Petey Wheatstraw (1977)

Ik wist het van tevoren niet, maar de hoofdrol hier is voor Rudy Ray Moore, de man die ook Dolemite speelde. Nu heb ik Dolemite ook niet integraal gezien, maar wel clips én My Name is Dolemite dat over het maken van die film gaat. En ja, dat was goedkope, over-the-top slapstick en flauwheid van een gast die zichzelf heel grappig vond - leuk als onderwerp van een film, grappig om een paar clipjes van te zien, maar een hele film van dit soort ongein leek me niet zo'n goed idee.

Nu leek Petey Wheatstraw exact zo'n soort film te worden. Petey hangt vooral een zichzelf veel te cool vindende patser uit. Die met een grote bek tegen iedereen rondloopt, expert in kung fu waarbij de meest fake effecten en BOOM! POW! geluidjes voorbijkomen, en die de lokale junkies en gangsters een lesje leert. Maar na een half uurtje wordt ie voor z'n kanis geschoten en lijkt het even bizar en leuk te worden. Maar het is verbazend hoe je met zo'n absurd plot (zie de korte samenvatting, al klopt die nou niet echt) alsnog zo'n saaie film kan maken. Met ook een held die totaal niet grappig is. Er zitten ook zeker wel vermakelijke stukjes in hoor, met wat toffe live-muziek, de paar scenes waarin het echt raar wordt zoals soms met de duivel, maar helaas gaat de focus toch vaak weer terug naar Moore. Die dus lang niet zo grappig is als hij zelf denkt.

Het enige bericht bij Petey Wheatstraw is van onze Woland. En ik kan me daar redelijk bij voegen. Misschien dat wij we ook niet zwart genoeg, niet cool genoeg, of niet seventies genoeg zijn om deze Cool Cat op de juiste waarde te kunnen schatten, maar daar kunnen we niet heel veel aan veranderen. Trust me, I've tried... Maar na 30 jaar aan vruchteloze pogingen komen er nog steeds enkel white boy moves uit JM's heupen en ledematen. Op de maat weliswaar, maar het werkt Miss Milton (die een innerlijke latina heeft) nog steeds op de lachspieren wanneer ik me tot een poging tot dansen laat verleiden. Ik spreek voor mezelf, maar ik gok dat Woland niet véél soepeler is.

Enfin, "Petey hangt vooral een zichzelf veel te cool vindende patser uit. Die met een grote bek tegen iedereen rondloopt, expert in kung fu waarbij de meest fake effecten en BOOM! POW! geluidjes voorbijkomen", zoals Woland treffend verwoord. Mij deed het bijzonder weinig. Waarom dan toch de 2,5? De Soundtrack, en dat ik wel een beetje met verwonderde culturele interesse heb zitten kijken.

2,3*