Michael (2026)

Wat heb ik gisteravond van deze film genoten zeg. De film had me bij de openingsscène te pakken en liet me daarna geen enkel moment meer los.

Het is gewoon een verdomd goede biopic geworden. Jaafar Jackson is geniaal. Zijn fysieke spel, stemgebruik en dansbewegingen zijn zo overtuigend dat je soms vergeet dat je niet naar Michael zelf kijkt. Wat een prestatie.

De film is groots. Dat voel en zie je aan alles: prachtige sets, indrukwekkende choreografie en iconische momenten die je kippenvel geven. De concerten lijken levensecht. Het schreeuwende publiek voelt alsof het rechtstreeks uit zijn tours komt. Muziek en choreografie zijn van topniveau.

Natuurlijk zit er diepgang in de film. Maar niet de sensatie‑diepgang (die er in die jaren eigenlijk ook niet was; dat kwam pas in de jaren ’90), maar zeker wel emotionele diepgang. Van zijn eenzaamheid (en dieren zien als zijn vrienden), zijn slechte band met zijn tirannieke vader tot het brandincident. Ook wordt zijn onzekerheid over zijn neus belicht, met de operatie die daarop volgde. Deel 2 zal dieper ingaan op zijn problemen uit de jaren ’90.

Meeslepend, prachtig, sfeervol en ondersteund door geweldige cinematografie. En als kers op de taart: de muziek. Ik ben een 90’s kid en opgegroeid met zijn muziek, maar nooit een keiharde fan geweest. Dus mijn recensie is objectief geschreven en niet met een Michael‑bril op. Maar je kan er niet omheen: een zeer vakkundig gemaakte biopic. Een groot eerbetoon aan één van de beste entertainers ooit.

Wij keken de bonus edition op Pathé thuis, waardoor wij dachten dat de film 3 uur en 15 minuten zou duren.

We waren dan ook verrast dat het na 2 uur ineens voorbij was. Maar dat kwam niet alleen doordat we dachten dat we nog een heel stuk film te gaan hadden, maar ook omdat dit nog niet het volledige verhaal van Michael Jackson is. We zijn pas halverwege en er komt nog een film. Beetje jammer, want zelfs met 2 uur was de film al best lang en kakte hij hier en daar wat ik door langdradigheid. Eigenlijk is het verhaal opsplitsen een typisch gevalletje cashcow en je zou bijna denken dat Michaels vader erachter zit, haha.

Maar wauw, wat is het verder een goede film. Jafaar heeft in 2 jaar tijd Michael eigen gemaakt en doet het echt heel erg goed. Het is net of je echt naar Michael kijkt. Daarnaast vond ik het verhaal ontzettend interessant, want dit eerste deel speelde allemaal voor mijn geboorte af, maar ook ik ben in de jaren 90 en zeros met de King of Pop opgegroeid en heb ik alle verhalen meegekregen die toen speelden, van zijn meesterlijkheid tot zijn gekke acties. Maar ik denk dat ik hem dankzij deze film wel beter heb leren begrijpen, door te zien waar hij vandaan komt.

Deel 2 zal ik zeker ook gaan kijken, want ik denk dat juist dat nog het meest interessante stuk gaat zijn.

Michael is voor mij een film die niet alles toont, maar wel heel goed laat voelen wie Michael Jackson was als performer. Jaafar Jackson is geen Michael, maar niemand kan echt aan Michael tippen. En eerlijk: niemand zou deze rol waarschijnlijk beter kunnen dragen dan Jaafar.

De film blijft vrij voorzichtig met het geweld. Er zijn ook wat momenten die uit de lucht lijken te vallen, zoals het moment waarop Joseph langskomt en iemand de opmerking maakt: “you just couldn’t give him one night”. Ik snap de bedoeling van die scène, maar voor mijn gevoel klopt het niet helemaal. Ik had de film ook wat donkerder verwacht, maar lijkt juist behoorlijk hoopvol. Ik vermoed dat het vervolg op deze film de echte downfall moet gaan uitwerken, wellicht met wat flashbacks. Ik ben enorm nieuwsgierig naar het vervolg en wat ze er van gaan maken.

Wat ik sterk vind, is dat de film de sfeer van Michael Jackson goed vangt. Het is een echte Hollywoodfilm; het ligt er vrij dik bovenop. Maar tegelijk doet de film wat hij moet doen: je het gevoel geven dat bij Michael hoorde. Dáár is de film op zijn sterkst.

Soms vind ik het acteren wat twijfelachtig, vooral aan het begin van de film. Maar het is nooit storend slecht. Betreft Jaafar: hoe meer ik kijk, hoe meer ik zie dat hij in de buurt komt van Michael als performer. Zijn stem lijkt sterk op die van Michael, zijn zachtaardigheid komt goed over en bij sommige blikken kreeg ik gewoon tranen in mijn ogen. Het komt binnen.

De film laat ook mooi zien dat Michael twee gezichten had: de zachte, bijna kwetsbare mens buiten het podium, en de enorm zelfverzekerde performer zodra hij optreedt. Daar zit hij volledig in zijn element. Jaafar weet dat goed over te brengen, ook al zijn Michael’s moves veel strakker en preciezer. Michael was ieler, strakker en gecontroleerder dan Jaafar, maar toch: chapeau.

Wat ik ook bijzonder vind, is hoe zichtbaar Jaafar trots lijkt te zijn om deze rol te mogen spelen. Alsof hij Michael niet alleen speelt, maar ook echt eert. En dat past wel, want de film voelt voor mij uiteindelijk als een liefdevolle, visuele hommage aan een gigantisch talent dat ongelooflijk veel heeft meegemaakt.

Als ik het samenvat: de film is niet diep genoeg, maar wel sterk genoeg om te raken. Het is meer een grootse hommage dan een scherpe analyse. En als je vooral wilt voelen hoe visionair en magnetisch Michael als artiest was, dan werkt de film verrassend goed.

De laatste tijd hebben we zo'n beetje alle beroemde biopics wel gezien. En de meeste zijn maar matig uitgediept vooral vanwege de lengte van de film. Die van Elvis viel bijvoorbeeld echt tegen. La Bamba vind ik persoonlijk nog steeds een van de betere en dat is alweer een oudje.

Michael krijgt dan zowaar nog een tweede deel maar of daar ook alle negatieve punten worden belicht is nog maar de vraag. Ik denk ergens een krantenkop of zoiets en dan weer door. Afijn dit 1e deel is best wel geslaagd. Muziek echt gezongen door die twee jongens vond ik top. Vooral van dat kleine manneke. Speelt MJ ook erg leuk. Geldt ook voor zijn dominante vader en lieve moeder die nog altijd leeft. De muziek en strakke danspasjes zijn dik in orde. Het ziekenhuis gedeelte duurt te lang al denk ik wel dat dit het begin van het einde is geweest. Verder vind ik de film soms wat afstandelijk. Zijn broers en zussen komen vrijwel niet in beeld. Gesproken wordt er bijna niet met ze alsof iedereen in een eigen wereldje leeft. Jammer! De dieren die we zien zijn overigens allemaal nep. De aap slang lama rat en giraffe zijn helaas allemaal cgi. Toch wel een beetje jammer.

Het slotstuk in deze film is natuurlijk tot in de puntjes verzorgd. Miste wel een belangrijk nummer. Can you feel it heb ik altijd een knaller gevonden. Hij zat er helaas niet tussen. Beat it gelukkig wel en het mooie Ben natuurlijk.

Film 3,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,5

Extra's 4,5

Ik ben doorgaans erg kritisch op biopics, omdat ze het imago van een artiest vaak idealiseren en nooit het volledige beeld schetsen. Er zijn uitzonderingen, zoals recentelijk Better Man (2024) en Rocketman (2019).

Waar past "Michael" in dat rijtje? Ik denk ergens in het midden, ook al om het feit dat ik geen groot fan van hem ben.(Een vroegere vriendin van mij verafgoodde hem dusdanig, dat ik er niet veel lol meer in had om naar hem te kijken en/of te luisteren).

Als ik het zou moeten samenvatten, zou ik zeggen dat het geen sterke biopic is maar wel een geweldig eerbetoon aan de muzikale nalatenschap van Michael Jackson. Dat is precies het punt: Antoine Fuqua schotelt ons 125 minuten aan film voor die Michaels imago zozeer idealiseert, dat hij bijna tot heilige wordt verheven. Hij wordt neergezet als perfect: een familieman die aan anderen denkt, een groot artiest, enzovoort. Volledig eendimensionaal. Zijn ontwikkeling van de 'Jackson 5' naar zijn solocarrière – en hoe de wereld aan zijn voeten lag – wordt getoond zonder enige overgang. Tegelijkertijd schetst de film een ​​gezinssituatie die nauwelijks wordt uitgediept, afgezien van de relatie met zijn vader Joseph, die subtiel wordt vertolkt door Colman Domingo.

Opvallend is dat de broers, hoewel ze als producenten bij de film betrokken zijn, slechts een decoratieve rol spelen. Daar komt nog bij dat Janet opvallend afwezig is; zij heeft een conflict met de rest vanwege de manier waarop Michaels imago na zijn dood is gebruikt.

Even dacht ik dat de film eigenlijk "The Jacksons" had moeten heten in plaats van "Michael", gezien de focus op bepaalde aspecten van de artistieke dynamiek binnen de familie. Het was al bekend dat de film de periode tot 1988 zou beslaan en dat een tweede film de laatste twintig jaar van zijn leven zou behandelen.

Ik had graag gezien dat er oprecht aandacht was besteed aan zowel zijn goede als zijn slechte kanten als mens. Een ander minpunt vind ik dat de kwaliteit na het eerste uur aanzienlijk afneemt en de film nogal vlak wordt: Michael zingt een geweldig nummer, krijgt ruzie met zijn vader (die zijn imago wil exploiteren), wordt aanbeden, en dat patroon herhaalt zich twee of drie keer. Is alles aan de film dan slecht? Integendeel. Laten we het zo zeggen: de vertolking van Jafar Jackson is fenomenaal. De manier waarop hij de essentie van zijn oom weet te vangen, zijn bewegingen en vooral zijn glimlach naar de camera maken dit tot een van de beste acteerprestaties in films van dit genre. Hij weet direct empathie op te wekken, terwijl hij tegelijkertijd die uitstraling van mysterie en ongrijpbaarheid behoudt. Het is overduidelijk dat we hem tijdens het prijzenseizoen zullen terugzien; de kans is groot dat hij zelfs enkele prijzen in de wacht sleept.

De montage, het productieontwerp en het camerawerk zijn van hoog niveau, maar de soundtrack springt er niet echt uit – wellicht doordat deze wordt overschaduwd door de geweldige muzikale momenten. Het zien van de totstandkoming van nummers als "Beat It", "Thriller" en andere hits is een ware traktatie voor fans. De film voelt bij vlagen echter meer aan als een documentaire dan als een speelfilm, waarbij de nadruk ligt op een videoclipachtige stijl in plaats van op het uitdiepen van andere thema's.

Het is zonder twijfel een vermakelijke film; daar ligt het probleem niet. We weten dat de film een ​​rol zal spelen tijdens het prijzenseizoen en dat de bioscoopopbrengsten uitstekend waren. Ik had echter meer verwacht dan slechts kopieën van de originelen, een voortdurend gebrek aan diepgang en herhalend familiedrama; dat is wat de film uiteindelijk parten speelt.

De release van Michael 2 wordt mogelijk eind 2027 of in de eerste helft van 2028 gepland, maar er is nog geen officiële aankondiging zolang de productie nog niet is bevestigd.

Het verhaal wat Moviemeter hierboven heeft geplaatst, klopt niet volledig: "Verder is er aandacht voor zijn hit "Thriller", de aankoop van Neverland Valley en nog meer tot zijn tragische en onverwachte dood op 25 juni 2009".

Vanaf de "aankoop tot de dood in 2009" wordt pas behandeld in deel 2 wat nog uit moet komen.

Hoppa, een voldoende met onze (vaak gegeven) 7.

Als echte Michael Jackson-fan is deze review een beetje subjectief… Door de muziek alleen al is deze film voor mij geslaagd.

Verder krijg je een inkijk over het ontstaan van de King of Pop en snap je enigszins hoe alles is gelopen, van een zware jeugd, tot zijn operaties en verslaving aan pijnstillers tot hoe hij aan de top van de muziekwereld is geraakt.

Vind de film in deze een zeer goed geslaagde biografie. Zeker voor zij die deze film zien en Michael nooit echt gekend hebben. Mooi eerbetoon.

Waar ik het wat moeilijk mee had is dat ik Michael wel gekend heb als artiest (ook live gezien trouwens) en dat het vreemd aanvoelt om zijn songs en clips te moeten zien nagespeeld door een acteur. Voelde ergens in mijn hart niet juist. Anderszijds alle lof voor Jafaar want hij deed het meer dan voortreffelijk. Gelijkenissen waren er wel. Want voor mij is niemand beter dan Michael himself. Er zijn talloze imitators in de wereld die zelfs beter zijn dan Jafaar, maar hij brengt Michael absoluut niet ten schande.

Vader Joe ondanks zijn ‘karakter’ toch ook mooi weergegeven.

Miste gewoon ergens de X-factor / de flair die er was die Michael maakte tot wie hij was, de King of Pop…

Als fan kan ik alleen maar meegeven dat ik zat mee te swingen op de muziek. Leuke filmavond gehad.

Kan deze net geen 5* geven omdat ik ergens de real King of Pop miste. Geen archiefbeeld, niets en vind dit spijtig voor de nalatenschap van de film. Maar toch 4,5*

In gans het verhaal van de Jackson 5 miste ik wel ‘Can you feel it’.

Er zou nog een deel 2 komen, kijk er alvast naar uit.

En van deze wordt de UHD-disc alvast besteld…