Nouvelle Vague (1990)

Nouvelle vague is een zeer goede Godard. De montage, de beelden, de belichting en de muziek zijn van een zeer hoog niveau, vergelijkbaar met 'Je Vous Salue, Marie', al is die laatste film nog een stuk intenser, minimalistischer en mooier. Meerdere kijkbeurten zijn vereist om het geheel op zijn plek te doen vallen, aangezien de stortvloed aan geluiden, beelden, dialogen en quotes door de uitzonderlijke montage op zeer complexe en ontoegankelijke manieren in elkaar grijpen. Na meerdere kijkbeurten, zijn er nog steeds veel open vragen en is mijn interpretatie enkel voorlopig en speculatief. Zoals ik het nu interpreteer staat het thema van de liefde centraal, waarbij de mogelijke zuiverheid en diepgang van de liefde in vraag wordt gesteld in de context van het hedendaagse kapitalisme, waarbij economische machtsverhoudingen diep zijn doorgedrongen in alle vormen van menselijke interactie, waarbij voor contemplatie en eenvoudigweg bij elkaar zijn in rust, zwijgzaamheid en gelijkheid, geen plaats meer is. De machtsverhoudingen nemen zo'n centrale plek in binnen het narratief dat de liefdesuitingen die we zien vaak een dubbele betekenis lijken te hebben, waarbij de ene betekenis oprecht aanvoelt en de andere deze oprechtheid weer ondermijnt. De vrouw stak haar hand uit naar de uitgetoken hand van een hulpeloze man, maar kon ondanks haar gevoelens voor hem, haar macht over hem en vooral zijn machteloosheid uiteindelijk niet verdragen, en kon de verleiding niet weerstaan om met diezelfde hand een poging te doen om hem van zijn leven te beroven. Paradoxaal genoeg bleek die laatste daad zo onomkeerbaar en radicaal, dat de man (of wellicht een mysterieuze kopie van hem) zich uiteindelijk weer aan die laatste hand heeft kunnen optrekken om zich boven de vrouw te verheffen en zijn machtspositie te consolideren. Uiteindelijk verbreekt hij deze vicieuze machtsstrijd door de uitgestrekte hand van de nu hulpeloze vrouw weer vast te pakken en haar weer op gelijke hoogte te brengen en samen afstand te nemen van het kapitaal dat deze strijd überhaupt heeft doen ontstaan, om samen weg te rijden, wellicht als kans voor de liefde, maar nog altijd in een cabriolet als heilige koe van het onvermijdelijke kapitalisme. 4*

P.s. Dank aan xgogax voor het mij aanraden van deze film!

Nogal een vervreemdende Godard. Qua verhaal is het soms erg lastig te volgen. Godard houdt er nu eenmaal van om veel te experimenteren in zijn films en hier is dat niet anders.

Want hoewel er soms geen touw aan vast te knopen is, zorgt de visuele speelsheid ervoor, dat er in ieder geval nog voldoende te genieten valt. Want hoewel het zeker niet altijd even mooi is, hebben de beelden soms wel iets fascinerends. De kleuren zijn mooi en fel en de montage is meer dan in orde. Het vereist de nodige concentratie om de boel goed te kunnen blijven volgen. De dialogen ogen soms wat vreemd, alsof ze voorgelezen worden, maar ook daar zal Godard ongetwijfeld een bedoeling mee gehad hebben.

Uiteindelijk een lastig te beoordelen film. Soms mooi, soms ook niet. Godard heeft weleens geweldige ideeën. Deze ode aan de Nouvelle Vague (of is het iets anders?), wil ik nu niet bepaald geweldig noemen, maar het was wel een interessante kijkervaring, zoals de films van Godard dat eigenlijk bijna allemaal wel zijn.

3,0*