Bordello of Blood (1996)

Erg leuke film, die alles in zich heeft wat een toffe 90's horror in zich hoort te hebben. Dat wil zeggen veel tongue in cheek humor, heerlijke effecten en een heerlijk simpel pretentieloos verhaal. Als je als toetje ook nog een Corey Feldman toegediend krijgt dan zit je helemaal goed. Ik heb altijd een zwak gehad voor Demon Knight, maar Bordello of Blood is toch wel de betere van de twee.

4*

Een stand-up komiek die niet echt z'n best wil doen, een Baywatch- ster, die kleine vent met ruige baard die in elke film lijkt te zitten, een uitgerangeerd kindacteur uit de jaren 80 en Jerry Dandrige himself als een dominee. Kleurrijk clubje bij elkaar in deze tweede film van de Tales from the Crypt serie, wat eigenlijk een trilogie had moeten worden. Maar na het floppen van Bordello of Blood liep dat net even anders. Wel jammer, had mij best leuk geleken om hier een hele franchise van te krijgen. Demon Knight was immers geweldig. En hoewel van tijd tot tijd vermakelijk, Bordello of Blood is daarentegen wel van heel wat mindere kwaliteit.

In de film gaat Dennis Miller in opdracht van Erika Eleniak op zoek naar een verdwenen Corey Feldman. Miller is in eerste instantie niet onaardig als sarcastische detective, maar zijn maniertjes, opmerkingen en voortdurende pogingen tot humor beginnen op den duur wel erg te vervelen. En waar Miller juist een trucje maakt van het ongeïnteresseerd en koel reageren, daar is de rest van de cast zo over de top als een polonaise. Ook dit heeft af en toe de neiging te gaan vervelen, hoewel ik Chris Sarandon als priester wel wat charme vond hebben. Ondanks dat zijn aanwezigheid mij wel herinnerde aan dat er veel betere en leukere horror/komedies met vampiers zijn. Evenals Corey Feldman trouwens. Want Bordello of Blood mag niet in de schaduw staan van een Fright Night of Lost Boys. Overigens gaat de grootste trofee naar Kim Kondrashoff als die gestoorde biker die mensen naar het bordeel lokt. Dacht dat ie bij elke zin bijna zou ontploffen, zelden zoiets geweldig over de tops gezien.

Maar waar de film in zijn vertolkingen compleet losgaat, daar blijft de film op andere vlakken opvallend tam. Personages wandelen van de ene locatie naar de andere en in de tussentijd lullen ze wat met elkaar. Pas tegen het einde komt er daadwerkelijk actie bij kijken, maar dat vergt wel wat uithoudingsvermogen. Paar toffe gore effecten (maar ook niet al te uitzonderlijk) en idiote momenten komen voorbij, maar het zijn er te weinig. Hetzelfde geldt voor de humor, de film heeft zijn geestige momenten, maar het blijft allemaal maar een beetje suf en flauwtjes. Nergens knalt de film erin of doet het iets speciaals, het blijft allemaal maar zo zo. Wat dat betreft is Bordello of Blood zeker niet vervelend om te zien en heeft genoeg amusement in zich (ook geestige kleine rol voor William Sadler, trouwens), maar het had allemaal veel meer en veel scherper gekund.

3 sterren.

Na beide "Tales of the Crypt Present" films te hebben gezien moet ik eerlijk toegeven dat ik een kleine voorkeur heb voor Demon Knight, toch mag deze "Bordello of Blood" er ook wel zijn.
De film begint leuk met wat flauwe humor: Corey Feldman en zijn prettig gestoorde vrienden zorgen gelijk voor wat gelach.
Daarna weet Dennis Miller de boel wel vermakelijk te houden. De tweede helft van het begin/eerste helft van het einde vind ik persoonlijk het minst geslaagd. Dit komt, omdat niet alle grappen even goed overkomen. Toch weet met name Miller hier en daar wel een leuke one-liner te plaatsen. Vooral die opmerking It feels like I'm in a bad Tales of the Crypt episode is door de zelfspot erg leuk.
Verder laat men behoorlijk wat bloot zien en zijn er een aantal mooie dames om van te genieten. Zo weet Angie Everhart wel een erg sexy vampier te zijn, maar ook Erika Eleniak is een fraaie verschijning als de tegenpool. Het acteerwerk van beide dames vind ik wel draaglijk genoeg voor een dergelijke film.
Daarnaast weten met name Aubrey Morris en Chris Sarandon hier en daar lekker fout te zijn. Zo is het lekker bizar wanneer Morris zijn necrofiele kant laat zien wanneer hij een lijk gaat opensnijden. Sarandon is voornamelijk in de stukken waarin hij de tv-priester moet uithangen best grappig.
Net als in Demon Knight zijn in deze film de gore fx en de make-up van een verrassend sterke kwaliteit. Ook hier is het met name tijdens de "bordeel opruiming" en tijdens de Lilith finale genieten.
Het einde was dan wel weer wat aan de flauwe kant. Iets waar men met de humor soms ook de mist in gaat. Zo vond ik het begin met de Cryptkeeper wel erg flauw.
Maar goed, men kan nou eenmaal niet alles hebben. Over het algemeen heb ik me hier nog best aardig mee vermaakt.

Corey Feldman en Erika Eleniak, toe maar. En Dennis Miller die bijna van elke regel tekst een punchline maakt. Wordt een beetje vermoeiend na verloop van tijd. Vet aangezette horror onzin van de bovenste plank, die charme heeft het wel, want hart op de juiste plaats en zo, maar de lol, voor zover aanwezig, is er voor mij al snel af wegens te flauw. Puberaal gedoe met rond- en blootborstige vamps met onnozele bitjes (praten gaat dan plots wat moeilijker) als ze een hapje willen nemen. Het sfeertje en de effecten zullen voor liefhebbers van toen smullen zijn, maar je moet toch wat gekker voor de dag komen, wil je dit nog laten werken. Ik kan hier in ieder geval niet zoveel meer mee.

Maar eens bekeken omdat de Tales From the Crypt serie in het algemeen redelijk vermakelijk is, maar welke voornamelijk wordt gekenmerkt door de aanwezige Crypt Keeper die het verhaal altijd op een leuke wijze opent en afrondt. En zo hier dus ook, de film begint dus op een korte opening na, weer met een leuke invulling van de Crypt Keeper.

Bordello of Blood is een aardige film die om vampiers draait, met name het personage van Angie Everhart. Al bijna een reden alleen al om deze film te bekijken, want wat een knappe vrouw is dat toch. De film wordt met de nodige humor gebracht en de gore is vrij sterk vertegenwoordigd. Qua spanning ook nog best redelijk, en voor de mannelijke kijkers buiten Angie Everhart is ook nog het nodige schoon te bewonderen. En zonder meer is Bordello of Blood ook nog een sfeervol werk.

Leuk.

Na het zien van Demon Knight die ik erg leuk vond kon de andere episode van Tales from the Crypt ook niet uitblijven. Alhoewel ik Demon Knight nog steeds boven deze film prefereer mag Bordello of Blood er ook zeker zijn. De fun en cheese zijn in beide films aanwezig en tevens in volle toeren, dat het resultaat ten goede komt.

De toon van de film is vanaf het begin al lekker kinderlijk, maar de inhoud is dit totaal niet. Waar Demon Knight nog een iets kinderachtigere vibe hanteerde, gooit deze film dat uiteindelijk overboord met veel focus op vrouwelijke memmen en explosief bloederig geweld. Dat laatste komt echter pas in de slotfase om de hoek kijken, want Bordello of Blood is voor het grootste gedeelte een puberale komedie.

Visueel ziet het er allemaal een beetje gedateerd uit en de editing + het camerawerk zijn niet bepaald op niveau, maar de film lijkt hier ook intentioneel voor te gaan. Het vrolijke sfeertje wat ermee tot stand komt weet goed door te schijnen en de cheese werkt voor deze keer. Het over-the-top gaan van de film werkt dus behoorlijk in het voordeel.

Wat deze film echter iets minder geslaagd maakt dan bijvoorbeeld een Demon Knight is het gebrek aan echt leuke personages. De leukste, Feldman, heeft maar een beperkte screentime en zowel hoofdpersonages als de villain zijn nogal saai. Een beetje jammer voor een film die in de uitvoering behoorlijk leuk is, en volop voor het plezier gaat.

De film blijft ten alle tijden vermakelijk en duurt niet lang, maar toch is het echt de finale die de film maakt. Volop bloederige en praktische effecten die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het sfeertje gaat ietwat teniet, maar de nog steeds aanwezige hoeveelheid plezier weet dit behoorlijk goed te maken. Bordello of Blood is een film waar je achteraf met een positief gevoel op terug kan kijken. Het is dwaas en idioot, maar dat maakt de film wel heel leuk.

Na het leuke Demon Knight (1995) de tweede speelfilmadapatie van de cartoonreeks Tales from the Crypt. Over vampieren dit keer en ook leuk. De film begint heel sfeervol met een expeditie die de mythologie rondom de moeder der vampiers ontsluiert. Een lugubere intro die in niets wijst op de film vol splatter en humor die gaat volgen.

De film bevat de beide titulaire ingrediënten die hij belooft. Borsten en bloed. Maar is ook een vermakelijke film vol heerlijke handgemaakte effecten en vol onzinnige humor die elke poging om de film serieus te nemen eveneens onzinnig maakt. De fun staat echt voorop. Ongepast, onbehoorlijk en seksistisch. Een film die heerlijk voort dendert. Een splatterende parodie op de klassieke vampierfilm. Bloed, rondvliegende lichaamsdelen, platte humor en bijtgrage rondborstige vampiers. Erika Eleniak en Angie Everhart zijn van elk acteertalent gespeend, maar dat hoeft in deze film ook niet. Het gaat in deze film om andere talenten. Ze zijn sexy en rondborstig. En met een paar neptanden in je mond, kun je dan een vampier spelen.

Ok, soms is het vermaak erg plat en heeft de film met horror weinig uit te staan. Bordello of Blood is allesbehalve stichtelijke cinema. Bordello of Blood is gewoon een vulgaire horrorparodie en leuk.

"Lilith, I'd rather Crazy Glue my dick to the bullet train than fuck you. How's that?"

Soms heb je films die je niet al te serieus moet nemen om er plezier aan te beleven en deze "Bordello of Blood", het tweede speelfilmproject uit de Tales from the Crypt-stal, is er zo eentje. Waar veel horrorfilms uit de jaren 90 balanceerden tussen serieus en camp, kiest deze titel vol overtuiging voor over-the-top pulp, zwarte humor en schaamteloze entertainmentwaarde. Het resultaat is een vermakelijke, foute vampierfilm die precies weet wat hij wil zijn, namelijk een uitzinnige mix van horror en komedie, waarin ook regelmatig wat naaktheid (borsten en billen) in te zien is.

Het verhaal is op zichzelf al heerlijk absurd. Privédetective Rafe Guttman (Dennis Miller) wordt ingehuurd door Katherine Verdoux (Erika Eleniak) om haar vermiste broer Caleb (Corey Feldman) terug te vinden, en zijn zoektocht leidt naar een bordeel dat in een mortuarium is verstopt. Daar blijkt de verleidelijke vampierkoningin Lilith (Angie Everhart) haar hongerige onderwereld te regeren.

De plot is eigenlijk niet meer dan een aanknopingspunt, maar dat geeft niet, want de film draait om de stijl, de effecten, de sfeer en de humor die onmiskenbaar "Tales from the Crypt" ademt.

Hoofdrolspeler Dennis Miller brengt met zijn sarcastische humor een aparte energie in de film. Zijn cynische oneliners zorgen voor een constante stroom aan grappen die, afhankelijk van je smaak, ofwel scherp of heerlijk flauw zijn. Zo zegt hij o.a. mijn openingszin op het einde tegen Lilith en ook zegt hij op een gegeven moment tegen haar als zij hem haar borsten (welke je als kijker helaas niet te zien krijgt) laat zien:

"I'm not going to tell you those aren't the breasts of the century, but I'm just not digging the owner. So why don't you put those away? You're not my type.."

En tegen Katherine zegt hij op een gegeven moment als zij aan hem vraagt waar hij het gevonden voorwerp (een piercing van haar broer Caleb):

"I found that at the McCutcheon Mortuary, which also happens to be the McCutcheon Brothel, where young men gather to get stiff amongst the stiffs."

Angie Everhart schittert als vampierkoningin Lilith, een rol waarin ze met zichtbaar plezier helemaal losgaat en ze is daarbij verleidelijk, dreigend en tegelijk campy. Ook Erika Eleniak, vooral bekend van de populaire jaren 90 serie "Baywatch", geeft de film een sympathiek tegenwicht als de meer serieuze Katherine. Corey Feldman mag lekker losgaan als rebelse broertje, Chris Sarandon steelt de show als predikant met een iets te stralende glimlach en de Chuck Norris-achtige (qua beharing in het gezicht) dwerg Phil Fondacaro speelt op leuke wijze een kleine en sinistere handlanger, die helpt bij het heropwekken van Lilith.

En verder hebben bekende personen als Whoopi Goldberg (te zien tijdens een scène in een ziekenhuis) en William Sadler (als een mummie die een spel spelt met de Crypt Keeper) een klein rolletje in de film en ook zie je een aantal vrouwen (vampieren) naakt, zoals de fraaie donkere Juliet Reagh (als vampier Tallulah) en Kiara Hunter (als vampier Tamara) en dat geld in iets mindere mate ook voor Leslie Ann Phillips (als vampier Patrice die drie tepels heeft).

De effecten zijn typisch jaren 90, namelijk praktische make-up, gore die met bakken tegelijk over het scherm vloeit en vampiertransformaties die meer charme dan perfectie hebben. Juist dat maakt de film leuk voor liefhebbers van nostalgische horror. De Crypt Keeper-intro en de cartooneske toon tillen het geheel bovendien naar een niveau waar je als kijker weet dat je vooral moet genieten van de rit.

Wat "Bordello of Blood" aantrekkelijk maakt, is dat het zichzelf nooit te serieus neemt. Het is een film die volledig omarmt wat het is, namelijk een campy, sexy, bloederige vampierkomedie. Geen psychologische diepgang, geen subtiele scares, maar gewoon pure fun, precies zoals de makers het bedoeld hebben.

"Bordello of Blood" is een leuke foute 'guilty pleasure', die horror en humor op een schaamteloze campy manier combineert. Met Dennis Millers sarcasme, Angie Everharts vampier-allure en liters nepbloed, is dit een film die fans van pulp en "Tales from the Crypt niet willen missen". Het is geen meesterwerk, maar wel een een zeer vermakelijke over-the-top Horror / Komedie film, die ook nog maar eens 82 minuten duurt.