneyinfo.nl/songtekstendatabase.php , en dan moet je gewoon op "Sneeuwwitje" zoeken, en dan vind je alle teksten.

Geweldig review Ted Kerkjes!!

Ben het 100% met je eens!

Dankjewel, baspls!

Een héle mooie recensie, en de langste ooit geloof ik