La Maschera del Demonio (1960)

Het was weer van The Haunting geleden dat ik nog eens een horrorfilm in zwart-wit had gezien, en ik moet toegeven dat het toch wat speciaals is. Als het goed gedaan wordt, geeft het zeker een meerwaarde. Black Sunday is een boeiende heksen-/vampierenfilm die het vooral moet hebben van een oerdegelijk verhaal en prachtige gotische decors. Geen zwevende ondoden, scherpe tanden of bloedende halzen, maar gewoon sobere cinema.

Ik was ook aangenaam verrast door de goede acteerprestaties, al doet de dubbing daar spijtig genoeg wel afbreuk aan, en de subtiele maar efficiënte gore-momenten (het jaartal in acht genomen).

Toch heb je als kijker anno 2006 meer nodig dan dat om echt te rillen van angst.

Conclusie: Gezien de soberheid en de leeftijd van de film misschien geen voer voor de massa, maar absoluut een aanrader voor de doorwinterde horrorfanaat. Bovendien is Black Sunday een film die zich gemakkelijk kan meten met genreklassiekers als Dracula en Frankenstein.

Wat te zeggen over dit werkje van Bava? Spannend was het eigenlijk nergens en sommige scènes doen een beetje belachelijk aan Ik denk aan Andrei die als een soort van Damme ter hulp schiet .

Toch is deze sfeervolle horrorfilm de moeite waard. Er zijn veel erg goede scènes, netjes gedoseerd over de niet al te lange speelduur. We hadden het pas in het forum over de beste opening van een horrorfilm, nou deze dingt zeker mee.
Erg sfeervolle en mooie film, iets waar Italiaanse filmmakers wel raad mee weten.

Niet perfect (lang niet zelfs), maar wel erg de moeite waard. 3,5 sterren.

De manier waarop de thematiek in deze film behandelt wordt door de personages is wel heel pover. Gelukkig staat daarop visueel vlak een enorme prestatie tegenover! Subliem camerawerk in een wereld die meesterlijk verlicht- en ontworpen is. Weinig horrorfilms zijn qua mise-en-scene zo gedetailleerd als deze, en dat maakt hem met momenten zeer indrukwekkend en een onvergetelijke horror.

Visueel zeker dik in orde. Mooie decors en sfeervolle settings zorgen voor een warme sfeer. Toch blijft het gevoel hangen dat dit in kleur er waarschijnlijk veel mooier uit had gezien, in acht nemende hoe sterk Bava dat aspect beheerst. Black Sabbath blijft visueel zijn mooiste werk. The Mask of Satan wordt helaas bijna de grond ingeboord op auditief vlak. Wat een vreselijke dubbing krijgen we hier te horen. Veel te dof, veel te veel op de voorgrond, gewoon te nep in alle aspecten. Ook de nerveuze score irriteerde mij op momenten. Zo zonde dat het visuele hiermee deels teniet wordt gedaan. Over de casting was ik trouwens ook niet te spreken. The Mask of Satan kent weing memorabele personages, met uitzondering van Barbara Steele, die een perfecte kop voor dit soort rollen heeft. Hier had veel meer ingezeten, maar vooral audiotechnisch gezien wordt Mario Bava hier wat tekort gedaan.

3*

Erg mooie film. Het verhaal sprak me erg aan en de acteurs deden het erg goed. Geloofwaardig. Visueel is de film helemaal geweldig. De film is perfect in zwart|wit, alles is zo ongelooflijk gedetailleerd gefilmd. Heel erg mooi.

Prachtige griezelfilm van Mario Bava.

De look van de film is prachtig. Zelden heb ik zo'n mooie zwart/wit-film gezien; het geeft de film echt een meerwaarde die verloren was gegaan was de film in kleur geschoten. De sets zijn adembenemend mooi en de constante mist die deze sets omhuld geeft alles dat fantastische enge sfeertje.

Het verhaal is niet bijzonder, maar enkele ijzersterke individuele scènes maken dat ruimschoots goed. De sterkste vind ik het moment dat het bloed van de dokter op Barbara Steele's lijk terecht komt en de ogen en de huid langzaam terug regenereren. Ook bevat de film een vrij brute scène waarin het masker op Steele's gezicht geslagen wordt, één van de beste schrikmomenten van de film.

Verder neemt de film rustig de tijd en heeft de kijker lekker de tijd om van de visuele pracht te genieten. maar is het eind van de film lekker spectaculair, en hoewel het overdreven happy end een beetje geforceerd overkomt is het absoluut een mooie afsluiter van deze uiterst sfeervolle film.

De gotische sfeer vind ik één van de fijnste uit het horrorgenre, zelfs al levert het zelden echt spannende films op. Zo ook hier. Echt gruwelen was het niet, maar ik kon toch zeer genieten van de manier waarop het allemaal gebracht werd, vooral op het gebied van licht, sets en camerawerk. Die opening stijgt er bovenuit en maakt werkelijk wat los. De rest van de film is een even zo stijlvolle beleving die liefhebbers van dit genre niet mogen missen. Als nou ook dat houterige acteerwerk was weggelaten en het verhaal wat meer serieus genomen werd was het wellicht een echt kunstwerkje geweest. Nu gaat het toch wat slepen af en toe. Niettemin, terecht een voorbeeld voor latere flms, op het gebied van sfeer.

3,5*

Bava meets Gogol

Een aantal jaar geleden was ik begonnen met de Mario Bava collectie van Green Cow te verzamelen. Het was maar een reeks van 5 films (zonde dat ze eigenlijk nooit verder zijn gegaan met het uitbrengen van zijn werk) en ik was er nooit in geslaagd om Black Sunday voor een schappelijke prijs te vinden. Althans toch niet tot vorige zondag wanneer ik hem in één of ander horror standje op de Antwerp Sci-Fi Convention op de kop kon tikken. De 4 andere films van Bava waren me erg bevallen dus zo snel mogelijk tijd gemaakt voor Black Sunday.

Temeer omdat dit toch als één van Bava's beste films wordt beschouwd. Die mening deel ik echter niet (ik vind Black Sabbath en Lisa and the Devil, wel in zijn originele cut en niet de verminkte House of Exorcism cut, nog beter), maar het moge duidelijk zijn dat Bava één van de meest interessante Italiaanse regisseurs was. Hoewel ik zijn visuele stijl beter tot zijn recht vind komen in zijn kleurenfilms, maakt hij met Black Sunday toch weer een geslaagde horrorfilm. Via een handvol sterke scènes (de plaatsing van het masker of de wederopstanding van de heks zijn hier een mooi voorbeeld van) is het werkelijk genieten. Naar het einde toe begint het plot rond de heks echter een tikkeltje te slepen, maar het kan de pret niet deren. Zeker omdat Bava een aantal elementen (de vloek van de heks, de continue mist die door de bomen sluimert en de gotische setting) perfect weet combineren. Al is het onverwachte happy end wel wat een misser. Had het liever gezien mocht Katia effectief niet meer tot leven zijn gekomen.

Glansrol ook voor Barbara Steele. Het boterde niet tussen haar en Bava (ze sprak geen Italiaans, was onervaren in het acteren en ze verdacht de regisseur ervan dat hij enkel en alleen in haar lichaam geïnteresseerd was) maar dat weerhield haar er blijkbaar niet van om een geslaagde dubbelrol te spelen als Katia en Asa. Het zou het begin zijn van een vruchtbare carrière waar ze met onder andere Federico Fellini zou werken, al zou ze toch voornamelijk bekend worden van een aantal horror films. Steele steelt in ieder geval de show waardoor de rest van de cast wat onderbelicht blijft. Niet vreselijk slecht, maar in combinatie met de Engelse dub niet altijd even hoogstaand te noemen.

Bava nummer 5 en toch ook weer een dikke voldoende. Zonde dat zijn werk voor de rest niet al te makkelijk is te vinden, toch een regisseur waar ik echt wel meer van wil kijken. Het gevoel ontsnapt me niet dat hij met een kleurenversie nog meer zijn ding had kunnen doen, maar ook in zwart-wit weet de Italiaan overduidelijk hoe hij sfeer op het scherm moet toveren.

3.5*

Eerste film van Bava

Had een box gekocht van 5 films en willekeurig eentje eruit genomen, deze dus. Kwalitatief is deze horrorfilm sterk, het leuke verhaal over vampiers wordt heel goed uitgewerkt, er komen een paar sfeervolle stukken in en ook de acteerprestaties waren degelijk..

alhoewel ik het nog iets extremer, aparter had willen zien. Het blijft met andere woorden een degelijke film, het wordt niets meer dan dat. Besluit:Fijn om tussendoor eventjes bij te ontspannen.

Vandaag de Green Cow DVD bekeken en ik moet zeggen dat ik wederom erg tevreden ben over de geweldige gotische setting die Bava kan creëren (zoals in zijn eveneens sterke "The Whip and the Body"). Ik heb over het algemeen wat minder met zwart-wit films, maar bij deze deed het juist een effectieve bijdrage leveren. Vooral in de scene waarin een dode man opstaat uit zijn graf zorgt het voor een mysterieuze sfeer.
Verder is de aandacht voor de sets en de kostuums, etc. haast te vergelijken met het betere Hammer werk. Steele trekt de meeste aandacht door haar schoonheid die ze weet te combineren met angstaanjagendheid. Erg knap gespeeld.
Een aanrader voor de liefhebbers van gotische (Euro)horrors.

Tweede Bava. En hoewel het duidelijk een ander soort film is dan de eerste Bava die ik zag, heb ik hier wel min of meer hetzelfde gevoel over.

De gotische setting is secuur vormgegeven, de sfeervolle zwart-wit fotografie vervolledigt het. Ergo, op de cinematografie valt weinig aan te merken. Helaas moet de soundtrack hier voor onder doen, want dat is me toch een partijtje ergerlijke, pompeuze hoempapa. Al lijkt dat iets te zijn waar dit soort films op structurele basis mee te kampen hebben. In ieder geval strookt het niet met de sfeer, mijns inziens.

Verder vond ik vooral de eerste helft van de film sterk, met de magistrale openingsscene was het al meteen raak. Gaandeweg sloeg de film een aantal richtingen in die me minder boeide, waardoor mijn interesse geleidelijk een beetje weg ebde. Ook opvallend veel aandacht voor dialogen, wat in het nadeel van de film werkt, want ze waren grotendeels niet om over naar huis te schrijven. Hoewel sommige one-liners - onbedoeld of niet - nog tamelijk komisch waren (''This branch tried to choke me!"), al had dat tevens te maken met de stuntelige lichaamstaal waarmee deze gepaard gingen.

Maar nochtans gaaf om deze eens gezien te hebben; de film heeft zeker zo zijn kwaliteiten. Hoewel het me niet zodanig wist mee te slepen om écht de loftrompet te steken, ben ook vooralsnog wel benieuwd naar ander werk van Bava. 3,0*.

Gotisch griezelen in stemmig zwart/wit én met een aangename knipoog naar de grote horrorklassiekers van nog langer terug. Vooral óók genieten om die heerlijk gedetailleerde sets van kastelen waar elk hoekje en kiertje weer nieuwe mysterieuze ruimtes opent, terwijl overal mist vandaan komt of zwak kaarslicht donkere ruimtes oplicht. Met uitzondering van de knettergoede opening is het een wat inwisselbaar verhaaltje waar iedereen cartoonesk achter elkaar aan holt.

Mijn 2e Bava nog maar verdorie. 'Cani Arrabbiati' was een meer dan aangename kennismaking met de regisseur, deze 'Black Sunday' is heel wat anders. Maar ik heb me prima vermaakt. Zeer fijne sfeer, heerlijke locaties, spannend gemaakt door de sterke fotografie, belichting, rookgordijntjes en de bij vlagen prima aanwezige muziekjes. Naar het einde toe wordt één en ander wat minder, maar al met al een prima film. De scene met het spijkermasker in het begin is direct raak. Vooral vermakelijk dit, voldoende.

Black Sunday of The Mask of Satan verteld het verhaal van een heks die in de 17e eeuw ter dood veroordeeld is. De vloek leeft nog steeds onder de mensen en als een arts en zijn assistent de tombe verstoren beginnen de afstammelingen van de heks door haar aanwezigheid geplaagd te worden. Gebaseerd op het verhaal Viy van Nikolaj Gogol.

Barbara Steele en Mario Bava schijnen heel slecht met elkaar overweg te hebben gekund tijdens de productie, deels had dat er mischien mee te maken dat Steele geen woord Italiaans sprak en Bava nauwelijks Engels. Desalniettemin vind ik dat ze hier een sterke dubbelrol neerzet, zowel de kwaadaardige heks als de mooie prinses weet ze goed te vertolken. Ook de andere rollen vond ik best redelijk vertolkt, al helemaal als je bedenkt dat de Italiaanse cast tijdens de opnames Engels moest spreken.

La Maschera del Demonio is een bijzonder sfeervolle Italiaanse Gotische horror. De studio-sets zien er bijzonder echt en sfeervol uit, compleet met spinnenwebben. Er zijn ook lekker veel verschillende sets gebruikt, in plaats van steeds weer dezelfde te gebruiken. Door het zwart-wit wordt de film alleen maar sfeervoller en duisterder. Voor die tijd zaten er ook wel gave transformatie scènes en effecten in en de opening was al meteen lekker bruut.

De film heeft ook een erg orginele kijk op Vampirisme. Oorspronkelijk zouden de heks en haar helper hoektanden inkrijgen, maar Bava besloot om die weg te laten. Daarnaast is het ook een van de weinige films die zich echt in Oost-Europa lijkt af te spelen, met Oosters-Orthodoxe kruizen, Russische letters en mensen met Russische namen. Die Javutich leek bij vlagen ook erg op Vlad de Spitser (de orginele Dracula).

De versie die ik keek (The Mask of Satan) is de Uncut versie met oorspronkelijke Engelse dub en orginele Italiaanse soundtrack van Roberto Nicolosi. De Amerikaanse versie (Black Sunday) heeft een latere, dramatischere dub en soundtrack van Les Baxter. Verder zijn er nog een hoop Britse versies, maar daar is een heleboel uitgeknipt. Black Sunday vind ik overigens - ondanks dat het heel pakkend is - een waardeloze titel voor een film als deze, het speelt zich niet eens op Zondag af. Zou beter passen bij Giallo of Slasher, die zich op een zondag afspeelt.

De film is de derde Italiaanse horror-film met geluid, Mussolini had het genre namelijk verboden. De scènes in de tombe inspireerde Richard Donner voor de begraafplaats -scène in The Omen en Francis Ford Coppola voor zijn versie van Dracula (Grappig, want toevallig moest ik aan die films denken).

De dialogen komen er mischien niet heel erg natuurlijk uit en het verhaal (hoewel sfeervol) is vrij simpel, maar toch vind ik La Maschera del Demonio een van de aller beste Gotische horror-films. De originaliteit, de heerlijke atmosfeer en het feit dat het nergens langdradig, overdreven of nep wordt maken dit tot een echte aanrader.

Wel een aardige film en de kijker(s) moeten niet te veel kijken naar de techniek van deze periode, de film is per slot van rekening nu al zo'n 57 jaar oud. Toch vonden wij de omgeving van de opnamen prima gemaakt en kwamen nog niet echt amateuristisch over. Toch is het misschien tijd voor een nieuwe release met de technieken van onze tijd. Het verhaal is niet slecht en de spelers doen goed hun werk.

Baspis (hieronder/boven) heeft een mooie recensie van de film gegeven, dus als iemand meer geïnteresseerd is in de film raad ik deze aan om het te lezen.

Voor ons is de filmwaardering een 7+!

“You have no reason to fear the dead. They sleep very soundly.”

Ongelooflijk. Ik kijk sinds 1996 teveel films, en ben lang bekend met de naam Mario Bava. En toch komt dan dat moment dat je eindelijk die ene grote titel eens kijkt die je nog moest zien, en je erachter komt dat het überhaupt de eerste film is die je van de man ziet. Dat kán toch niet? Je moet toch… Huh? Wat?!

Het zij zo. La maschera del demonio ofwel Black Sunday, is mijn eerste Bava. Bizar, aangezien ik reeds jaren geleden gekwijld heb, over een niet te verkrijgen boek als Mario Bava : All the Colors of the Dark. Blijkbaar ga je er na enkele uren googelen en het herhaaldelijk zien van iemands films op lijstjes na verloop van tijd vanuit, dat je wel iets van diens werk gezien zal hebben. Niet dus. 'Een arts en zijn assistent wekken ongewild met een druppel bloed een heks uit de 17e eeuw tot leven. De heks en haar gemene bediende beginnen een bloedige campagne om het lichaam van de mooie afstammelinge van de heks te bezitten.' Ok dan.

En wat een verrassing krijg je dan. Een getraind cinematograaf die films heeft geschoten voor Roberto Rossellini, G.W. Pabst en Raoul Walsh, voor zijn eerste film en royaal tijdschema krijgt, en ervoor kiest om Nikolaj Gogols verhaal Viy te verfilmen. En dan als hommage aan de Universal horrors van de jaren dertig. Toevallig zag ik de Sovjet versie Viy (1967) tweeëneenhalf jaar geleden, en die schijnt trouwer te zijn. Maar zelfs wanneer ik Gogols verhaal wél had gelezen, beschouw ik films altijd als op zichzelf staande werken. En beide versies hebben wat mij betreft absoluut hun bestaansrecht, eens temeer ze zo anders zijn.

Prachtig geschoten, en met een memorabele hoofdrol van Barbara Steele, is Black Sunday een van die films die me doet realiseren dat ik met al die films die ik inmiddels heb gezien, nog zoveel te ontdekken heb.

Bava. Snel meer van zien.

4*

Wat een heerlijke binnenkomer zit er aan begin van deze film! De heks Asa wordt gebrandmerkt en wordt ‘Het masker van Satan,' een met naar binnen gekeerde stalen pinnen, met hamerslagen aan haar gezicht vastgenageld. Met dit tafereel is de toon, van een van de bekendste werken van regisseur Mario Bava, direct gezet. Het scenario gebaseerd op een verhaal van de Russische schrijver Nikolaj Gogol is voor de film sterk aangepast en de vertelling over hekserij en duiveluitdrijving bevat niet veel verrassingen. Echter daarvoor in de plaats krijgen we in deze film wel veel stijl en sfeer! Prachtige met oog voor detail vormgegeven gotische decors die geïnspireerd lijken door de horrorklassiekers van de Universal Studio’s Iets wat perfect paste in de tijdgeest aangezien ook Roger Corman en Hammer Film hiermee bezig waren. Al is deze film dan wel in het zwart-wit iets wat zeker geen gemis was. Actrice Barbara Steele is met haar dubbelrol de blikvanger in deze film. En eigenlijk ook de enige die opvalt want de rest van de cast is niet slecht maar ook niet bijster opvallend. Een van de stijl- en sfeervolle klassiekers in het vampiersgenre en waarin het vakmanschap van regisseur Bava duidelijk tot uiting komt.

Sfeerrijke oude horrorfilm met een geweldige openingsscène en een prachtige dubbelrol van Barbara Steele. Overige pluspunten zijn de griezelige locaties en de zwart-wit beelden. Hier geeft dit iets mysterieus. Echt spannend wordt het echter niet. Daarvoor kabbelt de film te langzaam voort en gebeurt er ook niet al te veel. 7/10

Iegh.

Veel goeds valt er niet te melden, als het dan toch iets moet zijn, dan wellicht de decors, die nog enigszins sfeervol zijn. Allicht dat de zwart/wit opnames daar ook wel een beetje bij helpen, zo oogt het nog net iets gothischer. En daarmee heb je het beste dan ook wel gehad.

Verder zit je naar een soort van schooltoneel te kijken, met brakke kostuums, onooglijk acteerwerk en nogal droeve effecten. Scenes zoals dat slaan naar de vleermuis zijn onbedoeld hilarisch, of is het dan toch gewoon mijnlijk genant? 't Is moeilijk te zeggen af en toe, punt is wel dat het gewoon absoluut niet weet te boeien.

Verhaaltje is erg doorsnee en verloopt nog best traag, ondanks de korte speelduur. Steele is echt onuitstaanbaar en heeft dan nog een dubbelrol. Cinematografie is nadrukkelijk maar slordig, waardoor het vooral nadrukkelijk lelijk is. En wie hoopt op enige horror komt ook bedrogen uit, want spannend of goor wil het ook niet worden.

Mnee, dit soort frommelwerk kan mij niet bekoren. 't Is pas m'n eerste Bava, maar het smaakt absoluut niet naar meer. Vind het vooral saai.

1.0*

Nee.

Sorry, maar dit is helemaal niks voor mij. Al moet ik toegeven dat de sfeer voor een zwart en wit film bijzonder opvallend is. De locaties zijn mooi en er zitten genoeg details in de spookachtige kastelen en kerkhoven, maar daarmee is een hoop gezegd.

De krachtige opening wordt gelijkt om zeep geholpen door het gruwelijk slechte acteerwerk. Ik wil wel wat ongeloofwaardigheid over het hoofd zien, maar dit was zo overdreven, zo suf en zo slecht dat ik het verhaal nauwelijks meer serieus kon nemen.

De film is saai, waarmee de 87 minuten nog behoorlijk lang leken te duren. Ik weet dat het low budget is, maar dit was een van de meest simpele films die ik heb gezien qua aankleding. Hier en daar een bijzonder sfeervolle scene, maar in het algemeen blijft het allemaal niet erg spannend en is het saai.

Leuk geprobeerd, en de sfeer mag er zijn, maar als het niet een soort groep 8 toneel was was het waarschijnlijk hoger geweest. Vooral die Steele had nooit mogen acteren, een van de slechtste prestaties die ik ooit heb gezien. Ze zag er overigens wel leuk uit, dan dan wel.

Jammer. Extra punten voor de locatie, details en soms sfeer.

Mario Bava's visueel imponerende, grensverleggende gotische horror 'Black Sunday' was zijn destijds spraakmakende en dus succesvolle regiedebuut. Eerdere films die onder (o.a) zijn naam een release vonden, nam hij over van andere regisseurs. Hij opent fenomenaal met een scene die de film een 8 jaar durende ban opleverde in de UK. Dat soort scenes zijn niet per se goed omdat het historische waarde heeft, maar wel omdat het met beide voeten in het horrorgenre staat. Dat gevoel mis ik volledig tijdens het statische middenstuk, waarin de vele simpele dialogen de overhand nemen. Het zijn enkel de imposante sets die de aandacht trekken. Hierin schijnt wel door hoe het script -zelfs tijdens het filmen- nog aan veranderingen onderhevig was. Dat is een typisch Italiaans ''kwaaltje''; verhalen verwateren verder en verder zelfs tot in de montage en bewijzen keer op keer niets meer te zijn dan een kapstok voor dit soort atmosferische vertellingen. Om die specifieke kwaliteiten waardeer ik Black Sunday absoluut wel en is het ontegenzeggelijk een 'moetje' voor iedere genrefan, maar als geheel schiet het iets tekort.

Klassieke horror moet het niet hebben van jump scares en rondspattende ingewanden, maar van een mysterieuze stemming en een rustig opgebouwde vertelling met symboliek. De gotische sfeer wordt opgeroepen met mist, wolvengehuil, kaarsen, een vervallen kasteel en een grafkelder vol met stofnetten. De tegenstelling tussen goed en kwaad wordt zichtbaar in symbolen: het kruisteken tegenover het masker. De griffioen op het schilderij en de draak op het familiewapen geven aan dat het kwaad binnengedrongen is in de adellijke familie. De opbouw is vergelijkbaar met een tragikomedie: verschillende nevenpersonages kennen een tragisch einde, maar voor de twee hoofdpersonages loopt het gunstig af. Het is een sprookje met gruwelijke en romantische elementen.

Visueel en auditief ligt de nadruk op sfeerschepping. Op de niet synchrone lippen mag je niet letten. Er zit een mooie matchcut in van het oog van de verrijzende heks naar het uiteinde van een tuba. Barbara Steele heeft de perfecte opengesperde ogen voor deze griezelige dubbelrol die goed en kwaad verenigt. Eigenlijk was ze blond, maar ze droeg een pruik.

Zowat de laatste Horror van Bava die ik nog moest zien. Eigenlijk een moetje en omdat het kon.

Ben er ook niet zo kapot van. Sfeervol is het zeker, maar ik mis het kleurenspel (van bijv. Black Sabbath en latere films). Plot was nogal slepend voor een film van nog géén anderhalf uur, nog maar te zwijgen over de acteurs in zo'n "serieuze" film.

Tja, ik was al niet zo'n fan van Gothic Horror en, uitzonderingen daargelaten, ook niet van semi-antieke films. Naar mijn smaak in ieder geval een ondergemiddelde Bava.

Die oude horrorfilms zijn vaak bijzonder. En die Italiaanse hebben vaak zo iets extra. Maar uiteraard zijn dit nicheproducten die niet meteen voor iedereen zijn weggelegd. Maar ik hou er wel van. Ik vond het vooral bijzonder sfeervol. De legende, het verhaal ... maar ook zeker het decor met het dreigende angstige woud en grafkelder. Ook de sound die misschien niet veel voorstelt, maar wel een bepaalde modus opwekt van spanning en angst.

Geen jumpscares inderdaad en gore uit de jaren 60 moet je ook niet direct verwachten. En het acteerwerk kan best houterig genoemd worden. Toch zeker van genoten omwille van het enthousiasme. Het lijkt me eerder een dark sprookje dan een horror. Barbara Steele deed het overigens prima, zeker met haar expressieve blik.