Rebuilding (2025)

Zeer ingetogen film voor een rustig avondje. Wat langdradig, verwacht niet al te veel actie of spektakel.

Dit was echt mega slaapverwekkend.

Die hoofdacteur, daar kreeg je alleen al zware slaap van.

Over veeboer Dusty die alles kwijt is. De meeste omstandigheden die tot die situatie hebben geleid, ervaart de kijker op een ongekunstelde manier in de loop van de film. Vaak als terloops. En juist daarom komen die omstandigheden indringend binnen. Josh O’Connor speelt Dusty. Doet ie indrukwekkend. Zwijgzaam, ingetogen en trots, neemt hij noodgedwongen zijn intrek in een caravan op een trailerpark met lotgenoten.

Rebuilding is een film die betrekking heeft op het leven. Op familie. Op gezamenlijke herinneringen. Op lief en leed. Op de breuken en scheuren die een bestaan bemoeilijken. En op de overwinningen, die breuken en scheuren dichten. De rode draad in de film is het besef dat niets blijft zoals het is en je je het beste kunt neerleggen bij veranderingen in de wetenschap dat veranderde omstandigheden ook weer veranderen en enkel blijvend zijn als herinneringen. Een rode draad die gevoelig is voor sentiment. Het risico is dan ook dat de film vervalt in een opeenvolging van scènes waarin de opgeklopte emoties welig tieren. Rebuilding weet uitputtend sentimenteel gedoe echter prima te vermijden.

Naast de hoofdrol van Josh O’Connor die de wanhoop nabij is, zijn het de beelden en de score die een belangrijke rol spelen om een ietwat trieste sfeer op te roepen. We kijken naar beelden van kale woestijnachtige landschappen en luisteren naar rudimentaire countrymuziek. Het zijn dingen die het gemoed met mistroostigheid vullen. De film deed me wat sfeer en omstandigheden betreft denken aan Nomadland (2020) waarin de protagoniste ook alles kwijt is en er met de moed der wanhoop het beste van probeert te maken.

Terwijl Dusty de weg opwaarts probeert te vinden en daarbij hard met zichzelf wordt geconfronteerd, zijn de overige personages in vergelijking met personage Dusty tamelijk schetsmatig vormgegeven. Het maakt dat de film emotioneel erg hangt aan de belevingswereld van Dusty. Ik vond het soms wat veel. De andere personages waaronder zich een aantal intrigerende trailerparkbewoners bevinden, hadden wat mij betreft meer ronding verdiend en voor meer emotioneel evenwicht kunnen zorgen. Verder eigenlijk niets dan lof voor dit mooie portret van een zwijgzame, gesloten en toch ook optimistische cowboy.

Door een natuurramp is Dusty [Josh O’Connor] zijn ranch kwijtgeraakt. Hij krijgt tijdelijk onderdak in een FEMA-kamp waar hij lotgenoten ontmoet en probeert het contact met zijn ex-vrouw [Meghann Fahy] en zijn dochter [Lily LaTore], die tegen hem opkijkt. Stemmig drama vol prachtige beelden van het desolate landschap in Colorado heeft veel overeenkomsten met Nomadland. Treffend portret van mensen die ondanks tegenslagen blijven volharden, met goed werk van O’Connor, die uitstekend tegenspel krijgt van LaTorre (Run Rabbit Run).

Het zal je maar gebeuren, een brand waarbij niet alleen je huis en al je spullen in de fik gaan, maar ook je land en zodanig dat er de eerstkomende tien jaar zo ongeveer niks meer mee te beginnen is.

Dat dat geen vrolijke film oplevert mag dan niet verbazen. Wel het extreem glaciale tempo waarbij het nogal matige einde als een verlossing aanvoelt. Er had toch wel iets meer mogen gebeuren.