Métamorphoses (2014)

De Griekse mytologie is voor mij iets heel abstracts, ik heb er nooit veel van begrepen, het interesseert me daarbuiten ook niet bijster veel en dit werkje heeft daar weinig aan kunnen veranderen, zo ben ik er niet opeens happig op geworden om me in plots te gaan lezen ofzo. Dat ze de verhalen wat meer naar de moderne tijd getrokken hebben leek me echter een goede zaak aangezien dat vaak wel voor me werkt, al had ik het idee dat ik wel een hoop miste door mijn onwetendheid. Gelukkig zijn de beelden en de raadselachtige atomosfeer spannend en sprekend genoeg om het toch boeiend voor me te houden.

Dat wil zeggen, helaas niet voor de volledige 100 minuten want na een tijdje had ik het wel gezien met al die rondspringende naakte mensjes en de (voor mijn intellect) onbegrijpelijke gedichtjes. Nochtans is het ergens een, niet geheel nader te verklaren, beklijvende ervaring en valt de eigenzinnigheid te prijzen, daarom geen heel laag cijfer. Jammer dat de trailer het mooiste al weggeeft trouwens. (2,5*)

Ik ken de Metamorphosen van Ovidius niet, dus moest ik het doen met dit plaatjesboek met vaak prachtige en intrigerende beelden. Het is zeker geen vervelende film en ik heb er bij tijd en wijle geboeid naar zitten kijken. Met als bonus de mooie borsten van Europa (Amira Akili), dat is letterlijk de goden verzoeken... Maar anderzijds, na een uur had ik nog geen idee waar ik eigenlijk naar zat te kijken en daar kwam ook geen verandering in. Christophe Honoré had zich misschien moeten bedenken dat zijn film ook zonder de context te kennen een verhaal moet vertellen. Voor mij deed deze film dat te weinig.