Man on Fire (1987)

Het origineel, waarnaar de remake uit 2004 gemaakt werd, 17 jaar later - zowat een generatie, en dat blijkt. Net als de verplaatsing van de originele setting in Italie in de '80s, en de remake in Mexico. Het origineel heeft Scott Glenn en een hele serie sterren van toen - Brooke Adams, ik zeg verder niets. De remake heeft Denzel Washington, Radha Mitchell en Mickey Rourke, en nog zo wat.

Beide films ademen echt de sign of the times - in dit geval, de onrust en frequente ontvoeringszaken in Italie. Knap getroffen, en perfect uitgevoerd zonder in cliches te vervallen vanuit een Amerikaans oogpunt. Net zoals de remake, geloof ik. En Glenn is als held even overtuigend als Washington dat in de remake is - met als extra dat hij er met zijn geschoren en geknipte hoofd ineens een stuk serieuzer en gevaarlijker uitziet.

Een van de weinige voorbeelden van waar een remake het origineel met respect behandelt, en daarnaast toch een eigen waarde heeft. En terecht, want het origineel is op zich een film die niet zozeer verbeterd hoeft te worden, maar wel in een andere context tot nieuw leven komt. Fijn werk, zowel de remake als dit origineel.

...what are we going? To fucking War?

Nummertje 6 en de afsluiter van de dag werd deze Man on Fire uit 1987 waar ik uiteraard erg nieuwsgierig naar was. De adaptatie van Tony Scott kennen we uiteraard allemaal en is weergaloos, daarnaast heb ik jaren terug het boek van A. J. Quinnell al eens gelezen waarop ik toch erg nieuwsgierig was of deze versie dichterbij het boek blijft. Want daar zat nogal een beetje verschil tussen...

Glen Scott dus als Creasy, uitgeblust, getraumatiseerd, klaar met het wereldje en op zoek naar iets rustigers. De Balletto's is de volgende stop, gesitueerd in Italië met als voornaamste taak de bescherming en het chauffeuren van de jonge Samantha. Eigenlijk niets dat we nog niet gezien hadden in de andere versie, zo ook de stroperige relatie die langzaamaan beter wordt, dit keer niet met zwemmen maar met hardlopen als inzet. En Scott en de jonge Jade Malle verkopen de chemie tussen het tweetal meer dan leuk. Het is wellicht iets trager, minder flashy, maar daar staat een heerlijke soundtrack tegenover met elementen die sterk doen denken aan het einde van Die Hard, ook al is er geen connectie tussen beide componisten.

De ontvoering is even plotseling als bruut waarop het wachten is tot dat Creasy de wapens pakt bijgestaan door heethoofd Joe Pesci die is zoals zo vaak en dat prima doet. En de aanloop naar de strijd is ook goed met de eerste die hij genadeloos in de val lokt en eigenlijk niet veel anders aanpakt dan Washington dat doet in de andere versie, het enige verschil is dat het hier tot op zekere hoogte uit beeld gelaten wordt. Andere tijden zullen we maar zeggen, toch is dit voor mij absoluut niet minder, het is gewoon anders. Het is vooral ouder waar Scott meer dan voldoet en het geheel mooi opbouwt naar een goede finale waar het tijdsbeeld sterk is met de duistere en morsige straatjes, en de ontknoping op het lugubere af is en even het ergste doet denken wat de film nog sterker gemaakt had vooral omdat het meisje het in het boek niet overleeft.

Maar zoals reeds gezegd is deze versie verre van slecht, vind ik de film toch erg ondergewaardeerd met dit cijfer gemiddelde, en kan de film wat mij betreft op een goed cijfer rekenen want dit was allerminst en tegenvaller.