Hokum (2026)

Mooie sfeervolle horror in dezelfde trant als Oddity, maar weer net anders. Enorm eng is het niet en voor schrikmomenten of bloed moet je hier al helemaal niet zijn, maar de sfeer is lekker naar en grijpt je. Folk-horror duidelijk met een psychologische twist.

“There are things in this world that only the ones who are open to them can see.”

Voor kijkers die bij "eng" denken aan volumeknop op standje hard, zodat je even opschrik van je telefoon... nee dat zal je bij deze film niet aantreffen! Maar dit is weldegelijk één van de meer verfijnde en angstaanjagende horrorfilms, en dat kan ik van veel andere moderne (recente) horrorfilms niet zeggen! Hier zijn de schrikmomenten niet zomaar de doorsnee goedkope jumpscares.

De film volgt een Amerikaanse schrijfster genaamd Ohm Bauman. Hij reist naar een herberg/hotel op het Ierse platteland, waar zijn ouders ooit hun huwelijksreis doorbrachten, om hun as uit te strooien. Een dramatische gebeurtenis en een duistere geheim in de bruidssuite zorgen ervoor dat Ohm langer dan gepland in Ierland blijft. Dit is een verhaal met vele lagen. De film neemt de tijd om Ohm te leren kennen en presenteert hem niet als de meest sympathieke persoon.

Regisseur (en schrijver) Damian McCarthy verweeft naadloos drie verschillende verhalen in één film. Het plot heeft een goede flow en verbindt de verschillende subplotten op meeslepende of angstaanjagende manier die het publiek van begin tot eind in de ban houdt. De film bevat sterke acteerprestaties en .blinkt uit in de kenmerkende visuele stijl van Damien McCarthy. De herberg voelt als een warme, uitnodigende plek, totdat je de bruidssuite binnenstapt...deze is koud en sinister en meteen ongemakkelijk.

Het is een uiteraard een horrorfilm dus zonder nachtmerrieachtige beelden en geluiden zou het niet effectief zijn. Of het nu gaat om het transformeren van iemand in een lijk, het tot leven brengen van Ohms nachtmerries of het creëren van de heks zelf, deze effecten zijn strak en zeer sterk. Echter het geluidsontwerp speelt hier een grotere rol. Er zijn geluiden die door de hele film heen terugkomen, waarvan een constant gevoel van griezeligheid uitgaat zoals een rinkelende bel, het geluid van een schoorsteenklok en spookachtig gelach. En een branddalarm klonk nog nooit zo eng!

Er is een twintig minuten durende scène die één van de meest intense horrorscènes was die ik in tijden heb gezien. De paar goed getimede humorstukjes waren dan ook soms zeer welkom om even net genoeg op adem te komen voordat de volgende schrikwekkende scène weer begint.Regisseur McCarthy weet hoe hij aan horrorfans een meeslepend verhaal moet vertellen en tegelijkertijd voor flinke schrikmomenten moet zorgen. Het moet raar lopen wil deze film niet een van mijn tien-favorieten films aan het einde van 2026 zijn,

Na Caveat en Oddity wordt de stijgende lijn voortgezet door regisseur Damian McCarthy. Dit is een onbehaaglijk spookverhaal, met een spannend plot, vermakelijke personages, een aantal effectieve jumpscares en vooral heel veel sfeer. Mooi in beeld gebracht ook; knap hoe er in een overwegend donkere film toch zoveel detail en nuance is aangebracht. In het laatste half uur verloor ik een beetje de aandacht, maar de boel blijft gelukkig wel op de rails. Ik miste alleen het schurftige drummende konijntje uit Caveat, dat in Oddity nog opdook in een korte cameo. Wellicht heb ik 'm ergens gemist. Overigens is er wel weer een naargeestig konijn-gerelateerd motief aanwezig.

Redelijk sterke psychologische horror thriller. Het verhaal zit goed in elkaar en kent meerdere lagen. De uitwerking is meer dan geslaagd. De opbouw is goed en al snel voel je als kijker een onderhuidse spanning. De spanning wordt gedurende de film steeds verder opgebouwd met de nodige jumpscares. De film kent een aantal zeer spannende momenten. De sfeer is uitstekend, donker, prima camerawerk en een passende soundtrack. De film kent een aantal 'leuke' personages en Scott zet een sterke rol neer. Weer een vermakelijke film van McCarthy. 3.5/4.0

Dit is één van die vele horrors, echt niets bijzonder en snel vergeten dit. Boring as hell...

Goeie film over een schrijver die naar Ierland reist om het as van zijn overleden ouders uit te strooien. Een mysterieus plot met een aantal goed opgebouwde en spannende scenes. Sfeervol, en niet alleen vanwege de antieke aankleding van het hotel waar de film zich grotendeels afspeelt.

Niet slecht maar ook weer niet al te spannend vond ik persoonlijk. Adam Scott is ook niet het meest aimabele personage en dan is het lastig om er echt een band mee te krijgen. Ik vond het goed met de serveuze maar dan blijkt ze plots dood te zijn. Eigenlijk niet mee verschoten. Verhaal is op zich degelijk maar niet al te interessant. Sfeer is wel goed.

Voortreffelijke horrorfilm met een goede karakter ontwikkeling en kundig neergezette personages (voor een horrorfilm). Het is knap vooral de eerste helft van het verhaal. Er zit geen woord geen scène teveel in het wordt snel duidelijk wat voor figuur de hoofdpersoon is. Maar dan neemt het verhaal toch een aantal interessante wendingen.

Ik zal er niet teveel over vertellen maar het is erg fijn en fris binnen een nogal afgegraven genre. Ierland leent zich natuurlijk prachtig voor een heksen verhaal. Er zit ook het nodige humor in en wat vreemde woestijn scènes die tegelijkertijd de binnenwereld van Baumann weergeven.

Het eindigt prachtig met een soort groei die is doorgemaakt en op een hele symbolische manier in beeld gebracht word. Ja prachtig! En het is ook eng hoor op gedoseerde momenten. Goeie 4 sterren zeker wel.

De film maakt gebruik van de bekende horrorelementen in inhoud (heksen (folk horror), spoken, traumaverwerking) en in stijl (sfeervolle duisternis, spannende geluiden, jump scares) maar integreert ze in een goed verhaal dat tevens een moordmysterie is. Zelfs de plotelementen en -twisten zijn horror- en thrillerclichés die we al veel vaker hebben gezien, maar toch is het verhaal van de film origineel. De hoofdpersoon is een asociale schrijver die zijn verhalen net zo ‘bleak’ laat aflopen als zijn karakter is en in lijn daarmee probeert hij zelfmoord te plegen in zijn hotel waarna hij door ontwikkelingen in een behekste kamer van het hotel raakt: de film is vanaf het begin doodeng maar naarmate we meer leren over de hoofdpersoon en de gebeurtenissen rondom het hotel komen de horrorelementen op de achtergrond en transformeert de film tot een spannende thriller waarin de hoofdpersoon een moord oplost maar het de vraag is of hij met die kennis levend wegkomt: de verandering in toon loopt parallel met zijn psychische ontwikkeling waarbij hij zijn angsten overwint door letterlijk ‘facing his demons’ en zich met zijn doodgeschoten moeder verzoent.

De spoken zijn echt als je je er voor open stelt, zegt de zwerver onder invloed van psilocybine, en het horrordeel van de film voelt ook als een psychedelische bad trip waarbij zijn nieuwsgierigheid als schrijver hem het moordmysterie en daarmee de diepste lagen van de hel in lokt terwijl hij daar zijn psychische loutering vindt: het verhaal zit knap in elkaar en is gelaagd waarmee dit eindelijk weer eens een horrorfilm voor volwassenen lijkt. En daarbij is de film ook nog veel enger en spannender dan alle Amerikaanse horrortroep die de bioscopen overspoelen en die op pubers of andere hersenlozen mensen is gericht. Hokum is de beste horrorfilm die ik in vele jaren heb gezien.

Zeer beklemmende film met een sterk verhaal. Cast is klein, wat positief uitwerkt. Naargeestige sfeer (sowieso vind ik de regio waar het afspeelt altijd wel een meerwaarde hebben hiervoor). Goede spanningsboog.

Aanrader! Tip: laat zo weinig mogelijk lichten branden om je heen en om de tv, want het beeld is nogal donker.

Eerlijk? Ik zit daar en vroeg me af hoe t kan dat de pauzes tussen door beter waren dan de film… das pech geld weg… ik heb films voor kinderen gezien die spannender waren dan dit… sorry… geen bal aan onrealistische qua efecten… ziet er nep uit… slechte jumpscares…saai verhaal…je kunt beter iets anders pakken

"You need thicker skin than that to be a writer."

Na het zien van 'Oddity' ben ik best een fan van het werk van McCarthy, en was ik dus ook super geïnteresseerd in deze prent. Samen met mijn kameraad en vriendin gelijk aangezet aangezien we ook zijn vorig werk hebben gezien. Hoewel die twee niet positief waren over deze film, heb ik me redelijk vermaakt, maar de film viel toch echt buiten mijn verwachtingen...

Allereerst heeft McCarthy wederom een fantastische setting neergezet. Met het hotel midden in de Ierse natuur komt hij toch wel met een leuk cult gevoel aanzetten, en beloofd de film aardig veel te brengen. De hele folklore omtrent de "Honeymoon suite" is daarnaast ook best geinig, en maakte je als kijker erg nieuwsgierig. Dat gepaard met leuke komische scènes betekent een erg fijne basis voor deze film.

Maar dan, vond ik het acteerwerk niet altijd even sterk. Scott is met vlagen echt bloedirritant, en hoewel dat denk ik ook de intentie had keek het niet fijn weg. Daarnaast mis ik de vele horrorscenes die ik toch had verwacht noch gehoopt. Ik ben blij dat McCarthy niet bang is om toch de nodige spanning te creëren, ik had er echt wel veel meer van verwacht. Bloed is nauwelijks aanwezig, en de scènes waar de film zijn horror uit kon halen werden nauwelijks benut.

Sfeervol zeker een succes, en ik heb me ook wel degelijk echt vermaakt met de film, maar er had veel meer ingezeten en dat laat je toch een beetje verslagen achter.

Op de dag voor Halloween arriveert een Amerikaanse schrijver [Jason Scott] in een Iers dorpje met de as van zijn ouders. Volgens meerdere bronnen is de Honeymoon Suite verboden terrein, omdat er een heks is opgesloten. Nachtmerries, onverklaarbare gebeurtenissen, spannende muziekjes en jumpscares. McCarthy zorgt voor een onheilspellende sfeer, maar er gebeurt in feite niets. De proloog over een conquistador [Austin Amelio] en een jongen [Ezra Carlisle] in de opening gebruikt McCarthy als een vage metafoor in de frustrerende, melodramatische ontknoping.

Zeer overtuigende, uiterst sfeervolle horrorthriller die vooral duidelijk maakt dat regisseur Damian McCarthy zonder meer in het juiste genre zit. Hokum blinkt echter niet alleen uit in de vormgeving, maar ook de inhoud heeft daadwerkelijk wat om handen en geeft McCarthy veel gelegenheid om te experimenteren met spanning en overig gegriezel. Adam Scott in de hoofdrol is een bonus en hoewel de ultieme tegenstander weinig angst aanjaagt, is het toch vaak de opbouw en aanloop waarin Hokum excelleert. Niet bepaald een verrassing gezien de naam die achter het project staat, maar wel een serieuze uitdager in beste horrorfilm van 2026. Helaas voor McCarthy heeft Curry Barker de lat al erg hoog gelegd.