Promised Land (1987)

De enkele straatjongen die een groot basketbalspeler wordt en het geld maar op te rapen heeft: een populair type onderwerp in US-films.
Die grote groep die arm blijft: een net iets minder vaak verfilmd onderwerp.

Promised Land begint helaas niet zo heel goed. Het eerste half uur is behoorlijk saai, en het is niet duidelijk waar het verhaal heen wil.
Naarmate de film verder gaat, wordt je als kijker meegesleept met de personages en hun droevige en harde leven. Niet dat je met een beperkt budget niet gelukkig kan zijn, maar de regisseur wil ons confronteren met dat andere en minder bekende Amerika. Met sombere kleuren en met voortdurend nadruk op de sneeuwkoude - beelden die vragen om een dekentje over je te leggen. Helaas helpt dat alleen tegen fysieke kou.

Bijzonder sterk acteerwerk, vooral Keith Sutherland en Meg Ryan gaan heel erg in hun rol op.

Het einde was (voor mij althans) heel onverwacht, en maakt de droefheid van het verhaal compleet. Iemand op imdb omschrijft heeft het over een 'feelbad-film'...

Het eerste half uur was een strijd tegen verveling, maar uiteindelijk kom ik hier toch op 3,5* voor dit sterke drama...

Het leven biedt niet altijd waar je van droomt of wat je wil. Dat is wat het leven ook is. Ik vond deze film niet echt over armoede gaan zoals mijn voorganger zegt, maar eerder over het niet kunnen waarmaken van de hoge verwachtingen die Amerika aan haar volk stelt ("dit is Amerika en iedereen kan het maken") om succesvol te zijn. De jongeren in deze film zijn in hun zoektocht naar een succesvolle toekomst helemaal niet gelukkig en daar komen de vanzelfsprekende stommiteiten bij kijken.

Sutherland en Ryan geven nog wel het beste van zichzelf, maar dit is verder een saaie film die nergens naartoe gaat. Veel kan ik hier niet aan geven.