Together (2025)

Deze film heeft zeker zijn goede momenten, ookal duurt het heel lang voordat het hele gebeuren een beetje op gang komt. Heel de tijd denk je waar gaat dit heen waar gaat dit heen, en dan word het een soort van liefdesvariant van The Human Centipede. Opzich leuk bedacht, en het werkt ook wel alleen de gore is nauwelijks tot niet aanwezig, dat is wel jammer, dat de echte horror uiteindelijk uit blijft. Toch heb ik me wel vermaakt met deze film en boeien het verhaal en de personages wel. 3 sterren.

Effectieve, vaak behoorlijk lugubere horrorfilm met een origineel, bizar plot. De vrij luchtige toon zet je sporadisch op het verkeerde been, waardoor de enge elementen van de film maximaal binnenkomen. Bepaalde jumpscares in het begin van de film zijn ook zeer doeltreffend gemonteerd. En het feit dat de personages zo sympathiek zijn maakt de gebeurtenissen alleen maar extra naar.

Tim [Dave Franco] en Millie [Alison Brie] starten een nieuw hoofdstuk in een klein stadje waar ze hopen hun dat Tims neuroses hun relatie niet zal verwoesten. Tijdens een natuurwandeling raken ze verdwaald en komen ze enige tijd vast te zitten in een grot. Die gebeurtenis blijkt zijn sporen te hebben nagelaten in deze bizarre psychologische horrorfilm in de trant van The Substance. Dat Franco en Brie in werkelijkheid geliefden zijn, geeft dit een zekere curiositeitswaarde, maar het bizarre basisgegeven wekt eerder verbazing op dan gegruwel of suspense.

Dit was een fijne verrassing. Ik had deze anders voorlopig op de stapel laten liggen, maar door het subgenre bodyhorror tóch maar opgezet. Wat Get Out was als metafoor voor racisme en culturele toe-eigening, is Together voor wederzijdse afhankelijkheid, de angst om je identiteit te verliezen binnen een relatie, en het verontrustende karakter van langdurige romantische verbintenissen... Waar de koek op is, en men toch toch bij elkaar blijft.

Franco en Brie (in het echte leven ook een stel, extra leuk dus) spelen hun rol vol overtuiging in dit overtuigende debuut van Michael Shanks, dat vermoedelijk een hoop kijkers zich wel ongemakkelijk kan laten voelen. Als het je niet na doet denken of er nog wel genoeg vonk in je relatie zit naast de liefde, dan doet de body-horror het wel. Auw-auw die arme pielemuis. Damon Herriman is ook leuk in een verrassend ingetogen rol ver van zijn befaamde redneck hillbilly karakters af.

'People who talk in metaphors, oughta shampoo my crotch', sprak Jack Nicholson ooit. Wie dat sterk aanhangt, vindt Together misschien gemakzuchtig en teveel leunend op de metafoor. Ok, 2 Become 1 was ook mij iets teveel on the nose, en wellicht het einde ook een tikkeltje. Maar verder werkte het uitstekend dankzij de capabele uitvoering, dus ik vergeef dat graag.

3,8*

Together

Een stel dat moeite heeft hun relatie levend te houden, verhuist naar het platteland, waar een vreemde ontdekking hun band op een ingrijpende manier op de proef stelt.

Together is een originele mix van bodyhorror en romantiek die me de hele speelduur wist te boeien. Het begin richt zich vooral op schrikmomenten, die degelijk zijn opgebouwd en goed werken. Naarmate het verhaal vordert, neemt de film steeds bizarrere vormen aan, wat voor een interessante wending zorgt.

De praktische effecten, zowel bij het vermiste stel als in andere scènes, zijn overtuigend gedaan, terwijl de visuele effecten bij de hoofdpersonen zelf iets minder overtuigen. De geluidseffecten werkten daarentegen wel heel goed.

Sterk is vooral de balans tussen horror en romantiek. Ik wist vooraf niet dat Dave Franco en Alison Brie in het echt een koppel zijn, maar hun samenspel geeft de film wel extra lading. De intimiteit en kwetsbaarheid tussen hun personages komen daardoor geloofwaardig over, al had hun relatie in het verhaal wat meer opbouw verdiend om de emotionele impact nog sterker te maken.

Uiteindelijk weet de film zijn thematiek, de angsten rond intimiteit en afhankelijkheid binnen een relatie, op een originele manier te verbeelden. Dat maakt Together een aparte, maar geslaagde kijkervaring.

3 sterren (net geen 3,5 sterren).

Op Plato’s Symposium (drinkgelag) vertellen de deelnemers al dan niet aangeschoten over de liefde. De komedieschrijver Aristophanes geeft er een satirische oorsprongsmythe van de liefde die de bekendste toespraak is uit de dialoog omdat het ook erg romantisch is. De film geeft het idee van die mythe een letterlijke vorm hetgeen even belachelijk is als eng. Bovenal is het simpele idee te mager voor een lange speelfilm – al is het wel leuk bedacht om het thema in de vorm te gieten van 'bindingsangst’ (die door de film een wel erg platische vorm krijgt) – en is het verhaal dat men erom heen heeft bedacht wel vermakelijk maar ook weinig origineel, zodat het uiteindelijk toch weinig meer dan een doorsnee (‘body’-)horrorfilm is.

Opvallende horrorthriller waarbij de spanning veel beter tot zijn recht komt dan de bodyhorror. Zeker aangezien regisseur Michael Shanks soms de computer iets te veel verkiest boven de praktische effecten, terwijl je toch echt dat tweede nodig hebt om een film in dit kader met klasse af te leveren. Gelukkig vormen Dave Franco en Alison Brie een fijn duo met treffende chemie, niet geheel onverwachts aangezien deze twee namen in het echte leven een koppel vormen. Shanks scoort daarnaast met een gezonde snelheid, een professionele visuele aanpak, een aantal zeer spannende scenes en meerdere originele ideeën, maar dendert gedurende de finale net niet hard genoeg door.

Relatie horror, alleen kijken met je partner als je 100% zeker bent dat het de ware is.

Redelijk uniek ook, ik kan me niet heugen of ik ooit zoiets gezien heb in een film.

Dave Franco en Alison Brie vind ik altijd al een beetje irritant dus om ze hier een koppel dat net niet juist voor elkaar is te zien spelen is fantastisch.

In het horrorgenre is geen gebrek aan films waarin mensen van de stad naar het platteland trekken en aldaar onaangename ervaringen hebben. Bloeddorstige sektes, prehistorische monsters en kwaadaardige hillbillies zijn zo van die gevaren die op het platteland woekeren en de stadsmens uit zijn evenwicht brengen. Het is lastig om als filmmaker met iets te komen dat enigszins oorspronkelijk is. Dat lukt regisseur en schrijver Michael Shanks met zijn film Together.

De film centreert zich op de relatie tussen een man en een vrouw. Een stel dat al een aantal jaren samen is en waarbij je je steeds afvraagt of de combinatie wel de juiste is. Passen ze eigenlijk wel bij elkaar? Vooral de vraag of ze zich wel als individu kunnen ontplooien en elkaar niet tekort doen,r rspeelt op. Dat voelt redelijk naturel aan en voor degene die in een relatie zit of heeft gezeten zijn er zeker punten van herkenning. Het voelt wat ongemakkelijk. Er is spanning.

Het ongemak is een mooie voedingsbodem voor nog meer spanning als het fantastische element de film betreedt. Een mysterieuze dreiging die zich sluipenderwijs manifesteert, een groot effect heeft op het doen en laten van met name de man en je doet afvragen wat die dreiging nu precies behelst. De film creëert een onheilspellende sfeer met de inzet van body horror aangevuld met onrustbarende momenten. Met de spanningsopbouw is niets mis. Heel prettig trouwens dat de film afziet van gemakzuchtige jump scares om snel wat schrik aan te jagen. De film slaagt er goed in om middels een aantal verontrustende gebeurtenissen een voortdurend beklemmend effect te bewerkstelligen. Dat zou een spervuur aan jump scare nooit voor elkaar hebben gekregen.

Hoewel niet alle thema’s helemaal bevredigend worden afgerond en het verhaal soms wat zwabbert, is Together een bijzonder aardige film. Een film met tragische, nachtmerrieachtige en absurde gebeurtenissen. En met een leuk koppel gespeeld door Alison Brie en Dave Franco, die in het dagelijkse leven trouwens een relatie hebben, zo las ik. Hoe interessant.

Een co-dependent persoon is iemand die zijn eigen gevoelens en behoeften afhankelijk maakt van die van een ander, wat leidt tot ongezonde afhankelijkheid in relaties. Co-dependentie ontstaat door trauma en ja hoor daar is ie weer...de horror is een metafoor en tata... de eerste twee derde van de film zit je regelmatig te kijken naar relatiedynamiek. De elementen van body horror zijn te ondergeschikt aan niet al te interessant relatiedrama. Waarom trouwens die openingsscène? Beginnen met die soort van "The Thing" -rip-off, gaat ten kosten van de verdere spanning en als er broodmes wordt gebruikt wil ik dat ook zien'! De finale is ook niet zo heel spectaculair, als gehoopt. Geen slechte gemaakte film, maar als horror te middelmatig en de enthousiaste lof die deze film krijg, snap ik dan ook niet zo goed. (als wel vaker) Het voelt meer dat dit een horrorfilm was voor mensen die eigenlijk niet zo houden van (of niet durven te kijken naar) horror.

"It's called diazepam now! It works quicker if you snort it!"

Ja, dit vond ik behoorlijk vet! Een film die makkelijk kan mee liften op de trein van andere horror successen in 2025, en eentje die in mijn ogen toch te weinig lof en credits verdient. En dan wijs ik toch vooral met mijn vinger naar deze website en IMDb, want op Letterboxd scoort de film op dit moment al een 3.30* gemiddeld met meer dan 550k stemmen. Overigens ook totaal niet aan zien komen deze film, en ik weet nog steeds niet hoe die nou precies op mijn radar terecht was gekomen. Ik was wat dat betreft al wel direct verliefd op het concept omtrent deze film, en dat maakte me behoorlijk nieuwsgierig.

Ik ben het wel eens met het feit dat, dat geruzie een beetje roet in het eten gooit. Daar stoor ik me overigens ook erg aan, al is dat ook in het echte leven zo.. Maar het maakt mijn film ervaring er niet minder om, en uiteindelijk snapte ik ook wel een beetje waar men met dat geneuzel naar toe wou. De film opent vrij direct, en dat is even opletten geblazen. Alleen daarna kakt de film toch behoorlijk in, en nemen ze behoorlijk de tijd om de film op gang te laten komen, en dat met tijd wat ze eigenlijk ook helemaal niet hebben. Net iets meer dan 100 minuten voelde overigens wel precies goed, al ben ik van mening dat ze het einde een beetje hebben afgeraffeld en de gore scenes voor mij toch net een tikkeltje extremer hadden gemogen. Want naast vervormde mensen (dan hebben we het over mensen die al gemuteerd zijn) en een beetje bloed blijft de film aardig kalm.

Maar alsnog behoorlijk vermaakt met deze prent hoor. De film werd richting het einde echt een stuk fijner, en dat was ook te merken aan de snelheid en hoeveel zin Alison Brie en Dave Franco er in hadden. Er was zelfs een jumpscare die me nog liet schrikken, en dan scoor je automatisch al een half puntje, dat heb ik echt niet vaak. Daarnaast is de film echt extreem duister (soms ook iets té donker), en werkt men het met komische dialogen én momenten graag af. Inderaad; een sympatieke film waar ik echt wel wat mee kon, en me onwijs mee heb vermaakt!

Niet slecht, en ook niet bijzonder goed. Het acteren van het echte koppel in het leven deden het wel best goed, maar dat maakt het nog geen topper....

Goeie film over een koppel die verhuizen van de stad naar het platteland. Een uitstekende balans hier tussen drama en horror. De slecht lopende relatie staat centraal en zorgt voor genoeg wrijving. De originele body-horror zorgt voor een paar bijzondere scenes (echt ongemakkelijk wordt het niet). Met gemak 3.5 sterren voor dit regiedebuut van Michael Shanks.

Redelijke romantische horrorfilm. Het verhaal is best leuk bedacht. De uitwerking is aardig gelukt. De opbouw is goed en de film start wat mysterieus. Minpunt is wel dat je weet wat er gaat komen omdat veel al verklapt wordt door de diverse filmposters en trailers. Wat een plottwist had dat kunnen zeg, als je dat niet van te voren had geweten. Gemiste kans. Ondanks de voorspelbaarheid blijft de film wel boeien tot het eind en kijkt lekker weg. De (body)horror is visueel best geslaagd en kent een aantal lekkere en soms ook grappige scenes. Het einde is wel wat kort door de bocht en had wat meer aandacht mogen krijgen. Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is sterk. 3.5