Het Meisje met het Rode Haar (1981)

Na herziening gooi ik er een half puntje bij naar 4,5*.

Waar ik vorig jaar de kleuren nog irritant vond, hielp het nu de sfeer te versterken. Had ook niet anders gemoeten met de kleuren, goede keuze van Verbong. In mijn herinnering dacht ik dat de rode kleur van het haar vaker overliep in een ander voorwerp, maar dit viel allemaal wel mee. Knap gedaan!

Ik had zelf het gevoel dat dit allemaal naturel was, dat ik naar een stukje uit het leven van Hannie Schaft keek, die verbluffend goed wordt neergezet door Renee Soutendijk. Een aantal sterke bijrollen, van onder andere Peter Tuinman en Lou Landré.

In het begin spraken een aantal acteurs onnatuurlijk, net of ze van een blaadje de tekst oplazen. Gelukkig gebeurde dit niet de hele film door.

De mooie beelden worden ondersteund door mooie muziek van Nicola Piovani. Zorgde voor een aparte sfeer.

Eigenlijk een film die ik niet bij Ben Verbong vind passen, wel verreweg zijn beste. En dat ook nog eens met zijn debuutfilm. Jammer dat hij dit niveau nooit meer heeft kunnen evenaren.

Mooie oorlogsthriller met het verhaal van een dappere verzetsstrijdster. Je moet toch maar lef hebben als je in zon tijd tegen de vijand in gaat en zo je leven riskeert. Renee Soutendijk zet een mooie rol neer. Het einde van de film blijf ik triest vinden, wilde altijd dat ie beter afliep..

3,5*

Zeer matige oorlogsfilm van Nederlandse bodem..

Het waargebeurde verhaal over verzetsheldin Hannie Schaft komt totaal niet uit de verf. De film is een aaneenschakeling van scenes die weinig samenhang hebben en allemaal op zichzelf staan. Daardoor kom je nooit lekker in de film en als het tempo dan ook nog zeer laag ligt wordt het helemaal een ware opgave om de film af te zien.

Gelukkig trekt Renée Soutendijk de boel nog een beetje recht. Dat ze kan acteren laat ze wel degelijk zien. Helaas is ze de enige die talent heeft. De rest acteert alsof ze nog nooit een camera gezien hebben. Zeer frustrerend.

Ook het kleurgebruik vond ik maar niks. Het leek wel alsof de makers niet goed konden kiezen tussen kleur en zwart-wit. Af en toe was het rode haar wel iets te zien, maar het zag er niet uit, ook al was het zo bedoeld.

Zoals al gezegd is dit een zeer matige film die dankzij Soutendijk nog een ietwat draaglijke score krijgt.

Best wel een aardig Nederlands oorlogsdrama met een goed en boeiend verhaal (gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Het verhaal zat verder best aardig in elkaar en was soms ook spannend. Ook met de uitvoering was weinig mis en de cast doet het ook aardig. Met name dan natuurlijk Renée Soutendijk die in de jaren 80 samen met Monique van de Ven een gewilde actrice was in Nederlandse producties. Buiten dat deze dames voor Nederlandse producties het meer dan behoorlijk doen zagen ze er destijds ook verdomde fraai uit en gingen ze ook nog eens regelmatig uit de kleren. Als opgroeiende puber in de jaren 80 wist je het wel bij deze dames en ging soms ook de 11 vinger in de Hitlergroet (passend bij deze film) stand staan

Ik mag het toch als algemeen bekend veronderstellen dat Hannie Schaft communiste was. Het was overigens maar goed dat veel communisten zich als de felste bestrijders van het fascisme bij het verzet aansloten, anders zou dat in Nederland in vergelijking met andere landen (Zuid-Europa, Polen) hier vrijwel niets voorgesteld hebben. De doorsnee Nederlander is niet zo heldhaftig...

Het boek van Theun de Vries (ook een overtuigde communist trouwens) uit 1956 over de verzetsactiviteiten van Hannie Schaft vond ik destijds erg boeiend. Deze film die op dat boek gebaseerd is, is dat merkwaardig genoeg niet. Ik heb ‘m nu een paar keer gezien en het wordt er waarachtig niet beter op. Naast het vlakke scenario, is vooral het acteerwerk erg matig, mede omdat de dialogen opvallend kortaf gebracht worden. Alsof de mensen in die tijd alleen maar tegen elkaar snauwden. Ook de kleurkeuze –net geen zwart-wit– vind ik minder gelukkig.

Reuze jammer, want een jonge, dappere vrouw als Hannie Schaft verdient een veel betere film ter herinnering aan haar rol tijdens de bezetting. Het is alsof regisseur Verbong er moeite mee heeft sympathie op te brengen voor haar personage. Hij is dan trouwens niet de eerste en ook niet de enige, want tijdens de periode van de Koude Oorlog werd door onze overheid de herdenking aan haar zelfs een keer onmogelijk gemaakt. Oftewel hoe klein kan een klein land worden...

Mijn matige waardering geldt enkel de film, niet de persoon van Hannie Schaft. Ik heb veel bewondering voor haar moed en onverzettelijkheid.

Eigenlijk is de titel van deze film het enige wat totaal tegenvalt. Eerder ontstaat het vermoeden op een ondeugende komedie terwijl het hier om schokkende aspecten van het oorlogsgebeuren gaat. Aanvankelijk vond ik het scenario, op enkele zeer sterke scènes (de aanslagen) na niet zo krachtig, maar uiteindelijk is het geheel toch naar het gemoed grijpend. Renée Soutendijk zet een sterke prestatie neer en overstijgt alshetware deze film.

Chris Lomme is de graaggeziene Belgische inbreng in deze Nederlandse wit/zwarte film, die in feite, inzake kwaliteit en filmische mogelijkheden, de tijd moeilijk heeft weerstaan.

Sterk verzetsdrama dat niet over de hele linie overtuigt maar toch wel indruk maakt.Vooral het camerawerk en de soundtrack waren erg mooi en ook Soutendijk was goed in de hoofdrol.Wel apart was het al eerder genoemde (non)kleurgebruik,wat wel wat meer sfeer oplevert maar de film ook af en toe een wat surrealistische aanblik geeft,vond ik niet helemaal geslaagd.Ook waren de dialogen niet altijd even sterk en ook soms wat stijfjes.Voor de rest was Het meisje met het rode haar een boeiende film al haalt ie het niveau van vergelijkbare films als de Aanslag,Soldaat van Oranje en Pastorale 1943 net niet.

En net als het afwerken van de Deutsche Kriegcollection ook het afronden vandaag van de Nederlandse Oorlogsklassiekers box met in dit geval Het Meisje Met Het Rode Haar. En daarmee een film die ik in mijn jeugd reeds zag, ervaarde als nu niet bepaald de oorlogsfilms die ik leuk vond zoals De Langste Dag of Een Brug Te Ver. Maar veel wist ik eigenlijk niet meer van deze film behalve de afloop dus was ik toch wel weer eens nieuwsgierig.

En ja, wat een aparte film eigenlijk. Waar ook te beginnen met mijn comment, iets dat overigens niet veel tekst en uitleg nodig heeft omdat het een erg simpele film is qua stijl en inhoud, iets dat absoluut geen minpunt of kritiek betreft. Dan wellicht toch maar eerst de minpunten want dan zijn we opzich snel klaar met dat de film aan de droge en stugge kant is en er ook niet veel aan muziek gedaan wordt of dat is me totaal ontgaan en heeft geen indruk gemaakt. Zoals reeds gezegd zijn de minpunten spaarzaam in deze verdere nogal somberen en neerslachtige film.

Want dat is wat we te zien krijgen. Geen heroïsische en pompeuze toestanden zoals in de Zwartboeken van deze wereld, of de jolige en olijke gebeurtenissen en toon van Pastorale 43 zoals ik afgelopen vrijdag nog zag. Geen patserige haantjes in kostuums op motoren zoals in Soldaat van Oranje, een filmscript waar trouwens 70 procent van bij elkaar gefantaseerd is. Neen, vlees geworden grijsheid, in een uitermate kleurloos en somber beeld waar het verzetswerk met een zekere norsigheid gedaan wordt en er zeker weinig trots is, vooral niet na een liquidatie. En zo komt deze Het Meisje Met Het Rode Haar toch wel uitermate realistisch en ontnuchterend voor de dag. Met een leven op de achtergrond, constante angst en paranoia, eenzaamheid met veel tijd om te piekeren en maar een enkel contactpersoon of handlanger wat vrij logisch is want anders loopt meteen een gehele cel gevaar bij arrestatie en marteling. Hoe minder je weet, des te minder men kan verraden.

En zo valt Het Meisje Met Het Rode Haar toch op als prima verzetsfilm die maar al te goed de donkere en duistere kant belicht op een manier die we nog niet eerder zo zagen. Daarom wat mij betreft een prima film.