The Gruesome Twosome (1967)

De gekende ingrediënten zijn als vanouds weer aanwezig: barslechte acteurs, een hypnotiserende soundtrack en brakke visuals. Maar daartegenover staan een flinke dosis onbedoelde humor en veel viezigheid. Heerlijke trash voor wie het kan smaken met andere woorden.

Soms wat het zo slecht dat het echt niet meer aan te zien was! Dat einde

Het leek wel een kruising Pipi Langkous-The Monkees- slasherfilm.

Ik wist op voorhand wel wat de films van Herschell Gordon Lewis inhielden ( ik heb jaren geleden Blood Feast eens gezien), maar dat ze zo slecht waren wist ik niet.

The most barbaric humor since the guillotine went out of style!

Ik had nog nooit gehoord van Herschell Gordon Lewis maar omdat er in The O.C. nogal veel naar een koppel werd verwezen als The Gruesome Twosome en omdat de film maar 3€ was heb ik hem maar meegepakt uit de FRS. Ik verwachte iets slechts maar dat het zo treurig ging zijn had ik niet verwacht...

De openingsscène is nochtans wel ontzettend vermakelijk. We krijgen twee paspoppen die doodleuk, ik moet echt ophouden met van die lame woordspelingen, het begin van de film vertellen om dan te worden afgemaakt. Bizar maar tegelijkertijd ook humoristisch en origineel. Jammer genoeg gaat het daarna serieus maar dan echt serieus hard naar beneden. We krijgen een plot dat niet meer om handen heeft dan één of andere gestoorde hilbilly die met zijn al even gestoorde moeder een pruikenwinkel runt met echt mensenhaar. Je moet niet al te ver nadenken vanwaar dat haar natuurlijk komt... Alsof het plot nog niet stupide genoeg is zit de film ook nog met een groot aantal fouten (bij de eerste moord heeft Rodney geen trui aan, dan weer wel en dan verdwijnt ze weer). Maar naast al deze gigantische bullshit krijgen we ook nog een aantal idiote personages voorgeschoteld met als dieptepunt natuurlijk die halve vrouwelijke James Bond/Veronica Mars die even alle misdaden gaat oplossen. Het enige wat nog af en toe leuk was, was de gestoorde moeder die constant op Napoleon zat te roepen. Qua effecten is The Gruesome Twosome voor de liefhebber wel geslaagd. Hoewel geslaagd een nogal groot woord is voor dit misbaksel. Vaak zijn de scalpeerscènes, ik kan me er voor de moment nog maar één herinneren maar ik denk dat het er wel meer waren, nogal fake en zie je overduidelijk dat ze een pruik eraf snijden maar langs de andere kant ziet het stuk waar Rodney de darmen van een of andere griet eruit haalt er wel goor uit. De liefhebber komt dus aan zijn trekken maar blijkbaar schaar ik mezelf niet onder die noemer.

Tjah, dan rest alleen nog maar de cast maar wat voor een cast was het ook. Laat ik beginnen met Chris Martell. Ik kon echt zweren dat hij in het werkelijke leven ook zo'n idioot was. Teleurgesteld was ik dan ook om te lezen op Imdb dat er niets met de acteur scheelt... Nu heb ik al wat crappy acteurs gezien maar Martell slaagt echt alles. Ik denk dat we al blij mogen zijn dat hij maar in een vijftal andere films heeft meegespeeld. Hetzelfde geldt voor Elizabeth Davis, al had die hier en daar nog een leuke scène. Misschien maar goed dat ze zich later heeft toegelegd op een boek schrijven. De rest van de cast was al even waardeloos om nog maar niet te spreken van die irritante Nancy Drew kopie van een Gretchen Wells. Valt wel op dat niemand van de cast een deftige carrière heeft gehad. Ofwel doen ze alleen maar mee in films van Lewis of acteren ze hierna gewoon niet meer. Ach, ik ben er niet kwaad om.

The Gruesome Twosome krijgt het mooie cijfer van een 1*. De film verdient in alle opzichten een dikke 0.5* maar dankzij de openingsscène krijgt Lewis toch een extraatje. In ieder geval is dit het laatste dat ik ooit van hem zal zien.

1*

Mijn 2e van Herschell Gordon Lewis.

Na Blood Feast kreeg ik niet meteen zin om zijn oeuvre langs te gaan, maar Gruesome Twosome heeft me weten over te halen. Hele fijne foute jaren 60 film, waar flink wat te lachen valt.

Ook hier weer een flinterdun plot, dit wordt gelukkig verpakt met een heerlijke soundtrack, belachelijk acteerwerk en af en toe wat smerigheid. Aan het einde weet het zelfs nog een klein beetje spannend te worden.

Echt veel dommer dan dit worden ze niet snel, het oude vrouwtje met haar 'Napoleon' Of de scene waarin ze op hun bed staan te dansen, nogal debiel maar daardoor zeker komisch.

Ook al ziet het er allemaal vrij brak uit, waaronder de gore, heeft het ten alle tijden wel wat fraais. Veel charme, goede sfeer, leuke soundtrack en een geflipt stel, prima kijkvoer!

Voor een prikkie meegenomen bij de FRS en dankzij de hoes toch enige verwachtingen qua ranzigheid.

Moet zeggen dat de eerste paar minuten dan ook behoorlijk meevielen.

Echter is het na 5 minuten gedaan met de pret, een ellendig half uur volgt waarin niets gebeurt. Normaal kan je proberen door de knulligheid van zo'n film heen te prikken a la Troma, maar daar gebeurt tenminste iets. Hier begin je je door de saaiheid te ergeren aan het foute acteerwerk, de vreselijk slechte en ongepaste muziek. Het was wachten tot Peppie en Kokkie hun intrede deden.

Na drie kwartier gebeurt er af en toe eindelijk weer is het een en ander, maar het voelt allemaal extreem gedateerd aan en de gore is bovenal ook zeer tegenvallend. Die gozer zat gewoon die meisjes te aaien met zijn mes/machete Dat kan echt niet hoor.

Het grappige Napoleon vrouwtje en het begin behouden theGruesome Twosome nog van het allerlaagste.

1*

The Godfather of Gore, mijn eerste ontmoeting met de meester.

Niet wetend wat ik moest verwachten stopte ik The Gruesome Twosome in de Xbox. Aan het lezen en zien van de achterkant dacht ik aan een horrorfilm die de nadruk legde op gore, en minder op verhaal.

Eigenlijk was het dat ook wel, maar aan de andere kant niet alleen. Het draait niet enkel om gore, het verhaaltje eromheen is leuk vormgegeven. Maar aan de andere kant is het te simpel om de kijker echt te overtuigen.

De openingsscène is érg tof en 'freaky', 2 pruikenpoppen zijn aan het woord, waarna één gruwelijk vermoord wordt. Dit beloofde veel goeds.

Wat daarna volgt is ook zeker niet slecht, we zien het excentrieke mevrouwtje al direct, en haar constant terugroepen naar haar opgezette kat Napoleon deed mij glimlachen. Ook ontmoeten wij Rodney, en zien wij hoe het stel aan het haar komt.

Qua gore komt de liefhebber aan haar trekken, een drietal zieke scènes zitten verwerkt in deze 70 minuten durende horrorfilm. Maar aan de andere kant is iedere 'kill' wel meer van hetzelfde. Meisje wordt in kamer gegooid van Rodney, en Rodney gaat zonder echte originaliteit aan de slag.

Ondanks de korte speelduur duurt de film toch eigenlijk wel erg lang. Op de scènes in het huis van de pruikenwinkel na valt er niks te beleven. Er zijn zelfs enkele totaal onnodige scènes (het strandfeest, de drive-in bioscoop). En daarnaast duren sommige scènes weer ellendig lang (achtervolging van de conciërge).

Maar aan de andere kant heeft de film wél een toffe soundtrack en 2 hele toffe personages. Helaas doet het negatieve toch iets meer de overmacht hebben. 2*

Na Blood Feast en Two Thousand Maniacs is dit voor mij de derde H.G. Lewis film.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik toch erg heb kunnen lachen om de seniele oude taart die continu tegen haar opgezette lynx praat en haar debiele zoon Rodney.
Laatstgenoemde krijgt notabene halverwege de film van zijn moeke een soort elektrische zaag om zijn 'werk' wat makkelijker te maken.
De beginsequentie slaat ook echt helemaal nergens op, maar weet bij mij ook op de lachspieren in te werken. Verder ontstaan er mede door de erg misplaatste soundtrack hier en daar wat awkward en onbedoeld hilarische momenten. Zo komt er een achtervolgingsscene voorbij die vooral door de muziek gewoon nul spanning heeft. Daarnaast helpt het acteerwerk van de cast natuurlijk ook niet echt mee.
Door de korte speelduur toch een erg makkelijk te bekijken filmpje. Daarnaast ziet de gore er voor die tijd nog best gruwelijk uit. Ook al is vooral bij Rodney's oogscene toch wel duidelijk te zien dat er een ook op geplakt is en hij zijn echte oog gewoon gesloten houdt. Amateuristisch, maar dat is misschien juist ook weer de charme van deze film.
Tof voor mensen met wansmaak, maar voor het overige filmpubliek waarschijnlijk niet de moeite van het bekijken waard.

Je moet vooral fan zijn van Herschell Gordon Lewis om naar zijn werk te kijken. Want voor sterk acteerwerk en goede cinema moet je niet bij hem zijn. Echter is de man een groot voorbeeld van de trash cinema. En ook deze keer lukt het hem om met iets bijzonders te komen Hij mixt namelijk zwarte humor met ranzige horror. Iets wat aardig gelukt is! Of zoals mevrouw Pringle aan haar opgezette kat

vraagt: Nietwaar, Napoleon? Het is bijna hilarisch om te zien hoeveel bizarre scenes er om de gore heen zijn gebouwd. Puur om de tijd op te vullen! Een lange achtervolging, meiden die op hun kamer dansen op een jazz-liedje, een vreemd intro, enz. Zelfs de muziek is een allegaartje van jazz, surf-pop en orkestmuziek. En wonderbaarlijk werkt het allemaal zeer goed. Een zeer fijne exploitatie-film en levert Herschell Gordon Lewis hiermee waarschijnlijk zijn meest grappigste film af.

Tja... qua verhaal, acteerwerk, spanning of sfeer moet je niet bij Herschell Gordon Lewis zijn, althans dat is de indruk tot nu toe. Ga zeker nog andere films van hem bekijken, maar heb het gevoel dat dit gewoon mijn ding niet is. Qua gore is het best oké, zeker voor die tijd. Maar het komt allemaal zo amateuristisch en flauw over. 3/10