Holding the Man (2015)

Geslaagde verfilming van het gelijknamige boek. Het verhaal - hoe voorspelbaar op sommige punten dan ook - blijft boeien, met name door de tijdssprongen. Die zijn niet altijd even duidelijk waardoor je wel goed moet opletten. Jammer dat niet overal de tijdelementen even consequent zijn doorgevoerd. Het zelfde geldt voor de muziekkeuze.

De film start met een proloog, wanneer voor Tim ook het einde nadert. Vervolgens gaan we terug in de tijd. Om deze wat oudere acteurs jonger te laten lijken met hun lange haren is mislukt.

De film schetst een tijdsbeeld in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw, waarin AIDS als een "homo-ziekte" bekend stond. Dat terwijl ook hetero's stierven aan AIDS vanwege bloedtransfusie en seks met HIV besmette vrouwen/mannen. Ongeneeslijk en dodelijk was AIDS. De toch wel naïeve houding van homo's komt goed naar voren. Immers het was al snel duidelijk dat veel wisselende contacten het besmettingsgevaar op HIV vergrootte.

De liefde van beide mannen wordt sterk in beeld gebracht. De seks is discreet. De strijd met hun omgeving over hun homoseksualiteit. Een omgeving die angstig daarop reageert.

Uiteindelijk loopt het net af als bij Romeo en Julia. Ontroerend en schokkend is juist het laatste deel van de film. Misschien een beetje te overdreven. Maar de beelden/foto's van AIDS patiënten die in de jaren 80 te zien waren, schieten voorbij.

De muziekkeuze was, zoals eerder genoemd, misplaatst en storend.

De acteurs deden het prima.

In films met dergelijk gegeven, zich voornamelijk enkele decennia terug afspelend, zit de kans op voorspelbaarheid er toch wel degelijk in.
Het onbegrip bij de omgeving voor de geaardheid, de kans op gezondheidsproblemen met doorgaans fatale afloop..
Wel dient gezegd dat hier toch veel aandacht wordt besteed aan de de omgang van de twee hoofdpersonages met oude en nieuwe vrienden, meer dan gewoonlijk, maar m.i. zit de sterkte van de film vooral in het overtuigend acteerwerk en ook in de kracht van enkele scenes zoals de opname aan het sterfbed van John

Tegenvallende film. De acteurs boeiden mij weinig. Daardoor werd ik ook niet emotioneel geraakt bij het drama in het verhaal. De jaren 70 komt niet goed over. Gewoon een te lang durende film. Jammer.

Goed geacteerd romantisch drama gebaseerd op het autobiografische boek van Timothy Conigrave, hier sterk gespeeld door Ryan Corr. Het beschrijft de ups en downs in Timothy's homoseksuele relatie met John Caleo [Craig Stott], waarbij onbegrip van familie het eerste obstakel blijkt te zijn. Het acteerwerk is prima en technisch zit deze film goed in elkaar, maar het scenario kent nauwelijks verrassingen waardoor het al snel vrij voorspelbaar wordt. Het heeft daardoor weliswaar niet de emotionele impact die de makers voor ogen hadden, maar het is zonder twijfel een goed gemaakte, competent geacteerde film.

Een autobiografisch, emotioneel en vreselijk tragisch liefdesdrama over twee Australische jongens, die vanaf hun tienerjaren verbonden waren door hun onverwoestbare liefde voor elkaar. De acteurs spelen hun rollen uitstekend en realistisch. Ach, hoe tragisch is het leven van deze jongens uiteindelijk verlopen..... Treffend vond ik de naiviteit waarmee ze in die tijd omgingen met hiv en AIDS. Er hadden zoveel mooie levens gespaard kunnen worden als dit minder het geval was geweest. Helaas nemen gedane zaken geen keer en hopelijk vallen er in de toekomst steeds minder slachtoffers te betreuren........

Degelijk romantisch drama over een Australisch homoseksueel koppel in de jaren 70. Verder niet zo ondersteboven van de film die een vrij standaard plot afraffelt over hoe men in die tijd dacht over homoseksualiteit. Daarenboven komt aids ook nog aan bod waardoor het dramagedeelte maximaal wordt uitgeput. De muziek hielp niet echt.

Vreemde castkeuze inderdaad, zeker in de tiener- of jongerenfase, maar zeker wel goed geacteerd.