Los Domingos (2025)

De 17-jarige Ainara [Blanca Soroa] heeft haar roeping gevonden: ze wil het klooster in. Vanwege haar leeftijd heeft ze toestemming nodig van haar vader [Miguel Garcés] en wil ze goedkeuring van haar tante [Patricia López Amaiz], door voor Ainara sinds de dood van haar moeder een sleutelfiguur is. De tegengestelde posities zijn snel ingenomen en niemand wil van wijken weten. De enige ontwikkeling zit in Ainara, wiens geloof in haar roeping ernstig op de proef wordt gesteld. Weinig verhaal en plot dus, maar Soroa’s authentieke, complexe spel en de aandacht voor de rituelen van de Spaanse katholieke kerk houden het redelijk interessant.

De film gaat over een meisje dat denkt te zijn geroepen tot het klooster maar in afwachting is van de beslissende stem van God en aldus een proefperiode als non beleeft. Ondertussen verzet haar tante zich ertegen want er zijn redenen te denken dat het meisje slechts troost zoekt, die ze ook in de armen van een jongen kan vinden of bij haar eigen vader in plaats van de Vader, en zo’n geloofsgemeenschap, die benadrukt dat je jezelf moet wegcijferen voor God en je niet moet laten verleiden door de duivel, lijkt erg veel op een hersenspoelende sekte zodat je ernstig moet twijfelen aan de vrije wil van zo’n meisje. De film houdt het bewust ambigu maar doet dat door op geen enkele manier de diepte in te gaan, noch religieus noch psychologisch zodat je aan het einde van de film net zo weinig weet over haar beweegredenen als aan het begin van de film. In feite maak je slechts kennis met de familie van het weifelende meisje en voor zover de film de twee- of driestrijd in het meisje heeft beoogd te veruitwendigen door die te projecteren in de verschillende mensen om haar heen dan is dat slecht uitgewerkt. Het maakt de film tot een grote teleurstelling.

In deze film zitten twee films van 100 minuten verstopt. De ene, over de jonge Ainara die de liefde van de Here Christus heeft ervaren en het klooster in wil, is veruit de beste. De andere, over familieperikelen is veel zwakker. Minder goed uitgewerktook met misschien 40 minuten speeltijd waarvan een deel raakvlakken heeft met de andere film. Maar het maakt wel dat de film soms wat onevenwichtig is en ook wat gaat slepen op momenten. Erg jammer. Zo lang de familie het maar heeft over Ainara en haar keuze, dan is dit een boeiend portret maar allerlei oud zeer (dat je deels meekrijgt maar niet volledig) weet niet echt te boeien en haalt het de score enorm omlaag. Erg jammer. Want verder op momenten prachtig. Zeker de mooie koormuziek, al begint de film best fijn met Latijns-Amerikaanse electropop. En vooral het portret van Ainara. Goed en subtiel gespeeld maar ook wordt steeds genoeg informatie meegegeven om toch haar te begrijpen waarom ze het klooster in wil, bijvoorbeeld bij zo'n feestje met leeftijdsgenoten waar je al snel merkt dat ze zich daar niet (meer) thuisvoelt. 3,5*.

Uitstekende film over een tienermeisje die de roeping ervaart om non te worden. Deze vrij gelaagde film velt geen oordeel over religie vs non-religie, maar legt de vraag bij de kijker neer. Goeie dialogen en een paar sterke scenes. Mooie koormuziek die perfect past binnen het geheel en ook een uitstekende rol van de jonge Blanca Soroa.