The Black Gestapo (1975)

Dat zal geen hit worden, maar deze film is dat wel! Met zo'n titel, met zo'n hoesafbeelding, met zo'n concept, hoe kan dat nou niet!!!!

Het blijft vreemd om stormtroepen met afro's te zien, maar ze lopen d'r, en toegegeven, 't pakkie staat ze niet slecht...

Deze blaxploitation --- ik heb een hekel aan dat woord gekregen sinds ik in een interview met Fred 'The Hammer' Williamson heb gelezen dat hij die terminologie onzin vond, omdat er helemaal niemand werd misbruikt! Sterker nog, de Afro-Amerikaanse medemens kreeg eindelijk eens een hoofdrol in een film, dammit! Dus wat is t probleem? --- film begint als een simpele anti-misdadigers film, met een groepje vigilantes die -goed georganiseerd- de blanke criminele organisaties die hun buurt hebben geïnfecteerd uit hun deel van de stad drijven, BY ANY MEANS NECESSARY!

Eerst krijgen ze alle bijval vanuit de samenleving, omdat ze de maffia aanpakken, én omdat ze ook nog hand- en spandiensten verlenen daar waar het nodig is. Dat slaat echter om als blijkt dat Kolonel Kojah niet alleen het Leger heeft uitgerust met eng op WO2 geïnspireerde uniformen, máár hen ook zo laat paraderen, en er een soortgelijke totalitaire filosofie op na houdt, én die uitdraagt! Al snel wordt duidelijk dat het Kojah en zijn mannen helemaal niet meer te doen is om de veiligheid in de stad, maar veel meer om het overnemen van de lucreatrieve illegale handel en wandel van de net gedeporteerde maffia!

Als Generaal Ahmed dat doorkrijgt, moet hij niet alleen vechten voor behoud van de stad, maar veel meer nog voor zijn leven.

Dit is niet zozeer een goede film, maar zeer zeker een wrange film, een film met een ransrandje. Deze film is geschoten in 1975. Het laat de oprichting en exploitatie zien van een vigilante groep die de straten van Watts patrouilleren en schoonhouden van criminelen, ordeverstoorders en wat dies meer zij. Dat is VIER jaar eerder dan de oprichting van de officiële Guardian Angels in New York City! Life imitating art, bizar....

Ik heb zeer genoten van dit wrange werkje, dat -vrij simpel, maar toch indringend- laat zien dat macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut! Dat is een beetje de boodschap, en die wordt zeer capabel uitgedragen. Deze schokkende verrassing van regisseur Lee Frost heeft de gewenste hoeveelheid bloedvergieten, naakt en rassenspanning in zich, én is met een een half-intelligent stel hersens in elkaar gedraaid om te blijven boeien. Goed dit is exploitatie, maar het is intelligente exploitatie!

De beelden zijn interessant en goed geschoten, de aankleding is mooi te noemen. Vooral de People's Army uniformen zijn bizar! Het plot is zoals gezegd redelijk rechtlijnig, maar weet toch te pakken op een indringende manier.

MInpuntjes zijn de dialogen, die niet altijd even vloeiend zijn, net zoals het overall acteertalent trouwens. Tot slot zijn de effecten goed te noemen, hoewel de vechtscènes daarentegen wel wat knullig overkomen soms. Toch mag dat de pret niet drukken. Dit is gewoon een heerlijk foute politiek geladen exploitatie/actiefilm!

Voor the Guardian Angels avant la lettre 4,0 IJzeren Sterren!

Genieten! Blanken mensen zijn allemaal corrupte verkrachters met snorren en de donkere medemens moet het heft eens in handen gaan nemen. Levert leuke taferelen op, zoals de scene bij de kapper en het einde vormt natuurlijk één groot hoogtepunt. Blijft uiteindelijk een zeer horkerig filmpje, maar wel met een ongekende hoeveelheid typerende charme.

Mwa. Het begon leuk met een hoop racisme, vuilspuiterij, dom amateuristisch geweld en funky muziek.

Maar na een half uurtje heb je de gimmick wel gezien en begonnen tot overmaat van ramp de negers elkaar onderling te bestrijden ipv de wrede blanke oppressor.

Beetje jammer want t werd ook vrij saai.

Je kan bij 'Black Gestapo' genoeg gebreken vinden maar deze blaxploitatie-film slaagt er door zijn charme in om de meeste van die klachten te overwinnen. Ik had dan ook een hele leuke tijd! Het plot gaat over groep militante zwarten in de wijk Watts van Los Angeles, waar zij proberen met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Er is een verkrachting, er zijn martelingen(iemand verlies zijn testikels) vuurgevechten en ontploffingen. Daarnaast zijn er genoeg ontblote borsten te zien in de film, inclusief in een cameo die van Uschi Digard. Ondanks dat de film ook het publiek probeert te choqueren (in de jaren '70), blijft het effectief vertelde verhaal genoeg vermaken. Er is zelfs een boodschap over macht en corruptie, (niet dat je erop zat te wachten) Het is gewoon volop genieten. Vuig, smerig en maar ook een tof juweeltje van regisseur Lee Frost.

Nadat ik een dag eerder de vermakelijke Oorlog / Horror film "Love Camp 7 (1969)" had gezien, was ik benieuwd naar ander materiaal van regisseur Lee Frost en toen ik zag dat in deze Drama / Actie film (een nazi-blaxploitation film) van hem de rondborstige Uschi Digard (vooral bekend om haar rollen in Russ Meyer-films) meespeelde, was de keuze snel gemaakt.

Het is best een onzinnige film over een groep militante zwarten, oftewel "People's Army", in de wijk Watts van Los Angeles, die met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Daarbij ontstaan er ook onderlinge meningsverschillen wie er nu eigenlijk de baas is bij de militante zwarten.

De film maakt een vergelijk met de opkomst van het "Derde Rijk" en na de opening (waarbij twee maffioso een donkere man treiteren) zie je ook wat beelden van een marcherende nazi's en Hitler tijdens de begintitels. Na een tijdje (halverwege de film) zie je zelfs militante zwarten, in zwarte uniformen, marcheren door de straten van Los Angeles, waarbij ze toegesproken worden door zwaar besnorde negers (het woordje "Nigger" wordt ook regelmatig gebruikt in deze film) met nazi-petten. En het hakenkruis (swastika) is vervangen door een ballende zwarte vuist. Ze roepen op een gegeven moment ook allemaal "revenge", waarbij je er dan tussendoor hoort "Sieg Heil".

De film (waarbij het in eerste instantie draait om "Zwart" versus "Blank") weet opzicht nog wel te vermaken en dat komt mede door een aantal leuke personages (met name de maffioso), het aanwezige bloot, de humor (zwarte humor ) en de actie en dat laatste neemt op het einde Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger-achtige vormen aan (deed me soms denken aan de actie in de film "Commando (1985)"), maar dan met Rod Perry (als generaal Ahmed) in de hoofdrol.

Met name het maffialid Vito (Phil Hoover) was wel een leuk en grof personage die de zwarte bevolking lastigvalt (afperst) en dat is gelijk al bij de opening te zien. Ik moest vooral om hem lachen toen hij samen met zijn partner Ernest (Wes Bishop) naar een blank hoertje (Donna Young) ging die voor hun werkt (maar geld achterhoudt) en die op bed ligt met een roze deken. Vito trekt dan op een gegeven moment de roze deken naar beneden (waarbij je haar dan poedelnaakt ziet) en zegt dan:

"Nice tits, nice legs, nice bush" (wat ook wel klopt )

Daarna vraagt hij aan haar of ze geld achterhoudt, waarop zij "No" antwoordt en hij dan zegt :

"Otherwise Ernest and I going to remove your tits, shorten your legs and set your bush on fire."

Natuurlijk doen ze dat niet, maar ze wordt wel door Vito in het gezicht geslagen en ook bonkt hij haar hoofd (grijpt haar dan bij de haren) regelmatig hard tegen de muur. Vito heeft ook een oogje op de donkere zuster Marsha (Angela Brent), die hij regelmatig lastigvalt (o.a. te zien na de opening), waarbij hij dan o.a. tegen haar zegt:

"How about five bucks for a blowjob"

Als Vito dan ongepast haar borst aanraakt en zij hem slaat (hij slaat natuurlijk harder terug), komen drie militante zwarten haar helpen, maar die worden in elkaar geslagen en geschopt door Vito en Ernest, waarna Vito tegen Ernest zegt (als ze de laatste persoon in elkaar slaan):

"Now there's a real happy nigger."

Naderhand neemt hij zuster Marsha ook onvrijwillig mee in de auto, ontbloot hij haar, slaat hij haar en verkracht hij haar. Dat had hij echter beter niet kunnen doen, want de militante zwarten (als tegenreactie voor de actie van Vito vraagt kolonel Kojah aan generaal Ahmed van het volksleger om een kleine groep van weerbare mannen en hij krijgt van hem zes man, die hij in strakke nazi-uniformen kleedt) nemen dan wraak in zijn huis waar hij net in bad zit, door zijn ballen eraf te snijden met een scheermes, die ze dan doortrekken via het toilet. Daarna zien we Vito ook niet meer terug (bloed dood in het bad) in de film en neemt Ernest zijn rol over, totdat hij ook vermoord wordt door de militante zwarten.

Het bloot is natuurlijk ook redelijk aanwezig in deze film en dat is voor het eerst te zien (na circa 15 minuten) bij de al eerder genoemde Donna Young als het hoertje. Naderhand (na circa 70 minuten) is ze overigens weer bloot te bewonderen en ook dan ligt ze weer in bed en wordt het roze dekentje omlaag getrokken (dit keer door een zwarte militant, die haar daarna met vijf personen gaan nemen als achterstallige betaling). Maar dit keer zie je haar dan volledig bloot van top tot teen (dus dit keer ook haar "nice bush") i.p.v. alleen haar borsten.

Verder zie je Angela Brent twee keren bloot (één keer in de auto en één keer als ze in bed ligt te vrijen met generaal Ahmed en daarbij zie je dan zowel haar borsten als haar mooie billen) en natuurlijk ook Uschi Digard, als de vriendin van kolonel Kojah (Charles Robinson) die zich beschouwd als de baas van de militante zwarten. Ze heeft opzicht een rol van niets (voor het eerst te zien na circa 40 minuten), maar de paar keren dat ze in beeld is, is ze wel mooi om te zien en ze is ook een keer komisch. En dat is tijdens de auto scène (tussen twee rijdende auto's) waarbij ze haar rechterborst laat zien door het raam (ze is de bijrijder van een auto) aan Ernest (die in de andere auto rijdt en er om moet lachen), waarna ze hem van de weg rammen en waarna uiteindelijk de auto ontploft (wordt ook nog beschoten door militante zwarten) en Ernest dus het loodje legt. Dat was eigenlijk ook min of meer het einde van de maffioso in de film, want na circa 45 minuten komen ze er niet meer in voor en draait het alleen nog maar om de onderlinge strijd tussen de militante zwarten.

Naderhand (na circa 65 minuten) zie je overigens beide enorme borsten van Uschi Digard in volle glorie als ze in bed rechtop gaat zitten (nadat ze ligt te neuken met kolonel Kojah en waarbij ze dan gestoord worden door Delmay en waarop Kojah dan tegen Uschi zegt "Cover yourself"). En verder zien we nog de vrouw (Susan Randolph) van maffiabaas Vincent (Lee Frost) bloot in bed liggen en haar borsten mochten er ook wel wezen (zagen er best stevig uit). Die maffiabaas Vincent heeft overigens ook een typisch jaren 60 / 70 tapijtje, maar dan niet tussen zijn benen maar op zijn hoofd, want hij loopt namelijk rond met een toupetje (zet hij ook een aantal keren op zijn hoofd, waarbij zijn vrouw dan moet glimlachen)

In het laatste gedeelte (vond ik persoonlijk het minste gedeelte van de film) van het verhaal draait het dus alleen maar om de militante zwarten (een deel van hun is inmiddels net zo corrupt als de maffioso en handelt ook in drugs en prostitué) en hun onderlinge strijd, waarbij het eindelijk uitloopt in een legertrainingskamp (dat voorzien is van een zwembad, mooie vrouwen en veel drank) op een onderling gevecht tussen generaal Ahmed (die vlak van te voren is neergeschoten door Delmay, waarna zuster Marsha hem verzorgt) en kolonel Kojah en de laatste wordt daarbij geholpen door Delmay (Edward Cross). Tijdens dat gevecht doodt kolonel Kojah per ongeluk Delmay met een scheermes, waarna hij samen met generaal Ahmed in het zwembad belandt (waar een geweer op de bodem ligt). Kolonel Kojah wordt dan uiteindelijk doodgeschoten door generaal Ahmed, die dan uit het zwembad klimt en wegloopt (tevens einde van de film).

Van de cast vond ik Phil Hoover als maffialid Vito nog het leukste en eigenlijk was ook Lee Frost als maffiabaas Vincent wel leuk en zeker als hij op een gegeven moment maffialid Joe (Charles Howerton) compleet gaat afzeiken (dat is tevens de laatste scène waarbij de maffia te zien is) en o.a. tegen hem zegt:

"See, it's just that I think you the dumbest fuck in the world."

Waarna Joe zegt "Thanks Vincent" en waarop Vincent dan weer zegt "Your welcome Joe"

Van de overige cast deed vooral Rod Perry het verdienstelijk als de toch wel sympathieke generaal Ahmed (zegt op een gegeven moment ook tegen een zwarte militant, die enigszins verstopt zit met een machinegweer tussen de bomen, "Okay monkey in the tree") en Charles Robinson als kolonel Kojah en Edward Cross als Delmay vond ik vooral vervelende personen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze nazi-blaxploitation film (uniek in zijn soort en typisch jaren 70), die met net geen 90 minuten ook niet al te lang duurt. Ondanks dat ik de tweede helft van het verhaal wat minder vond dan de eerste helft, geef ik hem toch nog een nipte voldoende.

Racisme, geweld, Afrikaans bewustzijn maken de dienst uit in deze foute blaxploitation flick die gelukkig met wat humor (en ook veel vrouwelijk bloot) de black power ideologie uit die tijd weerspiegelt, maar tegelijk ook extremisme veroordeelt. De swastika van de nazi-vlag wordt vervangen door een zwarte gebalde vuist. Een zwarte militie neemt het hier (hoe kan het anders) op tegen de stoute blanken, maar naderhand beginnen ze elkaar onderling te bestrijden (gematigden tegen extremisten). Zo'n films zullen ze nooit meer maken. Foutste scène is zeker degene waarin de militieleden de ballen afsnijden van die blanke racist en die daarna door de pot flushen... Maar hij verdiende dat eigenlijk wel