Norma Rae (1979)

Goeie film over hard werkende vrouw in een textielverwerkingsbedrijf die zich inzet voor een vakbond. Realistisch in beeld gebracht met weinig opsmuk, maar wel wat langdradig. De film laat goed zien wat de effecten van een vakbond kunnen zijn op de werknemers. Mooiste scene is als het titelpersonage op de tafel gaat staan in de fabriek. Goed acteerwerk.

In de jaren ‘50 stond regisseur Martin Ritt op de zwarte lijst. In de jaren ‘70 koos hij sociale en politieke thema’s. Dit is losjes gebaseerd op de ervaringen van Crystal Lee Sutton. De gebeurtenissen zijn verplaatst van North Carolina naar Alabama. Het industriestadje Opelika had nog veel houten huizen. Een tracking shot toont de weefmachines en het katoenpluis in de fabriek. Cameralui moesten maskers dragen als bescherming tegen byssinose (bruinlong).

Sally Field heeft zich een zuiders accent aangemeten. Ze bruiste van energie. Toen ze haar die politiewagen in duwden, stribbelde ze zodanig tegen dat ze iemands rib brak. Als voorbereiding zijn zij en Beau Bridges echt in een fabriek gaan werken. Sommige figuranten waren echte arbeiders in die katoenspinnerij.

Ron Leibman speelt de New Yorkse jood die naar het stadje afzakt om een vakbondsafdeling op te richten. De conservatieve tegenreactie van de Southern Baptists en de fabrieksbazen is heftig. Ze beginnen een smeercampagne tegen Norma Rae, een alleenstaande vrouw met twee kinderen van twee verschillende vaders. De vakbond wordt voorgesteld als een samenzwering van communisten, joden en Afro-Amerikanen - met alle bijhorende scheldwoorden.

Het is een levensecht drama met pittig acteerwerk van Sally Field en Ron Leibman. Als toemaatje schreef David Shire het liedje It Goes Like It Goes, tijdens de aftiteling gezongen door Jennifer Warnes.