Razorback (1984)

Heel juist. Prachtig gebruik van ambient en surrealistische natuurfotografie. De hallucinatie, gefotografeerd door Steve Dobson (niet op IMDb maar wel op de aftiteling), is een meesterlijke kortfilm op zich. Voor het overige een vermakelijk horrorfilmpje met het juiste sfeertje. Naar het einde toe zakt de film een beetje in, maar dat verhindert niet dat Razorback dan al een superieure culthit is. Australische horror op z'n best!

Wat een geweldig overdreven kleurrijke kitsch was dit zeg . Prachtige visuals doorheen de film. Kleuren en lichtinvallen die elke vorm van realisme missen, maar een visueel pronkstukje is Razorback zonder twijfel. Zo zie ik ze graag, helemaal wanneer de score mij deed denken aan Tangerine Dream. Near Dark kwam trouwens meermaals in mij op tijdens het kijken van Razorback. Erg interessant filmpje van Highlander-regisseur Russell Mulcahy, die de laatste tien minuten m.i. wel in de fout gaat. Het bombasme doet bijna pijn aan de oren en dit weerhoudt de film van een hoge score. Desalniettemin was dit een aangename Australische verrassing. Goede tip Halcyon!

3,5*

Heerlijke film door het kleurgebruik, de overweldigend mooie shots van de Australische outback en de sfeer. Acteerwerk natuurlijk niet super, maar kon me toch nog best bekoren. De soundtrack is ook geweldig. Lekker dromige muziek bij de mooie plaatjes. Nog een paar gestoorde locals in de film en een mooi vormgegeven monsterlijk zwijn maken het feest compleet. Zwaar genoten van dit werkje !

Wat een plaatjes van australie machtig gewoon.

Rest is het allemaal goed gedaan en de spanning zit er ook in.

Ook personages zijn goed.

3,5 ster

Voordeel van de twijfel, maar op sommige momenten schiet het iets te kort. De Australische wildernis is zonder meer een erg mooie locatie om een filmpje te schieten. Veel wildlife en prachtige beelden.

Laat ik positief beginnen; de razorback zelf is erg goed gelukt. Je krijgt het enorme dier vijwel nooit helemaal in beeld te zien, maar de aanvallen zijn gefilmd vanuit first person view of tijdens chaotische scenes. In de verte komt hij soms wel in beeld, waarbij één seconde heel duidelijk waarin gebruikt is gemaakt van een levensgroot robotmodel, of je ziet zijn schaduw. De woede van het beest is ten alle tijden geloofwaardig. Een groot verschil met de hedendaagse filmmakerij. Vroeger deed je met een beperkt budget je best om met de hand iets te maken, tegenwoordig gooien flutbedrijven als Asylum alles in de digitale blender met als gevolg een averechts effect. De razorback is tenminste cool!

De film heeft zijn spannende momenten, al vind ik het verhaaltje niet zo boeiend. Persoonlijk vind ik een groepje onwetende tieners op de vlucht een stuk leuker dan een schietgrage opa op zoek naar revenge. Ook die twee jongens van Petpak waren vreselijk irritant met hun lachjes. Zorgde ook voor teveel oponthoud, ik wilde gewoon dat beest in actie zien. Het had ook niet misstaan om op z'n minst een bloederig hoopje vleeswaren te laten zien. Een paar lichamen worden ontdekt, maar geen enkele wordt in beeld getoond. Toch een tikkeltje laf.

De film scoort vooral op visueel vlak en de overtuiging van het zwijn. Die imponeert zwaar en brengt een hoop spanning met zich mee. Een andere cast en een wat bloederiger geheel zou voor een hoger punt hebben gezorgd.

Vermakelijk. Slim dat ze het beest niet vaak in beeld brengen, ondanks dat het er op de zuinige screentijd prima uitziet. Mooie beelden ook van de Australische outback, met een paar ietwat irritante hilliebillies ertussen die vooral heel vervelend kunnen lachen. Opmerkelijk overigens hoe goed het zwijn kan sluipen en hoeveel de oude Jake nog kan met kapotte benen. Net wat te veel stukjes die het temp eruit halen, maar verder zeker de moeite waard. Heerlijk dat typische sfeertje.

* * *

Zomaar een onnozel monster filmpje, nee, dat toch niet. Het is er eentje waar de regisseur zich wel heel nadrukkelijk manifesteert. Toch maar even opgezocht wat de beste man allemaal op z'n CV heeft staan. Tachtiger jaren videoclips. MTV en zo. En die esthetiek heeft het. In de nogal uitzinnige finale, maar ook daarvoor, wanneer hij de stomende outback onder de loep neemt. Of die hersenschim. Druk in de weer met licht en van alles. Hij haalt zo'n beetje alles uit de kast.

En het past helemaal bij de cheesy vibe van de film. POV shots doen het altijd goed in iets als dit en met de twee licht gestoorde broertjes (piggy laugh!) heeft het nog een slimmigheidje in huis. Zo is de uit de kluiten gewassen krulstaart niet de enige dreiging van de film. Vaak dat zo'n gedrocht vanzelf eens een malle verschijning wordt, in vol ornaat blijft er meestal niet veel van over, maar ook daar weet Mulcahy wel raad mee. Door het zoveel mogelijk te omzeilen.

Je ziet niet al te veel van hem, maar wel genoeg om er eens goed voor te gaan zitten. Als het wilde beest aan de haal gaat met de muur van een hutje en de bewoner verbouwereerd achterlaat, is dat natuurlijk goud waard. En er is meer humor. Beide Bakers strooien met lollige opmerkingen die door het sappige Aussie Engels nog wat beter klinken. Dan profiteert het ook nog eens optimaal van z'n setting vol roest en stof. Binnen z'n soort een van de betere. Absoluut.

Goeie film over een journaliste die naar Australië afreist om een reportage te maken over de jacht op kangoeroes. Voor wat in feite een monsterfilm is, is het verloop zeker niet rechttoe rechtaan te noemen. Redelijk rauw en bruut hier en daar, maar ook mooi en sfeervol in beeld gebracht (het Australische landschap speelt hier een grote factor in).

Massachusetts had een bloeddorstige haai in Jaws, rural Australië heeft een doorgedraaid everzwijn in Razorback.

De film begint sterk met een goede openingsscène. De eerste echt uitgebreide razorback aanval (op de journaliste) was ook om van te genieten. Zo tof gefilmd en heerlijk om zo'n animatronic aan het werk te zien ipv zielloze CGI.

Sowieso is de cinematografie werkelijk uitstekend. Ieder shot is prachtig en out of the box. Vaak gecombineerd met de setting van het indrukwekkende Australische landschap.

Na de aanval op de journaliste, en dus met de introductie van haar man vond ik het wel iets aan kracht inleveren. Wel volgt dan ook de introductie van de mooie Arkie Whiteley. Wat mij betreft had de oude rot met de persoonlijke vete met het everzwijn ook een grotere rol mogen hebben in het opnemen tegen het beest.

Sfeertje is top. Naast de razorback zijn er ook enkele totaal doorgedraaide personages die rondrijden in indrukwekkende trucks. Voelde qua madness soms zelfs een beetje Mad Max achtig aan.

Er zit verder een schandelijke scène in waarin ze de honden loslaten op een groep zwijnen en die naar de strotten laten grijpen.

Razorback is toffe Ozploitation. Vooral visueel erg sterk, en de keren dat de razorback ten tonele verschijnt is het eigenlijk altijd leuk.

Toch wel verbaasd over de goede kwaliteit van deze film qua camerawerk en cinematografie. Het weidse landschap van Australië wordt fabuleus in beeld gebracht met prachtige shots. De film ademt volledig een typische film uit de 80's over een bloeddorstig beest die wat simpel en houterig uitziet en daardoor ook weinig in beeld komt. Maar er valt voldoende te beleven want dit kolossale everzwijn zorgt wel voor een aantal bloederige en spannende momenten. Misschien te gemaakt, maar gelukkig geen slechte CGI. Sfeertje is top en de film heeft ook nog de mooie Arkie Whiteley die helaas heel vroeg overleden is aan kanker ( 1965 - 2001 ). 6/10

Lugubere en harde sfeer hier rond een reusachtig moordzuchtig everzwijn.

Wat een eyecandy de hele film door, en dat vanaf de allereerste scène. Naar kleurgebruik toe echt heel mooi gedaan; het gaat mooi samen met de pulpinhoud van deze horrorfilm. Enkele goede scares ook. Niet talrijk maar wel met effect als ze uit de hoek komen. Het magere verhaal is redelijk absurd (leg mij maar eens uit hoe een everzwijn een kind kan ontvoeren) en het acteerwerk is ook niet echt groots. Toch geef ik hiervoor een 3,5* want deze film is heerlijk kijkplezier, een echte krachttoer. Zag ik nu pas voor het eerst.