Eojjeolsuga Eobsda (2025)

Nieuwe verfilming van het boek The Ax van Donald Westlake.

Le Couperet (Film, 2005) vond ik erg sterk.

Trailer ziet er goed uit. In september is de premiere in Korea

linkt heel goed!

Drie jaar nadat hij werd ontslagen bij een papierfabriek heeft Man-su [Lee Byung-hun] financiële problemen, waardoor zijn echtgenote [Son Ye-jin] drastische maatregelen neemt om te bezuinigen. Wanneer diezelfde werkgever een vacature uitschrijft, stelt Man-su dat hij “geen andere keus” heeft dan zijn concurrenten buitenspel te zetten, zodat hij de functie krijgt. Goedschiks, of kwaadschiks. Uitgangspunt van deze zwarte komedie is aardig en er zijn sterke momenten, maar met een speelduur van 135 minuten is dit minstens een halfuur te lang.

In de film No Other Choice, volgt het verhaal een ontslagen manager, die wanhopig wordt en zijn concurrenten begint te vermoorden in de hoop een nieuwe baan te bemachtigen. De film faalt echter in het geloofwaardig maken van deze stelling. De overgang van wanhoop naar geweld voelt geforceerd en de personages handelen voornamelijk om de plot vooruit te stuwen, wat hun menselijkheid ondermijnt.

De satirische benadering van het kapitalisme is pijnlijk overduidelijk, waardoor de film eerder een karikatuur van de bedrijfswereld wordt dan een genuanceerde kritiek. De combinatie van komedie en geweld leidt tot ongemakkelijke momenten, zonder de gewenste diepgang.

De meest storende factor voor mij is de visuele presentatie. Ik weet niet of deze dromerig theatrale vormgeving opzettelijk is (lijkt haast wel), maar voor mij werkt het averechts. Scènes die zich buiten afspelen, lijken vaak gefilmd voor een overduidelijk "blue screen". De integratie van de acteurs met de achtergrond is bij vlagen slordig, en details zoals vallende CGI-bladeren voelen goedkoop en zeer afleidend aan. Wat het moeilijk maakt om me volledig op het verhaal te concentreren .Als video-editor zie ik dit soort dingen heel snel opvallen, wat het voor mij nog storender maakt. Dit gebrek aan realisme ondermijnt elke poging tot spanning of empathie voor de hoofdpersoon. In plaats van een meeslepende thriller, voelt het aan als een oefening in stijl waarbij de techniek de inhoud in de weg zit.

Ik heb de film afgekeken twee uur en twintig minuten omdat ik nieuwsgierig was naar hoe het verhaal zich zou ontwikkelen, ondanks de storende visuele presentatie. Voor mij een tegenvaller!

Tegenvaller. Gekeken in het vliegtuig, wellicht is de film op een groot scherm iets beter, maar ik had een beter verhaal verwacht.

De film baseert zich op de roman The Ax van de auteur Donald E. Westlake. De titel van de roman refereert aan de frase „to axe somebody“ wat betekent dat iemand wordt ontslagen. En daarom draait de film. Om ontslag. En hangende daaraan hoe een ontslagen manager na anderhalf jaar van werkloosheid nog steeds geen nieuwe baan heeft gevonden en zo wanhopig wordt dat hij de werkzoekende concurrentie definitief wil neutraliseren.

Eojjeolsuga Eobsda is niet de eerste verfilming van de roman. De eerste is een Belgisch-Franse productie en heeft de titel Le Couperet (2005). Een filmhuisdrama waarin de protagonist koel en berekenend zijn moordlijst afwerkt. Eojjeolsuga Eobsda van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook kiest voor een sociaalkritische aanpak en sluit atmosferisch niet erg aan bij de Belgisch-Franse productie. Sociaalkritisch en atmosferisch ligt een vergelijking met een film als Gisaengchung (2019) veel meer voor de hand.

Park Chan-wook maakt een zwarthumoristische misdaadfilm. De moorden zijn niet koel en berekenend maar worden tamelijk slapstickachtig in beeld gebracht. Visueel ziet de film er trouwens goed uit. Het camerawerk baart beelden met een zekere intense lading die pleziert, ongemakkelijk maakt en overweldigt. Het verhaal heeft die uitwerkingen minder. Het verhaal dat in feite een compacte vertelling is, wordt door Chan-wook enorm uitgerekt. In de kantlijn gaat veel aandacht uit naar de dynamiek tussen protagonist Man-soo en zijn gezin. De aandacht daarvoor kreeg in mijn ogen teveel gewicht en gaat ten koste van de hoofdlijn die mij meer interesseerde.

Bij zijn eliminatiepogingen die andere gezinnen ontwrichten, komen bij Man-soo de overeenkomsten met zijn eigen situatie onvermijdelijk binnen. Die emotionele indrukken neemt hij mee in de manier waarop hij met zijn eigen gezinsleden omgaat. Dat levert in den beginne een aantal grappige en ontroerende scènes op. Op den duur verliezen dergelijke scènes echter hun kracht en is het grappige en emotionele er wel van af. Het voelt allemaal wat gladjes aan. Bovendien nemen die scènes aardig wat tijd in beslag waardoor de momenten van desinteresse in deze toch al lang uitgevallen film, toenemen.

Vanaf 5 februari 2026 in de bioscoop (Cinéart)

Langdradige zwarte komedie over de pas ontslagen Man-su (Lee Byung-hun), die zich genoodzaakt ziet zijn concurrentie voor een nieuwe baan uit de weg te ruimen. Visueel ziet de film er tot in de puntjes verzorgd uit en ook op het akteerwerk valt weinig aan te merken, maar de plot sleept zich eindeloos voort en veel situaties zijn aan de flauwe en veel te dik aangezette kant.

Weinig aan, soort Bassie en Adriaan en de verdwenen sollicitanten. Het deed me geregeld denken aan het niveau van Nederlandse speelfilms uit de jaren '70. Alleen Son Ye-jin gaf wat kijkvreugde.

Hele grote tegenvaller. Wat verhaal betreft boeide het eigenlijk niet, en was het voor mij veel te rommelig. Wat look betreft zag het er voor mij allemaal even saai uit. En ook geen enkel interessant personage.