Prisoners of the Lost Universe (1983)

I am quite able to do this by myself, so if you don't mind, please take your hand off my butt

Zo af en toe kom je opeens iets interessants tegen waarvan je het bestaan niet wist. Ik was wat tussen het science-fiction aanbod van Classix aan het kijken en daar stond deze Prisoners of the Lost Universe tussen. De film had om te beginnen al een leuke poster - al is dat wel vaker het geval bij dit soort films - maar wat me helemaal over de streep trok was de aanwezigheid van Richard Hatch en John Saxon. Ik ben altijd wel in de mood voor wat science-fiction nonsens en dus hier meteen maar eens voor gaan zitten.

Al kun je dit moeilijk echt science-fiction noemen en is het eerder fantasy met een science-fiction aanloop. Ik snap om te beginnen al wel niet waarom dit in hemelsnaam Prisoners of the Lost Universe heet aangezien het eigenlijk om een parallelle wereld gaat.. Het science-fiction stukje zit dan ook in het begin wanneer een wetenschapper er per ongeluk in slaagt om zichzelf naar een parallelle wereld te verplaatsen en natuurlijk gebeurt dat nog eens 2x waardoor ze opeens met drie in die andere wereld zitten. Een wereld die erg hard op de onze lijkt (er werd gefilmd in Zuid-Afrika maar nagenoeg alle personages spreken ook vlekkeloos Engels, al wordt het hier wel anders genoemd) en moet er een strijd geleverd worden met een grote slechterik. De film heeft een redelijk hoog tempo met flink wat vreemde wezens die de revue passeren (onder andere een kerel die ze groen hebben geschilderd, die uiteraard de naam Greenman heeft meegekregen, en een kolos van een kerel die ze dan weer goud gespoten hebben) maar op den duur heb je het wel gehad met deze toevallige ontmoetingen. Ze lijken er vooral voor te dienen om dit tot een respectabele speelduur te brengen en hebben verder weinig nut. Het einde is al helemaal abrupt en van de pot gerukt.

Regisseur Terry Marcel en de zijnen proberen er dus wel een volwaardige fantasy wereld van te maken maar geraken uiteindelijk niet veel verder dan de verkleedkoffer op zolder te plunderen en iedereen een willekeurig plunje te geven. Richard Hatch was anno 1983 toch wel wat een grotere naam dankzij Battlestar Galactica dat van 1978 tot 1979 liep maar zal zich veelvuldig hebben afgevraagd hoe hij hier in terecht gekomen is. Hij doet het op zich nog niet zo slecht als de held van het verhaal maar het leukst is toch John Saxon als de evil warlord Kleel. Kay Lenz is de dame in nood - die gelukkig wel nog wat haar mannetje weet te staan - maar heeft verder weinig te doen. Chemie met Hatch is onbestaande en de focus ligt toch eerder op hem en zijn kompanen die hij onderweg vind. Peter O'Farrell is op het randje van irritant zijn als de dief Malachi en zo'n Ray Charleson als de Greenman probeert ook maar het beste van zijn rol te maken.

Dan valt vooral nog de soundtrack op waarbij wel erg hard naar Star Wars is gekeken. Er wordt om de een of andere reden (of was het echt komisch bedoeld?) ook gebruik gemaakt van de nodige sound effects dus wanneer er iemand van een klif wordt gegooid, krijg je er zo'n soort van slapstick fluitje bij. Je moet het zien om te geloven, al kun je met de vechtscène die wat verderop in dit forum gedeeld is al wel veel bedenken.

2.5* maar vooral voor Hatch en Saxon

De titel en de poster zijn de troefkaartjes van deze film want verder stelt deze film niks voor. Het verhaaltje gaat over 3 personen die in een parallelle wereld terecht komen en daar bizarre ontmoetingen hebben met een groene mens, een kleine dief, een soort oermens, een kolos die in het goud gespoten is en misschien het meest interessante personage Kleel (John Saxon). Avontuur genoeg, maar vaak wel zeer flauw uitgewerkt. Het slot is abrupt en wederom flauw. Hoe toevallig kan het zijn? Leuk is wel dat Dr Hartmann (Kenneth Hendel) wel moest blijven in deze wereld. Hij had dan ook geen goede bedoelingen. 3/10