Permanent Vacation (1980)

Toen Stranger Than Paradise een culthit werd, kwam Jarmusch' eerste film ook even in de belangstelling. Best aardig voor een keer - maar er gebeurt zo ongeveer niets in, en daar draait het om.

Je moet wel een verstokte Jarmusch-fan zijn om deze film te kunnen waarderen.

Zijn die er nog ?

Menni misschien?

Ik vond er zo weinig aan dat ik de hele film al vergeten ben. Da's niet best dus.

Kon tot nu toe alle Jarmusch films waarderen (op een enkeling na 4* of hoger), maar helaas deed Permanent Vacation het niet bij mij. Hou van minimalistische films, maar dit is mij zelfs té minimalistisch.

Geen verstokte fan dus, gewoon fan.

2*

Ik vond het absoluut een interessant debuut. Beetje te veel een statement-film misschien die constant toewerkt naar de titelverklaring, maar ondertussen al veel dingen die Jarmusch later tot een interessante regisseur zouden maken. Meer interessant dan goed en in alles heel duidelijk een eerste film. Bijzondere soundtrack trouwens.

3.0*

Ik moet hoognodig Stranger Than Paradise herzien trouwens, die film gaf ik destijds 3.0* en volgens mij is dat achteraf veel te weinig.

Deze film komt als extra op de komende Criterion editie van Stranger than Paradise. Komt uit in september.

Jammer dat ik Stranger than Paradise al in bezit heb. Wil Permanent Vacation graag nog eens zien, heb het idee dat ook deze mij zal bevallen.

Nou, mijn Amerikaanse DVD van Stranger than Paradise kan weg, want ik ga echt wel voor die nieuwe Criterion versie!

Miraculeuse 'kleine', volkomen ontwapenende film. Bevat nauwelijks drama of verhaal maar blijft niettemin intrigerend en bij vlagen zelfs hypnotiserend.

Je volgt een rusteloze jongeman op zijn voettocht langs allerlei figuren die dan weer allerdaags zijn, dan weer curieus of opmerkelijk. Zo is ook de gehele sfeer van de film.

Een klein vergeten pareltje.

Leuk om ook eens het eerste werkje van Jarmusch te hebben gezien maar daarmee is ook wel veel gezegd.

Het enige waar Permanent Vacation in slaagt is de hele vage en vreemde sfeer mede te danken door het steeds terug kerende klokkenspel achtige muziekje.

Jim Jarmusch is een groot talent, maar hier had hij duidelijk nog niet zijn richting helemaal gevonden en ook de dialogen waren minimaal.

2*

Zeer jammer dat zelfs de vermaarde Criterion-versie geen audiocommentaar heeft. Wat hadden we van het (creatieve) productieproces kunnen opsteken!

Wel in bijgeleverd boekje enkele aantekeningen van Jarmusch over de film, met name het hoe en waarom achter de opmerkelijke vorm.

En natuurlijk koesteren we de bonusdisc met daarop Jarmusch' eersteling: Permanent vacation.

Al met al een mooie release, die bij mij naast andere Criterion-juweeltjes staat als Naked, Paris Texas, Wings of desire en Clean, shaven...

Eindelijk officieel te verkrijgen: Jarmusch' eersteling als bonus bij Stranger than paradise op de Amerikaanse Criterion-editie.

Helaas ook hier geen verhelderend, dan wel nostalgisch, audiocommentaar. We mogen het doen met enkele in een fraai vormgegeven boekje gedrukte essays.

Niettemin een opmerkelijke kleine film vol rake observaties. Let op John Lurie als saxofonist die op de hoek van een verlaten straat, in het holst van de nacht, enkele weemoedige, treurige klanken laat horen...

Geen schande om je carrière mee te beginnen en er zijn wel degelijk overeenkomsten te bespeuren met zijn latere werk. Het nette pak, het roken van sigaretten, het kammen van haar, het dragen van een koffer, het 'om-zich-heen-kijkend' en de stijlvolle muziek. Een uitgebalanceerde sfeer en het vakmanschap zijn echter nog niet echt aanwezig. Camerabeelden zijn korrelig, geluid is niet altijd netjes verwerkt en er zitten helaas ook saaie momenten tussen. Zelfs die dansscène (welke op de poster te zien is) viel in herhaling. Strategische zet om de speelduur binnen de perken te houden.

Het probleem dat ik iedere keer ervaar met het werk van Jim Jarmusch is dat zijn films op een positieve manier erg minimalistisch van aard zijn maar dat buiten de hoofdpersonen om niemand zich normaal lijkt te kunnen gedragen.

Zo lijkt het wel alsof actrice Mia Wasikowska in Only Lovers Left Alive de film nieuw leven moest inblazen. Een karakter dat haaks staat met het ritme en toon van de film. In zijn debuut Permanent Vacation loopt de hoofdpersoon geregeld tegen dit soort mensen aan. Onder andere een schreeuwende prostituee, een soldaat met een (Vietnam)trauma, een lachende vrouw in het ziekenhuis, et cetera. Het is allemaal zo zwaar over-the-top geacteerd dat ik het nauwelijks serieus kan nemen. Maar om zijn films dan maar in de hoek van de 'komedie' te zetten ...

Binnenkort Ghost Dog: The Way of the Samurai in de herkijk gooien en Coffee and Cigarettes nog gaan zien. En dan mag ik een regisseurslijstje in elkaar frutselen. Ben tot nu toe alleen van Dead Man en The Limits of Control erg gecharmeerd.

Het is toch altijd hit and miss met deze Jarmusch voor mij. Heeft enkele parels gemaakt en enkele zware tegenvallers. Dit vind ik een compilatie van redelijke 'ideeën' maar al bij al véél te weinig als totaalpakket.

Vanaf 29 september in de bioscoop (re-release via EYE)

Permanent Vacation wordt wel redelijk hard aangepakt hier. Mede dankzij de speelduur is dit een fijne vroege Jarmusch. Ik vergelijk hem graag met Scorsese's I Call First, die ook nogal ruw is maar wel op momenten duidelijk de signatuur van een groot filmmaker is. Met name de scenes met John Lurie en Frankie Faison zijn prachtig. Onsamenhangend, dat zeker. Charmant en interessant? Ook.

Nu te zien op MUBI.