Onslaught (2026)

Dit is nou een ode aan de jaren 80 die ik wel leuk vond itt dat camp Miasma (wtf was dat?). Beetje een combi van allerlei films uit die tijd, totaal inhoudsloos, maar qua vorm wel okee.

Ex-militair met een strafblad [Adria Arjona] en haar buurmannen [Reginald VelJohnson, Eric Wareheim] raken onbedoeld betrokken bij een experiment van een waanzinnige wetenschapper [Dan Stevens] om van drie beruchte, dode soldaten meedogenloze moordmachines te maken. Leuk om oudgedienden VelJohnson (Die Hard) en Michael Biehn (The Terminator) weer eens aan het werk te zien in deze absurde, maar aangenaam campy SF-horror met een bloederige finale. Met het verstand op nul behoorlijk te pruimen.

Lekker oldschool aktiewerkje, zwaar beïnvloed door de films van John Carpenter, met zelfs identieke begincredits en een vergelijkbare retro synthwave soundtrack. Michael Biehn mag ook nog even aantreden om het jaren '80 gevoel nog verder te versterken. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en in het laatste half uur is de koek wel op, maar de botte aktiescenes en het lekkere sfeertje maken veel goed. Met You're Next en The Guest vormt dit (losjes) een trilogie.

Een uit de hand gelopen militair experiment maakt dat een eenheid van genetisch gemodificeerde soldaten een spoor van verwoesting veroorzaakt ergens in een afgelegen en dunbevolkt gebied in de Verenigde Staten. Regisseur en coauteur Adam Wingard maakt een spannende actie-horrorfilm. Onslaught is behalve spannend ook hectisch, bizar en heerlijk over-the-top.

Onslaught biedt een wilde mengeling van idiotie, onzinnigheid, actie, horror en bizarre personages. Een film zonder strak verhaal. Een film met heel veel interessante ideeën die dan wel zorgen voor actie, spektakel en spanning, maar ook een wat onsamenhangende en onbenutte indruk maken. Neem bijvoorbeeld de personages waarvan enkele zo bizar zijn dat ze meer achtergrond en speeltijd hadden verdiend. Of neem de uitwerking van het idee van een eenheid van supersoldaten. Zowel de gestoorde Duitse architect van het genetisch gemodificeerde experiment als het ontstaan ervan hadden wat mij betreft meer fundamentele achtergrond in de film mogen hebben. Zo zijn veel elementen in de film interessant naar wordt niet alle potentie van die elementen benut. Zonde. Bovendien werd mijn nieuwsgierigheid niet bevredigd.

Onslaught is als gezegd een film met intrigerende personages, waaronder het aantrekkelijke en stoere hoofdpersonage Celesta (Adria Arjona), die als voormalig soldaat de strijd aanbindt met het superleger. Ook zij heeft zo haar eigenaardigheden, maar gedraagt zich afgezet tegen de andere personages echter behoorlijk gewoon. Dat is prettig want op die manier fungeert zij prima als sympathiedraagster in deze eigenzinnige actie-horrorfilm.

Een lekkere film die stikt van overdreven actiescènes, bloed en dood, overdreven aangezette en bizarre personages en zich baseert op een idiote verhaallijn. Een fim die op zijn best is als alle remmen worden losgelaten. En dat gebeurt gelukkig vaak.

Redelijke horror actiefilm. Het verhaal stelt niet heel veel voor en kent ook weinig diepgang. Maar daar moet de film het ook niet van hebben. De uitwerking is best geslaagd met een lekkere '80's vibe. De opbouw is wel wat aan de lange kant, maar desondanks houdt de film wel de aandacht. De actie is rauw, lomp en bloederig en aantal scenes zijn best spannend. Visueel is de film erg sterk met mooie shots en sfeervolle settings. Het acteerwerk is verder in orde. Er had meer in kunnen zitten maar best vermakelijk. 3.0/3.5

Vermakelijk, lomp actievehikel van de doorgewinterde horrorregisseur Adam Wingard. Na even wat geld op te hebben geharkt in Hollywood biedt Onslaught hem opnieuw de kans om terug te keren naar zijn roots. Dat doet Wingard vervolgens met een dun verhaal en een grote hoeveelheid aan maffe personages die amper invloed hebben op de uitkomst, maar ook met een aantal doordenderende actiemomenten en een overtuigende hoofdrol van Adria Arjona. Er wordt genoeg tijd genomen om de wereld neer te zetten en de visuele regie van Wingard zorgt voor een fijn weerzien. De finale is ouderwets bloederig, al komt deze niet uit boven de verrassend brute schietpartij in de diner. De korte speelduur staat verder garant voor een avondje aan vermaak, al zal het gebrek aan bestaansrechtvaardiging niet iedereen liggen.

Adam Wingard die hier met een stealth vervolg komt op The Guest of misschien eerder een soort van prequel. Waar The Guest echt wel 1 van mijn favoriete films is door de visuals, de opbouw, het acteerwerk, de 80s muziek en de neon noir elementen, etc is dit wel beduidend minder. Ook hier keert Dan Stevens in terug maar helaas als een ander personage, een Duitse wetenschapper. Ook Arjona vind ik wel een behoorlijke actrice maar soms stokt het toch wel wat. Het voelt soms wat te fragmentarisch met een aftelmechanisme. Qua details en visuals is het soms wel typisch Wingard wat ik wel kan smaken maar te weinig. Het verhaal zelf is ook erg voorspelbaar en te gemakkelijk. De horror refereert oa aan Halloween van Carpenter met een mix van Jason Voorhees achtige universele soldaten. De actie is behoorlijk maar ik had er net iets meer van verwacht.