Tron: Ares (2025)

Visueel nogal een allegaatje, in tegenstelling tot het prachtig consistent vormgegeven tron legacy. Gelukkig valt er genoeg te genieten met een aantal creatieve actiescènes. Verhaal is nogal mager en link met AI is onzinnig modieus doen.

Ik vreesde er wat voor maar TRON :Ares is me heel erg bevallen. In zekere zin een film die veel dichter bij het bronmateriaal zit dan de voorganger, daarom krijgt ook deze 3,5*. Waar Legacy verhaaltechnisch nogal ingewikkeld was, vond ik Ares een heel stuk eenvoudiger om te volgen en legt de connectie met de film uit 82 iets makkelijker, o.a. met Ares die in het oude systeem terechtkomt. Daarom is het zeker wel nodig om de eerste TRON gezien te hebben.
Jared Leto is meteen ook de zwakkere schakel door een personage dat niet goed weet hoe hij niet te menselijk maar ook niet teveel als houterig programma moet overkomen. Voelt niet helemaal geslaagd aan, zeker in het gesprek dat hij heeft met de ENCOM bazin in de auto.
Maar dan... Wat een overdonderende visuals! Echt bij de mooiste FX die dit jaar tot bij het publiek zijn geraakt. Het lijkt een verdere perfectionering van wat we eerder al in Legacy zagen. Vooral het eerste uur met enkele adembenemende achtervolgingen was de film op zijn best, opgehitst met de futuristische electronica van Nine Inch Nails. Ook de sprongen van de digitale naar de werkelijke wereld waren mooi in beeld gebracht.
Dit was dus desondanks alle kritiek een heel behoorlijke opvolger die de aandacht weet vast te houden. In de eindcredits zit er nog een scène verborgen. Ik had die echt graag in de bios zien maar na 3 weken was de film al de zalen uit

Van Tron: Ares - ikruikversemosterd:

"Nine Inch Nails is terug. Niet met het rauwe en boze schreeuwgeluid van hun industrial metal, nee, in de filmmuziek voor Tron: Ares klinken koele en dreigende synthesizers en swingende drumbeats met een vleugje funk. Nine Inch Nails grijpt terug naar het geluid van Bad Witch en creëert ideale discomuziek voor robots in een hypergestileerde wereld van donkerrode kleuren. Het ene moment goed om de adrenaline rond te pompen, dan weer om lekker weg te zweven op berustende geluidslandschappen.

Je zou door het dominerende sfeergeluid Tron: Ares vooral gaan beschouwen als speelterrein voor Trent Reznor en Atticus Ross. Een grootse videoclip met schitterende plaatjes van computerprogramma’s in strakke glimpakken. Alsof de film een gevisualiseerd album is en Joachim Rønning zich voegt naar de wensen van Reznor en Atticus. Waar het over gaat maakt niet zoveel uit. Zolang het gevoel maar klopt.

Het verklaart de steriele sfeer. Waarom de charme van het eerste deel ontbreekt. En waarom juist de muziek van begin tot einde zo hypnotiserend goed is.

Op zijn beste momenten is Tron: Ares redelijk, maar het derde hoofdstuk lijkt vooral te dienen als nieuw Nine Inch Nails project. Ik ben groot fan van de band maar dat lijkt mij toch niet helemaal de bedoeling."

Vanaf 7 januari 2026 te streamen op Disney+.

De muziek maakt de film direct kapot. Jammer. Na ren 15 min afgezet.

Als liefhebber van het SF-genre moest ik deze gezien hebben. Heeft mij niet ontgoocheld. Visueel ziet het er allemaal goed uit, typisch wat je verwacht in dit genre, het typische Tron-neon rood en blauw.

Voor ik aan deze film begon eerst de originele Tron uit 1982 en daarna de tweede uit 2010 ook nog eens bekeken ter heropfrissing. Is dus een trilogie-avond op rij geworden. En je ziet telkens in de vervolgfilms ergens wel een link, uitspraak of scène wederkeren. Wel leuk maar zal je enkel maar bemerken als je de drie na elkaar ziet (koffietas van bewaker die op grond valt, de dikke achterdeur van het gebouw van ENCOM, het lunapark van Flynn,…). Uiteraard ook de motorfietsen met lichtstreep komen terug en in iedere film zijn ze iets beter en origineler. In huidige film gaan ze ook buiten de Grid, dus in de echte wereld…

Waar ik in deze film wat moeilijker mee had is de totale omgooi van cast. Huidige cast doet het niet slecht, maar pakt veel magie weg van de eerste twee. Jeff Bridges doet nog wel mee, maar in een kleine rol naar einde toe.

En er is een link naar de originele Tron-setting uit de eerste film wat ik wel leuk vond.

Inhoudelijk vond ik het verhaal ook niet slecht. Ook nog plaats voor wat humor en een verwijzing naar een popband…

Je moet wel van het genre houden om deze film te kunnen waarderen. Als je de eerdere niet goed vond, zal deze je ook niet bevallen. Heb je ze nog niet gezien, raad ik aan dit nog te doen, maar ook zonder die eerste twee zal je mee zijn in deze. Hou wel rekening bij de eerste met de special effecten van de beginjaren ‘80…

Voor mij is dit een 4* waard.