Il Boia Scarlatto (1965)

Eerste keer dat we een echt meesterwerk tegenkomen in het publieke domein?

Niet dat het een diepzinnig filmpje is of dat ie technisch perfect is, maar een vagelijk op De Sade gebasseerde Mexicaanse variant op de Hammer Horror.

Mooie soundtrack inclusief scene begeleid door hangend blijvende plaat!

Qua sadisme nog een overtreffende trap van die hele Saw-serie en met de nodige schaars geklede dames (erg pikant voor 1965).

Van de spider-trap met gruwelijke spin gaan we vanavond nog akelige dromen hebben.

Meesterwerk!

I AM the Crimson Executioner!

100% eens met wendyvortex! Meesterwerk! Gotische Eurotrash pur sang. De Breedbeschouderde Bodybuilder Miklós -Mickey- Hargitay speelt niet De Scharlaken Beul, neen, hij IS Il Boia Scarlatto!

Om een gotische setting te hebben voor een horror-fotoshoot, breken vijf sexy covermeisjes en een handvol fotografen in wat zij houden voor een onbewoond kasteel. Met de grimmige kamers en kerkers als achtergrond nemen ze prachtige gestileerde horrorfoto’s. MAAR... er bevindt zich een getormenteerde acteur in het kasteel. En ... het is de ex-vriend van een der modellen!
Het kasteel blijkt de laatste ‘rustplaats’ van de Scharlaken Beul, een 17e Eeuwse bruut, die bekend stond als een roodbemutste, gemaskerde maniakale martelaar. Deze freaky bullebak werd in een IJzeren Maagd ingesloten in de catacomben van het kasteel, om daar te creperen.
De shoot verloopt lekker, totdat... Al snel vinden er vreemde ongelukken plaats, mensen beginnen dood te gaan. De modellen moeten vechten om het vege, bevallige lijfje te redden. De Scharlaken Beul heeft z’n zweepje weer uit het vet getrokken, en hij is pissig!

De locatie alleen al is het waard om te zien. Het is een prachtig kasteel met alles erop en eraan. Alles wat een goede gotische horrorfilm zich maar kan wensen. De film schijnt geïnspireerd te zijn door Markies de Sade. En als ik de uitgebreide creatieve martelkelder zie, snap ik dat wel. Toch vind ik er ook een Edgar Allan Poe aspect aan zitten. Alleen al het hele karakter van De Scharlaken Beul is een onuitputtelijke bron van hilarische intensiteit!

De special effecten zijn zó pijnlijk fake, maar het is een goede pijn, een lekkere pijn. Hoe de acteurs reageren op elke namaakdreiging is briljant in zijn campheid! Het doet je met tranende ogen, bijtend op je trillende onderlip vragen om meer, méér, alsjeblieft, MEER! Hoogtepunt is het prachtige meisje –de adembenemende exotische schone Moa Tahi- dat aan een gigantische spinnenweb vastgebonden is. De held wurmt zich met heel veel moeite om zich onder een netwerk van spinnentouwtjes door. Elke keer als hij een touwtje raakt, schiet er een pijl uit de muur! Ondertussen daalt er een spin naar beneden, richting het hulpeloze, doodsbange meisje! Zei ik spin? Meer een aardappel met pijpenragers als poten! Dit meisje toont zóveel acteertalent om zó’n pure angst uit te stralen voor een PIEPER! Er is uiteraard nog veel meer moois te zien.

Iedereen leeft zich geweldig uit in zijn rol. De doodsangst en paniek straalt uit elke porie. Toch is het Miklós -Mickey- Hargitay die boven iedereen uit schmiert. Hij hijgt, hij puft, hij blaast giechelend zijn gespierde ingeoliede borst vooruit, giechelend, steeds maar weer giechelend! Hij pompt zijn spieren op bij elke ademteug, hij is intens in zijn overtuiging dat hij Il Boia Scarlatto IS! En dat is prachtig. Iedereen is intens in zijn overtuiging. Da’s toch kicken?

Massimo Pupillo heeft een briljant stukje 1960s gotische Eurotrash neergezet. Het is donker, het is zwierig. En de muziek, WOW de muziek! Alles wat film zo geweldig maakt, in één film opgerold. Van begin tot eind weet je dat je in een bizar avontuur verzeild bent geraakt. Maar wát voor avontuur! Niets is wat het lijkt. iedereen is in gevaar. Achter elke muur wacht een nieuwe bedreiging. Hilarische, bizar heftige en bloedige effecten, hammy en schmierende acteurs. Het ultieme campy Eurotrash genot.

Voor de Scharlakenbespandexte Beul, en een schitterend modelletje, doodsbang voor een Bintje met pijpenragers, 4,5 roodgeslagen sterretjes, bwa-HAHAHAHAHAHAHA!

"I am the Crimson Executioner!" (en dat zo'n 25 x)

Een van de vele Italiaanse gotische horrorfilm uit de jaren '60. En van die Italiaanse regisseurs die in de jaren zestig in de gothic horror werkzaam waren, is Massimo Pupillo vrij onbekend gebleven. Dat is in dit geval niet vreemd of onterecht, want hij was zeker de minst getalenteerde filmmaker.

Toch blijkt deze film nog een alleraardigste enigszins vreemde pulp-film te zijn en blijkbaar een verfilming van de Italiaanse pulp-strip, overgoten met een sausje van horror en erotiek. Hoopgevend zien we aan het begin de naam van Markies de Sade in beeld. Waarna we de zogenaamde ‘Crimson Executioner’ terechtgesteld zien worden. Veelbelovende vooruitzichten dus!

Helaas wordt aan die verwachtingen niet helemaal voldaan! Doordat alle acteurs geen talent hebben, is het in de eerste helft van de film nogal afzien. De non-acteurs kramen de meest vreselijkste dialogen uit. Als de modellen en aanhang arriveren bij het kasteel om er materiaal te schieten voor erotische cover-foto's met horrorelementen. maken de dames al gauw duidelijk dat geen van alle bereidt is om meer te tonen dan wat ondergoed. Ook is de Executioner niet angstaanjagend maar eerder de lachwekkende schurk die ooit in een horrorfilm is verschenen. Mickey Hargitay, een Amerikaanse bodybuilder die in Italië exploitatiefilms maakte en verder bekend was als de echtgenoot van Hollywoodster Jayne Mansfield, bezit zichtbaar geen talent.

Als de ‘Crimson Executioner’ dan eindelijk begin met de martelingen zijn die best fijn om te zien. Misschien net iets te tam en nep voor onze tijd maar het zijn wel erg innovatieve moorden. En ook de martelingen met spijkers, kokende olie en ijskoud water, uitrek-praktijken op een pijnbank, verbranding, ophanging, wurging en aanverwante praktijken in de finale zijn niet versmaden. Het is dan ook jammer dat die rond springende Scharlaken Beul met zijn Zorro-masker, rode kap en maillot alleen maar op de lachspieren werkt. Dat die special effecten overtuigen was ook niet verwonderlijk want niemand minder dan een jonge Carlo Rambaldi (Oscar voor E.T.) was hiervoor verantwoordelijk! Toch wist de film mij nog uitstekend te vermaken.

Tja...qua setting en torture praktijken weet de film wat puntjes te scoren, maar op gebied van verhaal, spanningskracht, gore en acteerwerk schiet de film wel degelijk tekort. De film komt ook traag op gang en bevat heel wat saaie dialogen. Eénmaal in de torture kelder weet de film pas op dreef te komen. De scène met de spin en de zeer grote spinnenweb is wel heel belachelijk. Vooral die spin is een afknapper. Qua nudity blijf je ook op je honger zitten, want meer dan dames in ondergoed zal je niet te zien krijgen. 4/10