Family Life (1971)

Bij het eerste shot : een zicht op een rij identieke, eenvoudige werkmanshuisjes met de kleine tuintjes vooraan, het steegje achteraan en gij zijt in een grauwe, Engelse stad en onvermijdelijk denkt ge aan Ken Loach...

Een Ken Loach, in zijn beginjaren, in een stijl en met onderwerpen die hem tot heden zijn blijven kenmerken : sociale en familiale toestanden, doodgewone, vaak achtergestelde burgers, hun onmacht, conflicten en frustraties, het onrecht en willekeur van de overheid...

"Family Life" is een indringende film gemaakt in een tijd waar een belangrijke maatschappelijke evolutie plaatsgreep en ook het wederzijds respect tussen gezagsdragers (waaronder ook de ouders) en jongeren vaak erg wankel was.

Een sobere, realistische film, zonder zucht naar enige vorm van sensatie, soms wat ongewoon in de overgangen maar met stevige en dramatisch familale scènes, uiterst scherpe dialogen en uitstekende acts van nagenoeg alle personages.

Aangrijpend realistisch drama over een negentienjarig meisje dat in de psychiatrie terechtkomt. Het is gebaseerd op het toneelstuk In Two Minds dat David Mercer voor de BBC schreef, ook geregisseerd door Ken Loach.

Janice krijgt de diagnose schizofrenie, terwijl ze alleen maar een opstandige adolescent is die door een moeilijke periode gaat. Ze krijgt medicatie en moet elektroshocks ondergaan. Tegen het einde maakt ze inderdaad een gestoorde indruk, maar dat is een gevolg van de behandeling. Dit is een aanklacht tegen de psychiatrie van de jaren zestig. Haar eerste psychiater probeerde het met gesprekstherapie, maar die werd ontslagen. Dit is geïnspireerd door R. D. Laing, een Schotse psychiater die destijds overhoop lag met de gevestigde psychiatrie.

De dokters negeren de sociale achtergrond van Janice. Haar ouders zijn arbeiders die jarenlang hard gewerkt hebben. Hun normen en waarden zijn conservatief. Ze hebben het beste met hun kinderen voor, maar nemen foute beslissingen. Er is een kloof met de hippiegeneratie. Janice' vriend Tim zet zich af tegen de kleinburgerlijke maatschappij. Een gezin is volgens hem een trainingskamp is om kinderen hetzelfde te leren doen als hun ouders.

De stijl is sober. Twee ingrijpende gebeurtenissen krijgen we niet te zien: de abortus en de elektroshocks. De nadruk ligt op de dialogen. Toch zijn er een paar visuele vondsten: de blauwgeverfde tuin en het huilende kindje op de zwangere buik.

Ken Loach kiest vaak relatief onbekende acteurs die op hun personage lijken. Sandy Ratcliff had een problematische tienertijd. Later heeft ze nog in Eastenders gespeeld, maar daarna kreeg ze problemen met heroïne. Hier speelt ze heel geloofwaardig, net als de twee acteurs die haar betuttelende maar goedbedoelende ouders spelen.

Uitstekende film over een jonge vrouw die ontspoord raakt na het ondergaan van een abortus. Realistisch en zonder enige opsmuk in beeld gebracht (kenmerkend voor Ken Loach). Schrijnend en aangrijpend met een aantal sterke scenes (zoals het famile-etentje thuis). De conservatieve en kortzichtige ouders komen net wat beter uit de verf dan de dochter.

Parent blaming; lekker makkelijk.

Nu te zien op Cinetree.

En op Netflix en in mijn DVD kast..

Een vroege Loach. Qua tijd in de buurt van veruit de beste film die ik van hem zag (Kes), maar niet van dat niveau. Kes is prachtig waarnemend en heel terloops. Deze film heeft best vaak een sterke lang aangehouden cinema verite-achtige scene en is dan zeer goed, maar drijft veel meer op plot dan Kes en is daarom minder stijlvast. De film werd voor de BBC gemaakt op een kruispunt in de psychiatrie. Er was meer een meer aandacht voor de gevolgen van de ouderwetse behandelmethodes en vier jaar na dit zou er een nog veel beroemdere film ook met dat thema aan de haal gaan. Beide film hebben een toneeloorsprong maar zijn puur door een goede regisseur heel filmisch.

Zag dat er nog een vroege Loach op Netflix staan. Een die ik niet in mijn kast heb. Je vind zo nog eens wat opvallende dingen in de diepere krochten van Netflix.