The Blob (1958)

Remake vind ik zoveel keer beter qua spanning en acteren, maar toch nog een 2.5je hier voor het idee en de goede uitwerking ervan

Aangenaam tussendoortje. Hoewel de remake van 30 jaar later het op alle fronten beter doet, is ook deze een erg genietbare film. De effecten zijn evenwel gedateerd en ook de dialogen zijn compleet onrealistisch, dat maakt de fun er niet minder op. Op een of andere wijze slagen de makers erin de aandacht van het publiek te behouden. Het idiote concept zal er hoogstwaarschijnlijk wel voor veel tussen zitten .

Langdradige en nogal stuurloze b-film die enkel de moeite waard is voor de leuke speciale effecten en het verzorgde camerawerk (in heerlijke Technicolor). Het verhaaltje is eigenlijk standaard fifties horrorvoer, maar verspilt (zelfs voor een film in dit genre) obsceen veel tijd met oeverloos geleuter en heen-en-weer geloop. En het ergste is nog dat de leuke climax in een oogwenk wordt afgeraffeld.

Gelukkig zijn er nog de "zeventienjarige" Steve McQueen en zijn "tienervrienden" die dankzij hun vaak hilarische dialogen en slecht getimede acteerwerk toch nog wat leven in de brouwerij brengen.

1.5 sterren.

Een foute film, maar dan op de verkeerde manier. Niets vond ik echt vermakelijk, op de Blob zelf na, die wat weg heeft van de lijmbolletjes die we vroeger stiekem op de basisschool maakten. Slecht acteerwerk (wie cast er nou acteurs die minstens tien jaar te oud zijn?) kan vermakelijk zijn, maar was hier vooral saai en oubollig. Verder is het Amerikaanse naoorlogse oubolligheid ten top, het enige dat miste was een squaredance. Het overgrote deel van de film was dan ook meer tienerdrama dan horror. Spanning was daarom ver te zoeken. De zwakke plek van de Blob zal iedereen, die ooit een enkele les scheikunde heeft gehad op de middelbare school, direct al kunnen aanduiden. Wat mij betreft kleeft aan deze film onterecht een cultstatus. Misschien dat ik in een iets meliger bui op een wat hogere score uit zou komen (zeker geen voldoende), maar vandaag kon deze film me echt totaal niet bekoren.

Color By DeLuxe.

En dat is te merken ook.

Want waar het door Hitchcock menigmaal vervloekte technicolor al een hoog zuurstokgehalte heeft, is DeLuxe nog net een tandje heftiger. De kleuren spatten bijna letterlijk van het scherm. Erg mooi.

Het verhaaltje an sich stelt weinig voor, maar het meest ergelijke zijn de acteerprestaties. Incluis die van McQueen zelf. Hij presteert op zijn minst wisselvallig, echter steekt er wel met kop en schouders boven uit. M.u.v. Rowe, die als enige redelijk is.

Grootste teleurstelling is het wezen zelf. Het komt allesbehalve angstwekkend over. Dan zijn er in die tijd toch echt veel betere monstermovies gemaakt.

Vanwege de vermakelijkheid (om alle verkeerde redenen) toch nog een mild eindoordeel.

Redelijk.

Best bekende film uit de jaren 50.

Films uit de jaren 50 hebben altijd een leuke stijl. Vond deze film wel een teleurstelling en op een gegeven moment vond ik het zelfs een beetje vervelend worden. Steve McQueen is een goede acteur maar draagt de film niet. De uitwerking is slap en een beetje tam. Zelfs de remake was heel wat beter. Een brakke 2,0.

vervelende film, een rot film bah

niet leuk, grappig of aardig vanwege z'n leeftijd of steve mc queen

1,5 stuk snot

Dit vond ik toch uiterst charmant en ik zou dit toch zeker niet zomaar bestempelen als pulp. Dat het monster 'de blob' geen briljant stukje effecten is moge duidelijk zijn maar het is zeker vermakelijk. Qua sfeer wordt er heerlijk gespeeld met de klein burgerlijke setting en de heerlijke zuurstok kleuren geven de film een algeheel prettig gevoel. Mijn inziens is The Blob sfeervolle '50s sci fi met een erg lekkere feel.

Haha, geweldige cultfilm is dit. Een slaperig stadje wordt geteisterd door een blubberachtige substantie en Steve McQueen wordt de held van het verhaal door dit ding te bestrijden. Alleen heeft hij nog eerst de taak om alle bewoners te overtuigen dat er echt een gevaarlijk iets is. Dat soort stukken film zijn tergend langzaam en typisch voor dit soort jaren '50-scifi's. Ik vreesde voor een toch erg matige SF-film in het begin.

Maar gelukkig als eenmaal die Blob zichzelf gaat voortslepen en het stadje op stelten zet, is er nog genoeg lol te beleven. Anyway, The Blob is min of meer een B-film en het is ook niet helemaal perfect, want het 'monster' ziet er af en toe vreemd en niet overtuigend uit. Gelukkig compenseren de 'foute' dialogen een hoop.

De film begon eigenlijk heel goed. Hoe de blob op de aarde is gekomen en zich voedde met zijn eerste slachtoffer. De Blob groeit en groeit, maar ziet er totaal niet angstaanjagend uit. Hij is wel goed geanimeerd voor de tijd. Dat ze destijds geen details durfden tonen van mensen die werden opgeslokt door zo een slijmerige massa, kan ik wel inkomen. The Fly, uit dezelfde periode was op dat vlak toch wat explicieter. De film heeft vooral te lijden van zwakke hoofdkarakters, met Steve McQueen voorop. Er is nauwelijks sprake van karakterontwikkeling en een vrij saai plot. Het einde was ook een beetje afgeraffeld.

McQueen heeft hier al een veel te oude kop (lijkt wel 50), maar moet het doen als tiener. Evenals de rest van zijn posse, trouwens. Dat maakt het al meteen vrij sterk neigen naar pulp. Vooral die race-scene en uberhaupt de plastische reacties op alles wat de Blob doet. De Blob die, overigens, vrij subtiel blijft. Eerste half uur lijkt veelbelovend, ook qua effecten, maar eigenlijk blijft de film de gehele tijd een beetje in hetzelfde (veilige) gebied spelen. Wel erg charmant en zonder deze film was de geweldige remake uit de 80's er ook niet geweest .

“Beware of the Blob, it creeps and leaps and glides and slides across the floor, and through the door, and all around the wall, a splotch, a blotch: Beware of the Blob!” (“The Blob” van The Five Blobs)

Dat catchy en heerlijk misplaatste liedje opent deze campy horror! Dit zet direct de toon van wat voor film het gaat worden. Ik heb me prima kunnen vermaken met deze film met een typische jaren ’50 zuurstokken- sfeertje en het onzinnige “Tieners Trekken Ten Strijde Tegen Een Buitenaardse Bal Mensetende Blubber”-verhaal. Mensen die meer horror willen zien of een evenwichtiger verhaal en beter einde, raad ik aan om de gelijknamige remake van deze film uit 1988 te kijken daar komt dit beter tot zijn recht. Vergelijken is ook eigenlijk niet mogelijk want die film had een bijna 170 x groter budget. Vertaald naar deze tijd is de film dus zeker niet perfect. Er zijn meerdere bijzaken die niets van doen hebben met de film; de welbekende '50 jaren straatrace en geintjes daarover of een hondje. En dan het acteerwerk van de gehele cast dat varieerde van acceptabel tot niet heel goed. Daarnaast zijn de effecten en gruwelijkheden vooral cheesy en gebeuren bijna alle braafjes buiten het beeld. Tegenwoordig is The Blob dan ook, zoals zoveel genregenoten uit die tijd, totaal niet spannend of eng. Maar dat mag de pret niet drukken, want voor liefhebbers van pulp-horror is deze film zeker het bekijken waard.

Geinige knullige sciencefiction uit de jaren 50. Het openingsliedje tijdens de credits doet al vermoeden dat The Blob vooral een hoop lol gaat worden. En zo begint de film ook als we meteen een meteoriet naar beneden zien kletteren en een oude man vreemde smurrie op zijn hand krijgt. Je verwacht dat het verhaal is begonnen, maar de film neemt plotseling een pauze om Steve McQueen en wat andere gozers te laten racen, met een hele scène met een agent. En dat gebeurt wel vaker, sequenties die weinig met het verhaal te maken hebben, meestal gepaard met vrij beroerd acteerwerk en dialogen. Zo'n sequentie tussen het liefje van Steve McQueen en haar verschrikkelijk acterende broertje over een hondje, bijvoorbeeld. Sowieso moet de film het niet hebben van zijn acteurs; zie alleen al de figuranten die in paniek een bioscoop uit moeten rennen, waarbij de meeste zichtbaar hard aan het lachen zijn.

Als het slijmerige monster langzaam in beeld komt glijden wordt de film een stuk leuker. Erg veel komt hij niet in actie, maar de momenten met het buitenaards goedje zijn erg vermakelijk. Tegen het einde worden de special effects behoorlijk knullig, maar dit heeft ook iets charmants. Het einde is ook heerlijk afgeraffeld, erg geestig. Enkel jammer dat The Blob niet erg eestig of memorabel is als moordlustige Mona-toetje niet in beeld is. De personages zijn vrij saai, met name het vriendinnetje van Steve McQueen, die werkelijk waar anderhalf uur helemaal niets te doen heeft. Wat dat betreft hebben Frank Darabont en Chuck Russell voor hun versie dertig jaar laten de juiste dingen uit het origineel gehaald, maar ook de juiste elementen vervangen. Hun remake is dan ook één van die voorbeelden waarin de remake beter is dan het origineel. Desondanks is het verre van een straf om de originele Blob te zien.

3 sterren.

Ha, eindelijk ook de allereerste film gezien van de Blob. Kent wat meer gelijkenissen met de film uit 1988. Die uit de jaren 70 is dan wel het (mindere) buitenbeentje.

Het blijft een heerlijk creatuur! Minder expliciet dan de jongste versie, maar dat zal wel met de tijdsgeest te maken hebben, vermoed ik. Rustige opbouw van de film waarbij mysterie voorop staat. Typisch hierbij dat de enkelingen niet geloofd worden.

Wanneer het dan echt duidelijk wordt dat er iets aan de hand is - de scène in de bioscoop - gaat het plots wel erg snel. Na die ouderwetse foodtruck is het al gedaan met de blubber beetje jammer zo dat die laatste 10 minuten zo afgehaspeld worden. De film miste zo wat balans.

Het meest bizarre in de hele film is het feit dat die rode rijpe watermeloenen voor 4 cent per stuk werden verkocht. Verdorie, dat is een koopje!

The Blob is eigenlijk een erg tamme thriller die weinig te bieden heeft. Steve McQueen was nog jong toen maar niet zo jong dat hij overtuigend een tiener kan spelen. Er valt weinig blob te spotten en de hele cast kon me weinig boeien. Toch wel wat leuke scènes en effecten die niet genegeerd kunnen worden.

2,5*

Middelmatige sciencefictionklassieker die het helaas moet afleggen tegenover de superieure herbewerking uit 1988. Zeker het acteerwerk en het taaie middenstuk laten geen positieve punten achter, waar veel te veel tijd wordt gespendeerd aan een hoofdpersonage dat iedereen om zich heen probeert te overtuigen van aanstormend gevaar. Als kijker zie je dit buitenaardse gevaar in de eerste 5 minuten al op beeld (waarmee het opgelegde mysterie meteen verdwijnt) en na een geheel uur is deze bedreiging niet veel groter dan een rots. Het duurt veel te lang (ondanks de beknopte speelduur) om bij de finale te komen en het slappe gezever tussen allerlei oninteressante figuren gaat je snel de keel uithangen. De effecten zijn voor die periode bijzonder overtuigend en het eerste kwartier is doeltreffend vlot, verder is de remake een veel betere besteding van je tijd.