The Mole People (1956)

Tsja, deze film gaat dus echt helemaal nergens over. Op sommige momenten echt te saai voor woorden en soms ook erg grappig. De mol mensen zien dr niet uit en het verhaal is echt dom (zeker het einde).

Ik heb hem in de MST3K versie gezien en dat was ook best grappig. Ik heb een paar keer goed moeten lachen om die droge opmerkingen.

Ik vraag me trouwens ook af hoe mensen in de jaren '50 naar dit soort films keken. Zagen ze er mooie sci fi films in met goede special effects of hadden ze ook meer zoiets als ik: wat is dit voor shit? 1*

Bijzonder amusante film, en Agar is toch de baas he in dit soort heerlijke pulp. Twee onontdekte rassen voor de prijs van één! Let vooral op de prachtige intro met de professor, die de kijker meteen warm maakt voor het onderwerp. Ondanks al haar overduidelijke flaws is The Mole People erg geinig om te kijken.

3*.

Startend met een hilarische introductie van een echte professor (Dr. Frank Baxter van de Universiteit van zuidelijk-Californië) is dit een een zeer vermakelijke 50’s/60’s creaturen-film. En er zijn zelfs twee niet-of semi-menselijke soorten. Waarbij de in de titel vermelde mol-mensen een soort half-mens half-dier zijn en slaven van het andere volk. Verder vond ik dat het verhaal toch vrij goed doordacht was. Met kleine details; zoals de paddenstoelen en de gevoeligheid voor licht en bij een voedsel tekort offerde de beschaving van albino Soemeriërs hun eigen mensen (al was het niet zo slim om hier vrouwen voor te nemen) Doordat het zich afspeelt onder de grond hangt er een effectieve claustrofobisch atmosfeer. De film kan niet anders dan een B-film zijn geweest want de dialogen die soms pittig (lang) en soms grappig (droog) waren, kwamen duidelijk voort om de boel te rekken. Zo ook een plots getoonde heel bizarre dans-scene. En dan was er nog een gave schurk in de persoon van de Hoge Priester met van die rare, strenge gezichtshaar (Deed me denken aan Japans) Iets wat dan weer niet klopte was het feit dat er blijkbaar schapen waren maar iedereen die at...? Paddenstoelen? Daarnaast was het einde; met het instorten van de grotten een beetje gemakzuchtig. Of dit ook kwam door de studio-bazen weet ik niet. Echter het ironische lot dat John Agar's liefde ten deel viel, was wel door deze studio-bazen bedacht. Zij zagen een relatie tussen verschillende rassen niet zo zitten! De film is daardoor iets te gedateerd maar er blijf genoeg leuks om van te genieten!