Daisy Miller (1974)

Naar een korte roman van Henry James. Shepherd was Bogdanovich z'n vriendin, destijds, en hij liet haar de hoofdrol spelen. Dat is hem door de HH critici zeer kwalijk genomen. Iedereen vond haar slecht. Goddank heeft ze het uitgemaakt met Peter B. en is het toch nog best goed met haar gekomen.

Een gevalletje liefdescasting dus. Is altijd uitkijken.

Een draak van een film. Vanaf de eerste minuut stoorde ik me verschrikkelijk aan het belabberde acteerwerk (Shepard was idd erg slecht), van vrijwel de gehele cast. Ook inhoudelijk stelt de film geen fluit voor (het is een standaard relatieverhaaltje) en ik vroeg me aan het eind ook echt af waar ik die anderhalf uur naar gekeken had. Inhoudsloos geneuzel... 1*

Begin jaren '70 was Cybill Shepherd een hele mooie vrouw , maar als actrice heb ik haar nooit goed gevonden . Zo slecht is ze in deze film ook weer niet . Volgens mij probeert ze hier Katharine Hepburn uit Bringing Up Baby (1938) na te doen . Althans , daar lijkt het een beetje op .

Ook Peter Bogdanovich vind ik als regisseur erg overschat . Geen enkele film van deze cineast spreekt mij aan . Ook zijn beroemde film uit 1971 niet . Maar The Last Picture Show heeft tenminste nog enkele memorabele scènes met Jeff Bridges . Daisy Miller (1974) heeft niets om over naar huis te schrijven . Deze film is absoluut niet grappig , de locaties en de cinematografie zijn saai en beperkt . Het geheel doet me denken aan een goedkope tv-productie .

Gelukkig duurt deze zeer trage en verouderde film niet zo lang . The House of Mirth (2000) lijkt hier een beetje op , maar de film van Terence Davies is wel oneindig veel beter ...

** / *****

Opzich wel een mooie film over onuitgesproken liefde. Helaas is Daisy Miller zelf bloed irritant - ik snap niet wat hij in haar zag. Eindshot is wel erg mooi. 2,5*