The Conjuring: Last Rites (2025)

Heb zeker en vast genoten!!

The Conjuring Universe heeft 2 zeer sterke films The Conjuring 1 & 2, en een zeer mooie slotfilm The Conjuring 4.

Wat daartussen allemaal is gemaakt is jammer genoeg zwak tot heel slecht.

Maar toch heeft elke film me naar de cinema kunnen lokken, dus dat betekent toch wel iets.

Jammer dat het gedaan is, maar ze eindigen toch wel met een mooi einde. Niet de sterkste film, maar wel TOP 3!!

Zojuist gezien in de bios. Na het vreselijk saaie deel 3 was dit weer het niveau van de eerste twee delen.

Ditmaal wordt er een groot gezin in Pennsylvania geteisterd door middel van een enorme antieke spiegel. Deze spiegel staat indirect verbonden met de Warrens, met name hun dochter Judy. Ondanks dat ze al een aantal jaar gestopt zijn met zaken aannemen, raken ze toch betrokken bij deze zaak.

Vera Farmiga en Patrick Wilson spelen weer ijzersterk als paranormale onderzoekers Ed&Lorraine Warren. Ook is er een link naar een eerdere zaak die ze dachten afgesloten te hebben. Daarbij bevat de film tal van cameo’s tot wat grotere rollen uit de eerdere delen, wat natuurlijk altijd een leuk fan please momentje is.

Een mooie afsluiter en zeker een aanrader onder de fans!

Zonder twijfel het beste resultaat dat regisseur Michael Chaves heeft afgeleverd, maar hij krijgt dan ook veruit het meeste budget tot dusver. Met maar het liefst 55 miljoen barst het gespook dan ook volop los en dat vermaakt binnen een speelduur die 135 minuten aantikt zeer degelijk. De personages zijn allemaal echter nogal dik aangezet en de dramatiek neemt zichzelf dermate serieus dat het een komisch effect bereikt, maar Chaves is een griezelregisseur in hart en nieren en laat dat volop merken. Het resulteert in een eindproject dat totaal ongeloofwaardig is qua vormgeving, maar zeer effectief in de kern. The Conjuring: Last Rites bevat een boel amusant gegriezel en houdt de spanning daarin goed vast. Daarnaast bovendien netjes op het vlak van cinematografie en knap geschoten. Het niveau van James Wan ligt uiteraard mijlenver, maar dit project staat niettemin zeer verdienstelijk op z'n pootjes. Een ietwat ongeconcentreerde en instabiele sfeerzetting (dit is echt een film voor de massa en minder een tentoonstelling van individuele kwaliteit) en een gebrekkige focus op de Smurl-familie (te weinig screentime tegenover de perikelen binnen de Warren-familie) zitten een hoger cijfer in de weg.

Veel clichés. Weinig plot. Een vervelend burgerlijk christelijk sausje er over heen. Kennelijk gericht op de conservatieve Biblebelt in de VS. Die Warrens waren zonder twijfel in het echt oplichters. Ik vond het een beetje zonde van de tijd. Ik raad hem af.

"Don't touch anything. Everything you see in here is either haunted... cursed... or been used in some sort of ritualistic practice. Nothing's a toy. Not even the toys."

Mijn aftrap voor de 'Horrorfilm Challenge' begon gisteravond in de bioscoop met de nieuwe 'Conjuring' film, een film waar ik eigenlijk niet persoonlijk voor zou hebben gekozen, althans niet voor in de bioscoop. Want ik was er al een beetje bang voor, en je krijgt precies wat je verwacht; een vrij slechte film. En dat is best een drukkende stempel om zo op het begin op deze film te drukken, maar het is eigenlijk ook feitelijk gezien alles wat ik kort over deze film kan zeggen.

De koek is langzamerhand wel op. Toch vind ik het ergens ook best wel jammer hoor. 'The Conjuring' maar überhaupt de hele universe van deze films heb ik jaren beschouwd als één van mijn favoriete reeksen op horrorgebied. De film 'The Conjuring' was eentje om voor altijd van te genieten, en de re-watch van deel twee eerder dit jaar wekte ook nog wel het nodige vermaak op. Maar ik mis de passie en vooral de angst die ik met die films had enorm. 'Last Rites' voelt eigenlijk echt als een rommeltje, en wist nergens écht voldoende te overtuigen wat echt onwijs irritant was. Ook was het toen natuurlijk nog wat vernieuwend, wat je "vernieuwend" mag noemen trouwens, en dat maakte de films ook wel een stukje leuker. Ik heb het gevoel dat we de tijd van deze paranormale horrors een beetje voorbij zijn, of misschien is dat meer een persoonlijk dingetje.

Er gaat veel mis in deze film, en één van de belangrijkste problemen binnen deze film is toch wel het feit dat de film een enorme rotzooi is, en zo ook aanvoelt. Het verhaal werd oprecht nergens boeiend, en hoewel men het heel krachtig weet op te bouwen als de "zwaarste" zaak van de Warrens vond ik het allemaal wel heel erg tam hoor. Je ziet eindelijk wel meer geesten, dat was een vooruitgang en dat mocht ook wel een keer, ook zitten er een berg aan cheesy jumpscares in de film. Toch is het bij lange na niet zo leuk als ik had verwacht en misschien ook wel had gehoopt. De film stapelt zich vol met zoals ik al zei, jumpscares. Maar weet helemaal geen boeiend verhaal te creëren. Het heeft uiteraard de ingrediënten die je verwacht, en daar blijft het wel bij. Die hele spiegel was leuk en aardig, maar echt goede informatie over die demon mis ik. Ongeacht of het als is behandeld, ik wou het wel weer weten.

Daarnaast vond ik het einde ook best magertjes hoor. Wederom wordt die spiegel ingezet om echt de spanning op te voeren, maar dat boeide me geen reet. Ik had gehoopt dat de possession van Judy een stuk extremer was, zeker als het blijkt dat de demon alleen haar wou hebben, en die demon haar vervolgens weer zo makkelijk los laat, daar had echt zoveel meer mee kunnen doen. Om je film vervolgens af te sluiten met een strijd met die spiegel, die eerst als een helicopter onnodig rond draait en daarna stopt omdat Judy zegt: "Jij bestaat niet echt". Wat een suf, dom en vooral saai eind zeg...

Deze film had zoveel malen harder, spannender en interessanter gekund als de schrijvers er iets leukers van hadden gemaakt. Daarnaast vond ik de CGI ook niet altijd even strak, en weet Chaves het niet altijd te redden. De cast is vrij wel het zelfde, wat het overigens niet veel beter maakt, maar dat was één van de weinige dingen die deze film nog een beetje wisten te redden. Toch zonde, één van de weinige films ook waarbij ik me echt verveelde in de bioscoop, en eigenlijk niet wist wat ik er mee aan moest.

Goeie film waarin het echtpaar nog een keer in actie komt als een gezin geteisterd wordt door demonische krachten. Een lange en prima opbouw waarin twee verhalen parallel verteld worden en beiden weten te boeien. Als de verhalen eenmaal bij elkaar komen, had de film wat ingekort kunnen worden. Niks nieuws onder de zon, maar wel gewoon een goeie film met ook wat spannende momenten.

Beetje wisselend. De film neemt de tijd. Op momenten werkt dat heel goed als het draait om het gezin van Warren en hun dochter. Anderzijds duurt de film wel erg lang, zeker het laatste halfuur zat ik wel eens op mijn horloge te gluren. Het helpt ook niet dat de finale een beetje tegenvalt of dat er behoorlijk wat clichés in zitten die weliswaar goed worden gebracht (zonder echt harde geluiden om een jumpscare maar te laten werken maar vooral door spanningsopbouw) maar die ook weinig origineel zijn allemaal. Visueel wel oké, vaak wordt er genoeg sfeer gebracht. Of dat een aftandse achterbuurt is (met een enorme fabriek op de achtergrond) of simpelweg de creepy sfeer die hoort bij zulke horror. 3,0*.

Even mijn ervaring een kader geven:

Deze avond ben ik met een vriendin (die een schijterd is op vlak van horrorfilms) naar The Conjuring: Last Rites geweest. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik een diepgewortelde haat voor de Kinepolis heb maar om deze film in de bios te zien had ik jammer genoeg geen alternatief. Mijn vriendin zag het wel zitten om de 4DX-versie (mijn god) te kiezen en aangezien ik haar platonisch enorm graag zie, heb ik me maar opgeofferd. Dus daar zat ik in de Kinepolis. In een zaal gebaseerd op gimmicks. Met een verse lading studenten die nu nog een overdosis energie hebben (wacht nog een maand of twee). Dit hing een hele ervaring worden.

De kous is er nu wel af bij deze reeks en daar ben ik niet rouwig om. Sedert Wan de franchise verlaten heeft als regisseur om zijn eigen whatever te gaan doen, is het wel bergaf gegaan. De spin-offs gingen van kwaad naar erger en Chaves heeft nooit Wans kunde geëvenaard. Zo ook met dit vierde deel. Hoewel het een verbetering is tegenover de vorige, zit er nog wel het een en ander mis.

De scares zijn mettertijd cliché en voorspelbaar geworden. Niets is nog verrassend en de demons zijn allemaal te vlak. Er wordt ontelbaar keer vermeld hoe gevaarlijk deze zaak wel niet is maar als kijker voel je er maar weinig van. Dit keer is het een spiegel en een bende CGI-gezichten die een gekke smoel trekken. Erg eng is het niet en dat is vooral jammer. We hebben intussen een oversaturatie aan soortgelijke films waardoor ik niks anders kan dan een cynische blik werpen op het hele concept.

De film had zeker een stuk korter gemogen, met een middenstuk niet even sleept. Het duurt eeuwen eer de twee verhaallijnen samenkomen. Zo voelt het geheel aan als twee aparte films die men onhandig heeft samenplakken. Vernietigend is het niet maar het valt op.

Dat wil niet zeggen dat deze film verschrikkelijk is. Integendeel, ik heb me zeker niet verveeld. Het is een film met fouten en een geforceerd einde, dat wel. Toch zit het hart nog steeds goed met Vera Farmiga en Patrick Wilson. Die twee zijn de dragers van de franchise, dit keer vergezeld door hun filmdochter Mia Tomlinson. Ze is een goede toevoeging en een sterk karakter die blijft boeien. De hele familie is dan compleet met de aandoenlijk schattige Ben Hardy. Het drama-gehalte ligt wat hoger deze keer en dat zorgt voor een efficiënte emotionele impact.

3,5*

Sidenote: De 4DX was lange tijd tegenvallend met weinig beleving en veel geroezemoes doorheen de zaal. Qua geur merkte ik ook niets, tenzij BiFi-worst, BBQ en kak in hun assortiment zaten maar dat betwijfel ik. Enge momenten mislukten door tieners zonder manieren. Ik was denk ik echt de oudste in de zaal. Dat maakt me normaal gezien niet veel uit maar deze keer was ik ook de enige zonder manieren.

Bij de échte climax van de film werden we opeens letterlijk heen en weer geschud als een pot pudding tijdens een aardbeving. Gelachen hebben we zeker. De mensen voor ons hebben een scheetje gelost, dat ook.

Gezien de goede reeks tot nu toe samen met de zoon naar de bioscoop geweest waar verrassend toch wel wat volk voor kwam opdagen. Spreekt precies zowel jong als oud aan. Helaas is dit toch wel de minste uit de reeks. Deze vierde Conjuring weet nog steeds een nare, spannende sfeer te creëren en aan de cast ligt het ook niet. Lorraine en Ed spelen nog steeds hun solide, overtuigende rollen en de rest van de cast is ook wel oké. Het eerste gedeelte heeft een lange opbouw waar niet zoveel gebeurt, maar dat deerde niet. Het is vooral in het laatste half uur waar de film toch wat kritiekpunten gaat verdienen. Vooral wanneer Lorraine en Ed toch in het huis komen van de familie Smurl wordt het toch wel al te bont van paranormale gebeurtenissen die er dan plaatsnemen. Heel het gedoe rond die spiegel is al zeer vaag, maar wanneer die met hoge snelheid ronddraait in de gang tart alle verbeelding. En dan de truc van Lorraine dat je niet moet weglopen voor het kwade ( wat zo voortdurend aan haar dochter vertelt om dat wel te doen ) , verpest zowat heel de film om dan simpelweg de krachten samen te bundelen om de kracht van de spiegel te verminderen totdat het kwade zich terugtrekt. Neen, dat is gewoon onnozel en totaal niet meer acceptabel voor een bevredigend einde. Jammer. Toch een zesje voor de uitstekende sfeer, het acteerwerk en een paar jumpscares. 6/10

Als je The Conjuring:-films goed vind, zul je deze ook geweldig vinden. Hij geeft je precies wat je wilt! Net als de eerste twee is dit een spookhuisfilm en ben je dol op goede spookhuisfilms dan is dit er zeker één! Het is een goede afsluiter van de serie over de Warren's (jaja...dat heb ik al vaker gehoord) Het speelt met alles wat geweldig is aan de serie. Het is een luidruchtige, leuke, opzichtige, domme visuele-effecten-festijn van een spookhuisfilm gemaakt voor het grote scherm. Om heel eerlijk te zijn, de film zelf slaat nergens op. Enigszins gemengde gevoelens: veel te lang, soms werd veel tijd besteed aan overdreven sentimenteel Warren's als gezin, Er de spiegel is oerlelijk en Annabelle komt nog even langs Ook zijn sommige jump-scares ronduit mmm tja... Toch voelt het best charmant en nostalgisch aan. Dus uiteindelijk was het ook best well oké!

Zeker niet de beste van de Conjuring franchise. Ik blijf The conjuring 1 en 2 toch nog veruit de beste vinden. Hebben nooit dat niveau meer gehaald, het word absoluut tijd dat het gedaan is.

Vond dit een vrij flauwe niet echt spannende film, gelukkig hebben we nog Farmiga en Wilson.

The Conjuring: Last Rites

Ed en Lorraine Warren onderzoeken in hun laatste zaak een duistere aanwezigheid die verbonden is met een oud voorwerp uit hun verleden.

The Conjuring: Last Rites is wat mij betreft een waardige afsluiter van een van mijn favoriete horrorfranchises, al haalt hij het niet bij de eerste twee delen. De film legt meer nadruk op het verleden én het heden van de Warrens, wat het geheel persoonlijker maakt. Op het gebied van pure horror valt het echter wat tegen: er is weinig nieuws te ontdekken en de regisseur vertrouwt te veel op clichés en voorspelbare jump scares, in plaats van de subtiele spanning die de eerdere films zo sterk maakte.

Toch zit de film technisch goed in elkaar. De jaren ’80-setting is sfeervol neergezet, het camerawerk is verzorgd en ook het acteerwerk is dik in orde, met Patrick Wilson en Vera Farmiga als vertrouwde ankers.

Jammer genoeg ontbreekt het aan vernieuwing; een paar frisse ideeën hadden dit echt tot een memorabele finale kunnen maken, zeker als het einde een meer emotionele lading had gehad.

3 sterren.

Vierde en laatste (?) deel in de reeks over de paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren, met ditmaal een meer persoonlijk verhaal. Dat pakt deels prima uit; vooral het eerste uur is erg sterk. En doodeng. Alle voorgaande Conjuring-films zijn een masterclass in jumpscares en deze Last Rites is niet anders. Helaas loopt de film daarna langzaam van de rails, resulterend in de zoveelste matte climax vol generieke special effects. Jammer, want tot die tijd valt er voldoende te griezelen.

Een horror verhaal met in de hoofdrol Lorraine en Ed Warren. Zij waren de echte pioneers op dit gebied. Wetenschap zag hun als onzin en hersengespinsels najagen die er niet zijn. Ben wel een fan van dit genre. Op Discovery, Invategated discovery en history channel zie je zaken als Ghosthunters, Dead File (zeer goed zelfs) en andere soortgelijke series. Uiteindelijk moet je door het vele bewijs wel concluderen dat er meer is tussen hemel en aarde.

Ik vond deze film echt klasse. De naam echt waardig. Je zit al in het begin al te staren naar "Based on true events" Maar dan blijft wel de vraag dan; wat gedeelte is op echtheid gebaseert en wat is erbij gevoegd om de film aan de gang te houden. Ik vond dat de acteurs Patrick Wilson, Vera Farmiga en Mia Tomlinson de overtuigende rollen neerzetten van Ed, Loraine en Judy Warren. Er zitten wat schrikmomenten in de film, maar er is genoeg wat aan de kijker wordt overgelaten wat er aan de hand zou kunnen zijn. Je wordt meegenomen in wat de personages zien of niet zien. In het laatste geval staan de acteurs wel op scherp want hun zintuigen zeggen dat er iets is gebeurt.

Het verhaal zelf is goed. Zit goed inelkaar en kent een opbouw naar de climax op het einde. Dan vallen wat puzzelstukjes voor hun in elkaar. Vond het wel grappig dat die spiegel eerst compleet verwoest wordt door de vuilniswagen toen ze hun vuilnisronde deden. Maar later vrolijk en onbeschadigd in dat huis stond. Voor de rest een zeer onderhoudende film die bleef boeien. Als je die gaat vergelijken met zoveel andere copy-paste film die eeuwig dezelfde truck uithalen valt deze op door zijn verhaal en zijn originaliteit.

De strijd van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] tegen demonen krijgt in 1986 een zeer persoonlijke lading wanneer hun dochter [Mia Tomlinson] betrokken raakt bij de zaak van de familie Smurl. Wilson en Farmiga zijn (opnieuw) uitstekend, het verhaal is spannend en er is een onheilspellende sfeer, maar Chaves verpest het met overdreven geluidseffecten, een bombastische score en een hoop gekrijs. En het duurt (alweer) veel te lang.

Met regisseur Michael Chaves aan het roer (die ook de regie voor The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021) in handen had) is The Comjuring: Last Rites gelukkig toch een klassiek spookhuisverhaal geworden. Van uitstapjes naar mysterie en misdaad zoals in The Devil Made Me Do It het geval was is geen sprake meer. Last Rites is een simpele rechtlijnige horrorfilm.

De film vertelt van het laatste geval dat paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren behandelden. Het geval van het gezin Smurl uit Pennsylvania dat een huis bewoont waarin demonische entiteiten hevig te keer gaan. De film baseert zich min of meer op ware gebeurtenissen. Aan de hoeveelheid artikelen, interviews en reportages te zien die online zijn te vinden, bracht het geval nogal wat roering teweeg. In 1991 werd zelfs een tv-film (The Haunted (1991)) van het demonische gebeuren gemaakt. The Haunted wist nominaties voor de Emmy en de Golden Globes in de wacht te slepen en wordt her en der goed gewaardeerd. Interessant genoeg om als kijktip in mijn achterhoofd te houden.

Last Rites is een klassieke spookhuisfilm. Dat betekent dat er een huis centraal staat waarin boze geesten en demonen een gezin terroriseren. Dat betekent eveneens dat de film vol zit met effecten. Meubels die uit zichzelf bewegen en angstaanjagende entiteiten die plots opduiken. En dat gaat dan gepaard met muziek die steeds harder klinkt en de jump scare voorbereidt. Subtiel is het allemaal niet. Weinig verrassend is het ook. Visueel zit het echter uitstekend in elkaar.

Wat mij goed beviel was dat de focus dit keer iets meer op Ed en Lorraine Warren werd gelegd. De film geeft wat meer achtergrond bij de personages en creëert wat drama rondom het gezin Warren. Het maakt dat de binding met de personages wordt versterkt. Dat werd ook wel tijd na de karakters zoveel jaren te hebben begeleid bij hun paranormale veldwerk. Verder gewoon een prima film met een verhaal dat weliswaar niet erg origineel is en geen nieuwigheden met betrekking tot een afgeleide franchise biedt maar gewoon een aangename horrorbeleving is. The Last Rites. De laatste in de reeks. Het is goed zo.

Weer een redelijk deel. Het verhaal biedt weinig nieuws. Dat geldt eigenlijk ook voor uitwerking. Men bewandelt weer dezelfde paden zonder verrassingen. Vermakelijk is het allemaal wel want de film verveelt geen moment. En met de spanning zit het ook weer best goed met een aantal creepy scènes. Het einde is wel het minste van de hele film. Visueel is het weer van prima niveau met mooie donkere en sfeervolle settings, die de film versterken. Het acteerwerk is verder dik in orde. 3.0/3.5

In "The Conjuring: Last Rites" (de negende Conjuring-film), gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komen Vera Farmiga en Patrick Wilson nog één keer samen als de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren voor een laatste zaak, waarbij ze opnieuw geconfronteerd worden met demonische verschijnselen

Vera Farmiga en Patrick Wilson keren overtuigend terug en de film biedt een sfeervolle, klassieke horrorstijl met donkere huizen (met veel donkere gangen en ruimtes), spiegels en dreigende geluiden. Regisseur Michael Chaves weet enkele sterke schrikmomenten te creëren (o.a. met de Annabelle-pop), de sfeer is dik in orde en er zijn momenten waarop de spanning echt voelbaar is. Toch mist de film de frisheid en intensiteit van James Wans oorspronkelijke regie uit de eerste film. De eerste film uit 2013 leek nog zo origineel met een familie om wie je gaf, een sympathiek stel waar je in geloofde, een griezelig en sterk verhaal én perfect getimede jumpscares.

Het verhaal volgt grotendeels bekende paden en mist verrassingen. De opbouw is traag (pas halverwege komt het verhaal goed op gang) en de nadruk ligt iets te veel op nevenpersonages en sommige nevenpersonages krijgen te veel schermtijd, wat de focus op de Warren’s verzwakt. Toch werkt de emotionele band tussen de Warren’s goed en geeft die het verhaal een menselijk hart. Visueel is de film degelijk, maar de vele CGI-effecten doen soms afbreuk aan de authenticiteit. De finale is groots, maar niet bijzonder vernieuwend.

"The Conjuring: Last Rites" voelt als een respectvol, maar veilig afscheid van de franchise. Een solide, maar niet uitzonderlijke afsluiter.

Domme onlogische en zeer overgewaardeerde film met slecht acteerwerk, die werkelijk niet één cliché uit het horrorgenre ongebruikt laat, alleen dan slechter uitgevoerd. Slechtste deel van de reeks. Oninteressant en bovenal nergens zelfs ook maar spannend.

Een ding waar iedereen het wel over eens is , is dat vera en patrick uitstekend deze rol vervullen in elk van de conjuring films. Ik vond het verhaal wel aardig voor een horror. Dat hebben de meeste horrors niet. Toch komt de film net iets te kort. Door het verhaal wat erin zit over judy en de spiegel vlak voor de geboorte van judy blijft er eigenlijk net iets te weinig tijd over voor de echt enge stukken. Ze zijn er wel maar toch had ik er graag iets meer van gezien. Maar wederom heb ik weer genoten van deze conjuring. Toch wel een van mijn favorieten als het gaat over horror. En mischien hadden ze die echte stukjes van ed en lorrain warren beter niet kunnen laten zien want die kwamen wel een beetje over als oplichters.