The Monster That Challenged the World (1957)

Heerlijke oude monsterfilm.

Jammer alleen dat de film behalve de slak/rups-achtige wezens niets te bieden heeft.

En zo is het maar wachten en wachten tot ze weer eens verschijnen.

Ah wat een slechte sci-fi film.

Normaal gesproken gaan de 50's en Sci-Fi wel samen.

Vaak zijn ze zo slecht dat ze verschrikkelijk vermakelijk worden, met als hoogtepunt Robot Monster.

Deze film had alle ingrediënten om ook zo'n film te worden.

Monster That Challenged The World blijft echter een slappe hap.

Het monster komt gedurende de film circa 2 of 3 keer voor. Dat is natuurlijk veel te weinig, zeker omdat het monster er zo cheesy uitziet dat hij veel vaker in beeld moet komen.

Arnold Laven probeert de film echter erg serieus te maken (iets wat je in zo'n film nou juist niet moet doen).

Omdat het monster eigenlijk een figurant is, wordt de rest van de film opgevuld met het dramatische jaren 50 gebrabbel (je kent het wel.)

1,5* en dan ben ik nog gul.

stelde me wat teleur deze film maar ja de affiche zag er veelbelovend uit

er zijn veel beter SF films in de fifties maar ook enkele slechtere

maar ik houd van die oude SF en ben blij hem gevonden te hebben

Ik hou ook wel van oude sci-fi, maar deze film viel erg tegen. Teveel geneuzel & te weinig monster, het was ondanks niet lange speelduur toch een lange zit!

Dit is zeker geen slechte sci-fi horror. De titel is zoals gewoonlijk nogal overdreven omdat de aanval van het monster net zoals bijvoorbeeld bij Earth vs the Spider (1958) zich op lokaal vlak afspeelt. Het verhaal is vrij standaard met geen al te grote karakterontwikkelingen en een goede opbouw van het mysterie. Audrey Dalton is altijd een plaatje en ook haar schattige filmdochter steelt graag de show. De sterkte van de film zit vooral in het monster zelf (een soort reuzenslak), dat ziet er wel goed uit naar de normen van de tijd. Gore is er uiteraard niet maar die kon ik er wel goed bij verzinnen wanneer er een slachtoffer klem raakte tussen de kaken van het monster. De onderwaterscènes zijn mooi gefilmd, een spannende finale ook. Misschien wat langdradig bij momenten met de gebruikelijke wetenschappelijke tralala en het had zeker korter gekund. Maar als ik denk aan het vreselijke campy karakter van Attack of the Giant Leeches (1959) en Creature from the Black Lagoon is dit wel een goede film.

Kruipende terreur!

Wow...dit vond ik toch wel een hele fijne uit de kluiten gewassen monsters-film! In 1957 was er een ware hausse van Low-budget sciencefiction. En voor dit type monsterfilm uit de jaren 50 was het echt niet zo slecht. Het monster zelf is een van de betere uit die tijd ...en er is veel slijmerige grofheid. Het is verder wel vrij algemeen formulespul. Militaire vs. monsters en wat wetenschappelijke mumbo-jumbo. Reusachtig en hongerig naar menselijk vlees, beginnen de beesten zich te voeden met de lokale bevolking.

Een legeraanvoerder moet op zoek naar de doodsoorzaak van twee matrozen die ontdaan van hun lichaamsvloeistoffen. Uiteraard vind hij ook tijd om te flirten met de secretaresse die een man nodig heeft en het kleine meisje dat een vader nodig heeft. Nu weet ik niet of het komt omdat het script was geschreven door Pat Fielder, een vrouw, maar ik vond de vrouwen hier toch betrekkelijker beter uitgewerkt (voor vijftiger jaren maatstaven) Een wetenschapper die zo geobsedeerd is door zijn werk dat hij zijn zwangere vrouw negeert. Daar weet het monster wel raad mee!

Natuurlijk zijn de kwijlende moordende weekdieren de echte sterren van de film. Oké het dier is duidelijk mechanische en dus een beetje stijf in zijn bewegingen. Maar de monsteractie is net wat anders dan meeste andere monsterfilms uit zijn tijd. Er zijn voor zijn doen best beeldende effecten! Ze laten hier namelijk het resultaat zien van wat de weekdieren hebben aangericht. En één keer grijpt het monster vol in beeld het hoofd van een duiker en zuigt hem leeg. Daarnaast was er zowaar ook een jump-scare waar een sluiswachter bij is betrokken!

En wanneer een welgevormde schoonheid zich uitkleedt tot een wit badpak, weten we dat ze gedoemd is maar dit strand-tafereel deed wel erg sterk denken aan Jaws(1975). Verder nog wat goede onderwatermacrofotografie en de vlotte, no-nonsense regie van Arnold Laven heeft zelfs wat ruimte voor een paar geestige grapjes. Ja deze slijmerige creature feature uit de jaren '50 was helemaal (voor zijn tijd) zo slecht nog niet!

Fijne bijdrage aan het genre.

Ik ben dol op dit soort van fifties producties in zwart-wit.

Goed acteerwerk, fijne cast, een onappetijtelijk monster, en een appetijtelijke beauty.

Wel een beetje jammer dat Tim Holt er wat uit de naad gegaan uitzag.

Slanker zag de man (die ik altijd heel graag zie , vooral in westerns) er toch een stuk beter uit.

Hierna zou hij, met grote tussenpozen, nog maar drie films maken.

Zeer genietbaar: 3,5*

Geen slechte film over een reuzenrups die werd opgevist uit de oceaan. Het monster zit er helemaal niet slecht uit. Het acteert dan wel wat houterig en de geluiden die het maakte waren maar vreemd te noemen, voor de rest zag het er goed uit.

De film duurt ook niet lang, waardoor vooral de eindscene het hoogtepunt wordt. Zoveel confrontaties zijn er dan ook niet met het monster. Toch is de film vrij onderhoudend te noemen. Zeker één van de betere uit zijn tijd en in het genre.

De wetenschappelijke benadering haalde de vaart wat uit de film, maar voor de rest prima vermaak. Leuk!