The Quick and the Dead (1987)

Kort na het bloeitijdperk van de western werden er nog maar heel af en toe westerns gemaakt die het kijken waard zijn. Een aardig aantal van die westerns, die veelal voor televisie gemaakt werden, zijn gebaseerd op de boeken van Louis L’Amour. The Quick and the Dead is daar een goed voorbeeld van. Kenmerkend aan L’Amours verhalen zijn bijvoorbeeld de gezinnen die hij erin verwerkt. Het gaat niet over agressieve mannen die elkaar lopen te beschieten en daarbij hun droomvrouw redden. Ja, ze zijn er wel, de man en de vrouw, maar ze hebben een kind en willen als oosterlingen een nieuw leven beginnen in het voor hen onbekende wilde westen. Niks geen sprookjes dus met droomvrouwen en onoverwinnelijke minnaren, maar een te verwezenlijken droom die ingehaald dreigt te worden door de harde werkelijkheid en haast in een nachtmerrie verandert.

Nu zijn er van allerlei soorten westernhelden, maar Sam Elliot blijft toch altijd een geval apart. Hij komt in zijn westerns altijd erg wreed over, is ruw in de omgang, maar heeft desondanks het hart op de goede plaats. Zelfs als hij eigenlijk de beste bedoelingen heeft en dat aan iemand verkondigd is het nog maar de vraag of dat daadwerkelijk zo is, want hij is niet alleen slecht te verstaan doordat hij zo mompelt maar hij straalt daarbij ook zelden enige vorm van positivisme uit. Hij weet dat echter altijd wel te compenseren met zijn goede daden waardoor hij toch één van mijn favoriete westernacteurs is. Ook hier weer lijkt Louis L’Amour haast met vooruitziende blik zijn boek te hebben geschreven. Het leek er bijna op dat hij van tevoren al in gedachten had dat Sam Elliot de rol van de buitensporige reddende engel Con Vallian zou moeten gaan spelen want de rol is hem op het lijf geschreven. Nu lijkt het me sterk dat dat het geval is geweest, maar opvallend is het op zijn minst. Ook de veelzijdige Matt Clark is als vanouds weer aardig op dreef en houdt de spanning er goed in.

Het mooie van televisiewesterns vind ik de realiteit die ze uitstralen. Bij de meeste van dat soort films is er natuurlijk geen immens groot budget beschikbaar en is het onmogelijk om een prachtig dorpje te creëren door een aantal van die gelikte gebouwtjes uit de grond te stampen. Dat is dan ook helemaal niet nodig en ik vind de ongepolijste woningen en dorpjes ook veel authentieker overkomen dan die geperfectioneerde, klassieke western settings. Daarbij wordt er ook nog eens dankbaar gebruik gemaakt van de onbetaalbare, kosteloze, wonderschone omgeving die voor prachtige beelden zorgt. Samen met L'Amours boeiende verhaaltje zorgt dat ervoor dat het bij vlagen erg genieten is.