Cattle Drive (1951)

Een heel prettige western, die je met recht een "cowboyfilm" mag noemen, een titel die meestal onterecht talloze westerns werd opgeplakt.

Geen schietpartijen, maar cowboys "on the trail", met koeien en paarden,...en een lastig jochie.

Coming of age tussen de koeien a.h.w.

"Rawhide" sfeertje

Toepasselijk ruige landschapsopnames, en indrukwekkende scènes met op hol geslagen koeien ( "stampede!" )

Heel knap gefilmd zijn die.

Ook prachtig in beeld gebracht is de jacht op de zwarte hengst.

Een deel van die opnames komt uit een eerdere western: "Red Canyon" (1949) met Howard Duff.

Dat valt niet op.

Voor beide films heeft men trouwens hetzelfde zwarte paard gebruikt.

McCrea is ook hier weer de geboren cowboy, die rol zat hem als gegoten.

In het western genre voelde hij zich ook het meest op zijn gemak.

Het was eraan af te zien dat hij een uitstekende ruiter was.

Ook buiten het filmwerk om zat hij zo veel mogelijk in het zadel en zei van zichzelf dat hij rancher was, met als hobby acteren.

Een van zijn zoons werd overigens ook rancher.

"Cattle Drive" was een van McCrea's eigen favoriete films.

Leuk detail: op een bepaald moment in de film laat McCrea een foto van zijn geliefde zien aan Dean Stockwell.

Dat is een foto van zijn echte vrouw Frances Dee.

McCrea en Stockwell hadden al eerder samen gewerkt in "Stars in my Crown".

Chill Wills heeft ook weer een rol die hem past als een handschoen, die van praatgrage kampkok.

In een bijrol is de voormalige western-ster Bob Steele te zien.

Merkwaardig hoe klein van gestalte die was.

Dat had ik nooit echt in de gaten bij het bekijken van de films waarin hij de hoofdrol speelde.

Zeer genoten van deze film mag ik wel zeggen.

Van mij had hij nog wel iets langer mogen duren.

Cattle Drive vertelt geen episch verhaal. Een balorige jongen (Dean Stockwell) die tegen zijn vader rebelleert, komt bij toeval bij een groep cowboys terecht die met een kudde naar Santa Fe onderweg is. De trek drijft de film van oord naar oord en stevent al doende af op de hereniging van vader en zoon. Voordat het zover is, gebeuren onderweg de nodige dingen, die de jongen volwassener maken. Een coming of age in een western setting. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de jongen.
De film is behoorlijk functioneel geschoten. Magnifieke panorama’s zoals die vaak in westerns zijn te zien, ontbreken nagenoeg. Wel enkele prachtige scènes waarin cowboy Dan (Joel McCrae) zijn best doet om een wilde hengst te vangen. Ook de scènes die het drijven van de kudde laten zien zijn indrukwekkend.
De film draait voornamelijk om conflictsituaties. Tussen de cowboys in het kamp. Tussen de jongen en zijn omgeving. Conflicten die een potentieel aan dramatische diepgang bevatten die amper worden uitgehold. De film kiest voor prettig amusement, waarin een beetje tragedie mag, maar niet te veel en niet te diepgaand. Zo lossen de conflicten zich vrij gemakkelijk op en blijven de personages, hoewel interessant, behoorlijk stereotiep getypeerd. Nu moet ik er meteen aan toe voegen dat de korte speelduur van 77 minuten ook niet veel ruimte laat voor meer dan dat.
Desondanks is Cattle Drive een prima western die een fijn romantisch beeld schept van het cowboyleven en die de kijker prettig vermaakt met dynamische actiescènes.