Kvinnors Väntan (1952)

Ik vond de film op een of andere manier erg indringerig. Zat ook telkens naar de deur te kijken, ja het waaide een beetje, werd effen afgeleid.

De film is als een deur die langzaam open gaat.......beetje bij beetje krijg je meer inzicht in de universele waarheid.

Ja Bergman is daar heel sporadisch mee. Tis toch een moeilijk thema, De universele waarheid blijkt wel te tikken ?

Maar dat is jouw universele waarheid Ramon! Elke waarheid staat op zich...waarheid is perceptie las ik laatst.

Realiteit is een perceptie ?

= waarheid= realiteit ?

Een universele waarheid is geen individuele waarheid; het slaat op alles en iedereen wat leeft.....je kunt dus niet spreken van 'jouw' waarheid redlop. In ieder geval, dan is mijn waarheid niet universeel meer, snap je?

Maar wanneer weet je of iets universeel is of niet?

Moeilijke vraag, de universele waarheid is een bewustwording, het ligt achter de grenzen van de aangenomen realiteit. Het is een gemeenschappelijke bewustwording van een patroon in het heelal, een gedeelde levensenergie die simpelweg 'is'.

Das dus niet waar. Universele waarheid is iets niets bestaands. Net zoals Realiteit. Men kan wel zeggen dat realiteit bestaat. maar dat is ook een groffe desillusie. We leven allemaal in onze eigen wereldjes, er bestaat een leven rondom ons, we accepteren dat. Ieder voor zich zelf. Ieder voor zich zelf is ook met eigen dingen bezig. Rondom ons speelt zich dan ook nog eens een circus af, met regeringsleiders enzo, das de 2e wereld. We proberen onze kinderen daar verre van te houden. Stoute wereld.

Daarnaast spartelen we ?

Onzeker ronddartelen

Of juist te zeker

Bestaat die wereld wel buiten ons

en als ie bestaat is ie zo klein

Kan iemand begrijpen dat mijn wereld anders is.

Mijn realiteit, mijn Universele realiteit wellicht.

Met de knieën bloot.

Ik ga door dalen en hoogtes, langs toppen en rivieren. Soms met knieën in het water, soms met hooi-warmzomergras rollebollen tegen de sneeuwgrens aan. : das wellicht mijn realiteit, en tevens een vrijbrief aan fantasie en beleving.

Wat een Bergman allemaal niet los kan maken he

Het was weer gezellig op de chat merk ik?

Geniet maar chat met mate...

Een van de oudere Bergmans, waarin de raamvertelling wat te formeel als een keurslijf werkte (netjes alle verhaaltjes afwerken). Maar de kleine flashbacks waren soms prachtig.

De laatste is een behoorlijk komische (toch zeldzaam in het werk van Bergman) en over de episode met Maj-Britt Nilsson (dat is de episode in Parijs) doet de Time Out FIlm Guide de volgende ware uitspraak (vrij vertaald): "Hoewel het oeuvre van Bergman natuurlijk vol zit met prachtige vrouwenrollen -en wij hem daarom niks verwijten- is het jammer dat hij nooit meer voor samenwerking met Maj-Britt Nilsson koos, want die levert een topprestatie".

En zo is het.

Vind dat nogal meevallen. Hij gebruikt ook veel humor in zijn meesterwerken Fanny och Alexander en Det Sjunde Inseglet. Juist behoorlijk uniek, gezien zijn thema's.

Twee voorbeelden op een oeuvre van meer dan 40 films noem ik toch zeldzaam (ik schreef niet uniek).

Daar tegenover staan toch veel meer zware drama's, bijna verstikkend zonder lucht zoals Avondmaalsgasten, Persona etc.

Nee: drie voorbeelden op een totaal van de 12 die ik zag.

Vergeleken met andere 'serieuze' regisseurs (neem een Tarkovsky) vind ik humor soms best een opvallend element van Bergman. Die natuurlijk, daarin heb je helemaal gelijk, bekend staat om zijn zware drama's.

Fijne Bergmanfilm, die zo'n beetje tot de middenmoot behoort van wat ik tot nu toe van hem gezien heb. Zoals Mochizuki Rokuro aanstipte had ik ook wat problemen met de raamvertelling, omdat die inderdaad een tikkeltje als een keurslijf aanvoelde (verhaaltje, nog eens een verhaaltje en ja; daar moest nog een verhaaltje verteld worden...Het is niet erg, maar het voelde nogal sterk "opgedeeld" aan zodat het geheel minder sterk aanvoelde).

De film is een leuke mix van luchtigheid en commentaar op het huwelijk en liefde. In al zijn bescheidenheid vond ik het einde van de film ,waarbij de twee jongeren wegroeien, en de man zijn vrouw -die dit wil verhinderen - tegenhoudt door haar op het hart te drukken dat deze jongeren hun zorgeloze zomer moeten kunnen doorbrengen nu ze nog kunnen, erg mooi. Er wordt goed geacteerd, maar het tempo is niet altijd even vlot. Visueel zie je ook dat het een oudere Bergman is; voor mij blijven vooral zijn latere films visuele pareltjes, terwijl het in deze film de inhoud is die de film naar een hoger niveau tilt.
Vermakelijke Bergman: geen verplichte kost, maar liefhebbers zullen niet bedrogen uitkomen!


3,5*

Weinig enerverende film, dit geheime experiment van Bergman. Opvallend, want het was de mans eerste hit aan de kassa. De raamvertelling begint aardig maar de binnenvertellingen zijn van wisselend niveau. De eerste is gebaseerd op een van Bergmans toneelstukken en als je dat eenmaal weet, merk je dat het verhaal niet werkt in een anthologie; het is te vluchtig op deze manier. In de tweede vertelling probeert Bergman, gefascineerd door de films van Gustav Machatý, een verhaal te vertellen in plaatjes. Dit segment bevat slechts een regel of vijftig aan dialogen waardoor het op sommige momenten wat sleept. Het is opgedeeld in twee tijdspaden waar het ene de romantiek en liefde uitbeeldt tussen Maj-Britt Nilsson en Birger Malmsten in Parijs en het andere de koude realiteit van de treffend in beeld gebrachte eenzame bevalling van eerstgenoemde. De laatste vertelling is dan weer een stuk komischer van toon en is kort maar krachtig. Over de hele linie genomen bevat Wachtende Vrouwen dan best wel wat positieve elementen (vooral Nilsson speelt sterk en haar kwelling wordt sterk in beeld gebracht) maar overheersen de negatieve.