Dollman vs. Demonic Toys (1993)

Al vanaf het moment dat Baby Oopsy-Daisy een grijns trekt, is het gaaf. Phil Fondacaro was ook tof en Thomerson blijft cool.

Deze film duurt bizar kort: net een uurtje. Een snelle cash-in, want een groot deel bestaat dan nog eens uit flashbacks van Dollman, Bad Channels en Demonic Toys.

Wat overblijft is een half uurtje aan een slappe confrontatie tussen de wezens. Door zijn korte lengte is Dollman vs. Demonic Toys nog acceptabel te noemen. Jammer dat er niet meer uitgehaald is, want het begon zo geslaagd...

Demonic Toys was redelijk, Dollman was al niet veel; samen is het nog minder. De korte speelduur zegt al genoeg, er is nauwelijks een verhaal en budget voor leuke actiescène is er evenmin en zelfs Thomerson kan de boel niet redden. De film heeft nog wat nostalgische waarde, maar daar houdt het ook mee op.

Ha, your bullets are shit! It takes magic to fight magic bitch!

Ik was eigenlijk echt benieuwd naar Dollman vs. Demonic Toys. Het is de film waar Dollman, Bad Channels en Demonic Toys samenkomen en wordt bovendien geregisseerd door niemand minder dan Charles Band hemzelf, het grote brein achter Full Moon Pictures. Dat is de productiemaatschappij van bovenstaande titels maar eigenlijk lijken ze nooit echt bedoeld te zijn geweest om samen te komen. Neen, het gaat gewoon allemaal om kleine mensen en hij moet gedacht hebben dat daar iets uit te halen viel.

Charles Band staat dus gecrediteerd als regisseur maar eigenlijk is dat teveel eer. Waarom? Omdat de helft van de film bestaat uit materiaal dat rechtstreeks uit Dollman, Bad Channels of Demonic Toys afkomstig is en dan schiet er voor een film van een uurtje niet veel over. Toch is dit eigenlijk niet zo slecht als je zou verwachten wanneer je naar de algemene score gaat kijken. Oké, het plotje rond Baby Oopsy-Daisy die een vrouw wilt verkrachten zodat zijn meester terug tot leven kan komen is compleet van de pot gerukt en qua continuïteit loopt hier wel erg veel fout (het was Bunny die klein bleef in Bad Channels en niet Ginger bijvoorbeeld) maar door de korte speelduur kijkt het wel erg vlotjes weg. Band verliest weinig tijd qua set-up (vooral omdat hij eigenlijk gewoon wat knip- en plakwerk uit de andere films kan doen) en het is alleen jammer dat hij soms wat vreemde keuzes maakt. Zo wordt de leuke Grizzly Teddy opeens vervangen door een soort van GI Joe kloon (die blijkbaar de naam Zombietoid heeft meegekregen) en die is toch wel een stuk minder indrukwekkend. Ik zat ook altijd met het idee dat Baby Oopsy-Daisy een meisje was trouwens, geen idee waarom ik dat dacht maar ik zat dus blijkbaar verkeerd.

Wat ook wel tof is, is dat er veel acteurs uit de andere films terugkeren. Tim Thomerson is en blijft leuk als Brick Bardo, de agent met een allesvernietigend wapen, en Tracy Scoggins blijft zowaar even houterig als een jaar voordien in Demonic Toys maar ik had niemand anders in de rol willen zien. Melissa Behr is er dan nog het meeste op vooruit gegaan als Nurse Ginger, want ze krijgt hier een veel grotere rol toegewezen dan in Bad Channels. Verder blijven de Demonic Toys op zich de belangrijkste reden om dit te zien. Beetje jammer dus dat Grizzly Teddy deze versie niet heeft gehaald, ben benieuwd of die nog in de Puppet Master crossover gaat tevoorschijn komen, maar Baby Oopsy-Daisy blijft gewoon een heerlijk figuur. Je kan zeggen wat je wilt van Band trouwens, maar zijn openingscredits zijn in ieder geval al wel het beste van eender welke andere Full Moon Pictures film die ik tot nu toe heb gezien.

Veel over the top quotes (ik vind hem niet meteen terug maar er zit nog een leuke verwijzing naar Arnold Schwarzenegger in) en de korte speelduur + het hoge tempo zorgt ervoor dat dit eigenlijk nog wel een aangename zit was. Jammer dat nagenoeg de helft van de film bestaat uit materiaal dat we al eerder hebben gezien, maar langs de andere kant maakt Band er wel een mooi geheel van. Oké, hij doet een aantal dingen verkeerd (Brick Bardo noemt Debi opeens Marie) maar dit is echt niet zo slecht als je zou denken.

2.5*

Na vorige week nog het vermakelijke "Demonic Toys (1992)" gezien te hebben, heb ik gisteren dit vreselijke vervolg gekeken en dat is inderdaad een combinatie van de drie films "Demonic Toys", "Dollman (1991)" (vanwege agent Brick Bardo) en "Bad Channels (1992)" (vanwege pleegzuster Ginger) en de laatste twee films heb ik nog niet gezien.

De filmduur van "Dollman vs. Demonic Toys" is volgens MovieMeter 64 minuten, maar in werkelijkheid is het maar 60 minuten. De film begint eigenlijk ook pas na circa 5 minuten (in de eerste minuut zien we wel heel eventjes agent Brick Bardo) en als de film begint, dan krijg je ook gelijk een korte samenvatting te zien van "Demonic Toys" die circa één minuut duurt. Na 56 minuten is de film ook al afgelopen en tijdens de film krijg je ook nog eens flashbacks te zien van drie hoofdrolspelers die allemaal verwijzen naar hun vorige film. Zo zie je dus fragmenten van de films "Dollman", "Bad Channels" en "Demonic Toys". Dus in werkelijkheid duurt de film maar iets van circa 45 minuten met aftrek van de flashbacks.

In "Dollman vs. Demonic Toys" is het demonische speelgoed weer terug, en zodoende zoekt politieagente Judith Grey (Tracy Scoggins) de hulp op van agent Brick Bardo (Tim Thomerson), die zelf de lengte van een poppetje heeft. Samen met diens vriendin pleegzuster Ginger (Melissa Behr), eveneens een poppetje door haar ontmoeting met buitenaardse wezens, binden ze de strijd aan. De levensgevaarlijke demonen hebben zich namelijk weer in het magazijn van de speelgoedfabriek verstopt, met de bedoeling duisterrijke krachten op te roepen.

Dit is echt een draak van een Horror / Actie film en met Horror heeft het eigenlijk ook niets meer te maken, omdat het demonische speelgoed geen slachtoffers maakt op Judith Grey na dan, die namelijk door robot "Mr. Static" wordt doodgeschoten na circa 40 minuten. Buiten robot "Mr. Static", zien we verder ook "Baby Oopsy Daisy" (dit keer met een mindere andere stem, namelijk die van Frank Weller i.p.v. Linda O. Cook) en "Jack Attack" weer terug en de laatste heeft dit keer ook geen rammelaar meer en doet alleen maar irritant lachen en krijsen. Omdat "Baby Oopsy Daisy" dit keer een stem van een man heeft, is de pop dit keer een man i.p.v. een vrouw.

De hondsdolle teddybeer zien we niet meer terug en die is nu vervangen door een G.I. Joe-achtige actiefiguur en ook de creepy waakhonden, oftewel tienermeisjes met lange haren en gasmaskers op driewielers die continue toeteren, zien we niet meer terug. Toch valt er ook weer een driewieler te zien en die wordt gebruikt door een zuipende zwerver (R.C. Bates) die tijdens de opening van het verhaal in het magazijn loopt. Hij fietst en toetert er eventjes mee en verongelukt (wat overigens totaal belachelijk en zwaar overdreven was) dan, waardoor het demonische speelgoed door zijn bloed weer tot leven komt.

Hoewel "Baby Oopsy Daisy" minder leuk is dan in "Demonic Toys" en ze nu ook een andere stem heeft en dus een man is, is "Baby Oopsy Daisy" wel weer het leukste personage in de film. Omdat "Baby Oopsy Daisy" dit keer geen slachtoffers maakt, moet hij het vooral van zijn opmerkingen hebben en die zijn soms best grappig zoals het moment dat agent Brick Bardo op het speelgoed schiet en hij dan zegt:

"Jesus. Who's out there? Arnold Schwarzenegger."

En als de gevangen genomen pleegzuster Ginger op een gegeven moment ontsnapt, roept "Baby Oopsy Daisy":

"Grab that whore."

"Baby Oopsy Daisy" wil Ginger ook seksueel misbruiken (om een kind te verwekken) wat opzicht natuurlijk al bizar genoeg is en als Ginger dan vastgebonden in haar verpleegstersoutfit op het bed in een poppenhuis ligt en "Baby Oopsy Daisy" (die dan opeens enorm groot lijkt t.o.v. Ginger en wiens handen gemaakt zijn van ballonnen in close-ups) haar andere kleding geeft, wordt er gezegd:

Baby Oopsy Daisy: It's almost time for your big bang, baby.
Baby Oopsy Daisy: Put it on, cupcake. I don't want to lose the romantic mood.
Ginger: Put it on yourself, you perverted mutant rat.
Baby Oopsy Daisy: Fuck it. You won't need it anyhow.
Baby Oopsy Daisy: We're going to be in our birthday suits once we get started.

Als hij daarna de benen van Ginger spreidt, zegt hij "Open sesame". En daarna wordt er nog door hun gezegd:

Ginger: Get the hell away from me.
Baby Oopsy Daisy: Get the hell away from you?
Baby Oopsy Daisy: You've got it all wrong. I'm going to get the hell inside you.

Als hij daarna de verpleegstersoutfit van Ginger opent (die daaronder helaas nog een zwarte BH draagt) met haar ballonnen handen, zegt hij over de borsten van Ginger "Suckers"

Toegegeven Ginger, oftewel de mooie Melissa Behr, had ook fraaie en flinke borsten, maar helaas werd daar weinig tot niets mee gedaan. Melissa Behr is ook niet naakt te zien, terwijl er wel verschillende mogelijkheden voor waren. Ginger zien we namelijk voor het eerst in het verhaal na circa 15 minuten waarbij ze vanuit een lade op het aanrecht van een keuken (leuk in beeld gebracht met opgeblazen decorstukken) staat en daar gaat ze dan in een sexy bikini zonnebaden, maar helaas dus niet topless. Als daarna agent Brick Bardo verschijnt (die dan ook een spin doodschiet die er behoorlijk nep uitzag), gaan ze met elkaar vrijen en dan is er wederom geen naaktheid te zien van Melissa Behr. En ook bij het openen van de verpleegstersoutfit door "Baby Oopsy Daisy" valt er wederom geen naaktheid te zien van Melissa Behr.

Wat dat betreft was Melissa Behr zeer preuts en behalve er mooi uitzien, doet ze voor de rest eigenlijk niets anders dan wat dom schreeuwen en dat o.a. als ze de spin ziet, als "Jack Attack" haar achterna zit (dan is Ginger vreselijk aan het schreeuwen en "Jack Attack" juist vreselijk aan het lachen) en als "Baby Oopsy Daisy" haar wilt verkrachten. Uiteraard wordt Ginger niet verkracht door "Baby Oopsy Daisy", maar geeft Ginger hem knietje als hij zegt "I have all the tools necessary now" als antwoord op "Remember he's still just a doll", waarop agent Brick Bardo hem doodschiet. Van te zorgen zegt "Baby Oopsy Daisy" ook nog tegen hem "I'll let you watch me do the nasty with Ginger"

De cast in deze film is overigens vreselijk slecht en buiten Tracy Scoggins (dit keer ook in een kleine rol), Tim Thomerson en Melissa Behr, zien we verder nog Phil Brock als verslaggever Collins en illiputter Phil Fondacaro als Ray Vernon die een bewaker is in het magazijn (kijkt daar vooral in erotische tijdschriften) en die gaat samenwerken met het demonische speelgoed. Buiten dat de cast vreselijk acteerde, waren ook de meeste dialogen van hun vreselijk slecht.

Al met al is "Dollman vs. Demonic Toys" vreselijk slecht als een Horror / Actie film en zoals al aangegeven bevat het verhaal ook niet eens horror en hoor je alleen wat vreselijk geschreeuw, gelach en gekrijs en zie je alleen wat onnozel pief paf poef geschiet van Judith Grey (schiet lilliputter Ray Vernon dood), Brick Bardo (schiet "Mr. Static", "Jack Attack" en "Baby Oopsy Daisy" dood) en robot "Mr. Static" (schiet Judith Grey dood). Alle slachtoffers die dood gaan in deze film, gaan dus dood door kogels of lasers. "Dollman vs. Demonic Toys" is ook een film met gemiste kansen en dan doel ik vooral op het niet tonen van de borsten van Melissa Behr. Gelukkig duurt de film maar kort (minder dan een uur door o.a. een lange voor- en eindtitel), maar desondanks heb ik regelmatig vooruit zitten te spoelen op 1,5x of 2,0x snelheid, omdat de film nauwelijks het aankijken waard is.

P.S. de muziek is overigens van de hardrockgroep "Quiet Riot".