The Electric State (2025)

Goeie film over een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar broertje die ze is kwijt geraakt tijdens de oorlog. De film speelt zich af in een robotwereld in de jaren '90 en is in dat opzicht zowel futuristisch als nostalgisch (en dat werkt prima hier). Avontuurlijk gebracht, en er gebeurd genoeg. Goeie special effects en de robots zien er naadloos uit.

Hmm, ik weet het niet met deze film. Hij is niet goed, niet slecht. Je kan zien dat het veel geld gekost heeft maar wellicht is het omdat het lastig te connecten is met de robots dat ik de film minder vondt. Prima voor een filmavondje maar geen hoogstaande film.

Visueel erg mooi gemaakte film met weinig inhoud en ziel. Het duurt met twee uur speeltijd ook gewoon te lang, want halverwege had ik het al wel weer gezien. De film lijkt ook niet goed te weten welke toon ze willen hebben. Dan weer grappig, dan weer emotioneel, dan weer vol actie. Het is een mengsel geworden dat nergens echt mee slaagt. Ik ken het bronmateriaal overigens niet, dus geen idee hoe waarheidsgetrouw dit is verfilmd.

2,5*

Ik wil de film zeker niet slecht noemen. Die wereld is leuk bedacht, production design is erg fijn en vooral de special effects vlekkeloos - de robots zien er echt goed uit. Pratt heeft ook een leuk rolletje en brengt wat nodige luchtigheid. Alleen duurt de film echt veel te lang en na pakweg drie kwartier zakt de film gewoon wat in. Het ding wordt wat traag, er zit weinig boeiends bij en het enorm vlakke acteerwerk van Brown (de robots gaven meer teken van leven) helpt dan ook niet echt. Ook al ziet de actie er prima uit, de film deed me weinig meer en eindigt dan toch in mineur qua kijkervaring. 2,5*.

"I'm gonna crack that shell."

Deze vermakelijke Actie / Sciencefiction film is losjes gebaseerd op de graphic novel "The electric state" uit 2018, van de Zweed Simon Stålenhag. En zowel van de graphic novel als van Simon Stålenhag heb ik nog nooit van gehoord, dus ik ben deze Netflix film (ik heb de film overigens gepindakaasd omdat ik geen Netflix heb) open in gegaan, waarbij het verhaal zich afspeelt in een parallel universum.

Mens en robot leefden jarenlang zij aan zij in "The Electric State", totdat de machines / robots onder leiding van Mr. Peanut (stem van Woody Harrelson), een robot in de vorm van een pinda, robotrechten eisten en er in 1990 een oorlog uitbrak. De opstand werd echter neergeslagen, mede door Colonel Marshall Bradbury (Giancarlo Esposito) met de bijnaam "The Butcher of Schenectady", en de gevaarlijke robots werden verbannen naar de Exclusion Zone, een onherbergzaam gebied in de woestijn, tussen de staten New Mexico en Arizona, vol afgedankte technologie.

We maken snel een kleine sprong in de tijd, namelijk naar 1994, enkele jaren na de oorlog, waar weesmeisje, door een auto-ongeluk met een hert, Michelle stuit tegen robot Kid Cosmo, die beweert haar vermeende overleden broertje Christopher te zijn. En dus reist ze met de mysterieuze robot naar de "Exclusion Zone" om haar echte broertje, die de robot van een afstandje bestuurt, te zoeken. Onderweg pikken ze oorlogsveteraan Keats (Chris Pratt) op die een smokkelaar is geworden, en die hulp krijgt van robot Herm (stem van Anthony Mackie), en die hen helpt om de gevaarlijke zone te doorkruisen.

Overigens als Chris Pratt voor het eerst in beeld te zien is, krijgen we het liedje "Mother" van Glenn Danzig te horen, maar ik had liever het liedje "Mommy, Can I Go Out And Kill Tonight?" van de hardcorepunkband "The Misfits" gehoord, waar Glenn Danzig de zanger van was en ik meen tegenwoordig weer.

Maar hun missie trekt de aandacht van de sinistere techmagnaat Ethan Skate (Stanley Tucci) en robotjager Colonel Marshall Bradbury, die koste wat kost willen voorkomen dat Michelle haar doel bereikt. En daar draait het dan om in deze film.

Bij het zien van "The Electric State" wordt al snel duidelijk waar de vele miljoenen (de film is met een budget van 320 miljoen dollar gemaakt) in is gaan zitten. "The Electric State" is namelijk een visueel pareltje. De robots en machines zien eruit als levensechte animatronics en de landschappen zijn werkelijk adembenemend. Maar al die pracht kan niet verhullen dat het verhaal zelf weinig om het lijf heeft en ook de menselijke hoofdrolspelers vallen tegen, zoals Millie Bobby Brown die totaal geen chemie heeft met Chris Pratt (de interactie tussen de twee voelt geforceerd) en die in veel scènes nogal ongeïnteresseerd overkomt. Millie is wel de enige in de film met een echt doel, waarbij ze omringd wordt door kleurloze bijfiguren zoals Chris Pratt.

Chris Pratt (met een achterlijk kapsel en snor) is in de eerste helft van de film vooral irritant en niet grappig en hij doet wat hij altijd doet en hij speelt ook min of meer zijn personage van de "Guardians of the Galaxy" films dunnetjes over, maar nu is zijn karakter vooral irritant i.p.v. vermakelijk. Hij dient vooral als komische noot, maar zijn flauwe oneliners zijn, en je kunt het al raden!, vooral irritant. Stanley Tucci en Giancarlo Esposito (hij zegt op een gegeven moment ook mijn openingszin tegen Mr. Peanut vlak voordat hij hem aanvalt) blijven steken in oppervlakkige schurkenrollen, waarbij Tucci het grote kwaad vertolkt. En waarom "The Goonies" / "Indiana Jones and the Temple of Doom" Ke Huy Quan (ik dacht eerst dat het Jackie Chan was ) als dokter Dr. Amherst erbij is, is me onduidelijk en hij is ook de enige mens die doodgaat.

Zoals wel vaker in dit soort films waarin het om robots / machines draait, net zoals in de "Transformers (2007)", krijg je als kijker al snel meer sympathie voor de robots / machines dan voor de mensen. En er zijn ook veel leuke robots / machines te zien zoals Kid Cosmo als een kek geel stalen wezentje dat zich ontpopt als een soort assistent van Michelle, Herm, Mr. Peanut, Penny Pal (met de stem van Jenny Slate) welke een Betty Boop-achtige robot is die voor de post werkt, Taco Bot die piano kan spelen, Mrs. Scissors als een kappersstoel-achtige robot, een ouderwetste jaren 80 / 90 desktop PC (inclusief diskdrives) als robot en de honkbal robot Popfly (met de stem van Brian Cox).

En hoewel er het één en ander gebeurt in "The Electric State" en er natuurlijk ook actie (vooral in de tweede helft van de film) te zien is, is het eigenlijk ook gewoon saai en braafjes en vooral het eerste uur. Ook mist de film emotionele diepgang en krijg je vooral een aaneenschakeling van indrukwekkende beelden te zien, zonder dat je echt om de personages geeft. Pas op het einde valt er wat emotionele diepgang te zien. En omdat de film zich afspeelt in de jaren 90, krijg je regelmatig jaren 90 liedjes te horen zoals "I Fought the Law" van "The Clash", "Breaking the Law" van Judas Priest, "Good Vibrations" van "Marky Mark And The Funky Bunch", "Don't Stop Believin'" van "Journey" en "I Will Survive" van Gloria Gaynor. Dat laatste liedje wordt tijdens een groot gevecht ingezet door de "Taco Bot", waarna hij vernietigd wordt. Dat was overigens ook het hoogtepunt van de humor in de film, waarbij de lat wel extreem laag ligt.

Ondanks dat er een sterrencast is te zien in "The Electric State", weet niemand van hen te overtuigen. Wel vond ik het leuk dat Jason Alexander (ik herkende hem in eerste instantie niet) ook een klein rolletje heeft als Ted die de voogd is van Michelle. Hij is natuurlijk vooral bekend van zijn rol als George Costanza in de komische jaren 90 televisieserie "Seinfeld (1989–1998)". Hem zien we vooral in het begin van de film, vlak voordat Michelle er met Kid Cosmo vandoor gaat en nog eventjes op het einde als de technologie, te weten VR-headsets waarmee de mens robots besturen (het lijkt op de technologie gebruikt in de Sciencefiction / Thriller film "Surrogates (2009)" met Bruce Willis in de hoofdrol), van techmagnaat Ethan Skate wordt uitgezet.

De film eindigt overigens met een subtiele hint dat een deel van Christophers (die in coma ligt en in leven wordt gehouden via apparatuur die door Michelle wordt uitgezet) bewustzijn zich mogelijk nog steeds in Kid Cosmo bevindt, zoals blijkt uit een reflectief shot in de laatste scène.

Hoewel "The Electric State" qua verhaal (min of meer een dertien in een dozijn clichématig verhaal met weinig originaliteit) en menselijke cast eigenlijk tegenvalt en wat saai en braafjes is, heb ik me er toch mee vermaakt (de film duurt met circa 115 minuten ook niet extreem lang) en dat komt puur omdat de film een visueel pareltje is en de robots / machines vond ik zeer mooi en leuk.

Aan deze flauwe irriterende onzin ga ik niet teveel woorden aan vuil maken. Deze film krijgt bijna overal, behalve hier zeer slechte kritieken, en ik geef ze absoluut gelijk...wat een prul

Erg leuk!

Verwacht geen diepzinnige film.

Verhaal is simpel, weinig diepgang maar het is gewoon met een positieve vibe gemaakt en met prachtige CGI. De robots zijn erg leuk en bovendien de grappigste karakters in de film.

Jammer dat dat de reis van het duo in het eerste half uur wel erg simpel en snel gaat (komt ook amper in beeld) Zelfde geldt voor de reis naar Seattle. Knip/plak en men is gearriveerd.

Pratt doet het niet onaardig.

Ruime voldoende.

3***

Een typische film "critics love to hate". Want nee, The Electric State doet niet aan karakter ontwikkeling, heeft geen boeiend of verrassend plot en de acteerprestaties zijn verre van Oscar waardig. En ja, het is allemaal nogal oppervlakkig.

Dan zeg ik op mijn beurt: "Nou en?" Ik eet buiten de deur ook niet altijd in een hoogstaand restaurant. Een "royal with cheese" is af en toe ook best een keertje lekker. Want dat is wat deze avonturen-sf-actie-komedie mijns inziens is. Het film equivalent van fastfood.

Hapklare brokken, lekkere deuntjes, vette cgi (de robots zien er echt goed uit), flauwe grapjes en flitsende beelden. En daarbij ook nog eens een berg nostalgie richting mijn jeugd. Prima vermakelijk allemaal.

Al zijn er alsnog genoeg dingen die de Russo's beter hadden kunnen doen, ook voor een popcornflick. Met name aan het einde worden de langdradigheid en het sentiment wat irritant. Maar voor mij verdient The Electric State gewoon een voldoende.

Dat gezegd hebbende: Ik kende de graphic novel niet, maar kan me ook voorstellen dat die zich goed leent voor een grimmiger en duisterder filmproject.

"Our world is a tire fire floating on an ocean of piss.”

Jammer, de film is toch echt wel een tikkeltje slechter dan ik had gehoopt en verwacht. Normaal ben ik best te porren voor dit soort Sci-Fi films en ook hier kon ik me af en toe wel vermaken maar, het was met vlagen vooral erg kinderachtig. Ik moet zeggen dat de CGI er best tof uit zag, daar zeker niks op aan te merken. Millie zag er prachtig uit, daar ook niks op aan te merken maar, voornamelijk het storyline gedeelte lag me toch een beetje in de weg. Conceptwijs vond ik het nog wel te doen, stiekem ook wel leuk eigenlijk maar, alles eromheen, ik weet het niet, ik miste iets.

Het begon allemaal best onschuldig, Millie lijkt meer een soort probleemkind te zijn maar haar achtergrondverhaal is wel tragisch. Het verhaal rondom Spectre en de wereld van de robots vond ik dan wel weer erg geinig, Er zit zeker wat komische stukken tussen, Chris weet dat goed op zich te nemen maar, zoals ik al zei is het allemaal wat kinderlijk.

Kijkt overigens prima weg hoor, daar niet van. Maar ik had er wellicht wel iets meer van verwacht, en misschien had ik het al wel kunnen verwachten wat we hier kregen, alsnog met vlagen behoorlijk taai allemaal.

Aardige science fiction film. Het verhaal is leuk bedacht en de mix van techniek uit de toekomst en een tijdsbeeld uit het verleden is best origineel. De uitwerking is vrij degelijk. Spanning, actie en lichte humor wisselen elkaar goed af en de film kijkt lekker weg. Maar het blijft allemaal vrij vlak, de film springt nergens boven het maaiveld uit. Alleen visueel is het van hoog niveau met mooie decors, fraaie robots en sterke effecten. Het acteerwerk is eveneens vrij degelijk en wat emotieloos. 3.0/3.5

Grafisch zeer mooi, daar geen opmerkingen over. Robots zeer origineel en leuk. Ook de wereld en decors spreken tot de verbeelding.

Verhaal is wat dunnetjes maar kan er nog mee door.

Alleen had ik geen wauw-gevoel. Pogingen tot emotionele scènes pakten mij niet. Evenmin was er geen spanning.

Deed mij qua niveau wat denken aan de Sonic de Hedgehog-films. Slechterik van dienst was dan wel niet zo kleurrijk als Jim Carrey, maar inhoudelijk van zelfde genre…

Dat het een van de duurste Netflixproducties ooit is, zal wel te maken hebben met de special effects, want die zijn wel top. Robots komen ook echt over. Had nergens gevoel naar een tweederangs SF-film te kijken.

Chris Pratt vond ik wel beter en grappiger in de Guardians of the Galaxy-reeks. Hier speelt hij net wat braver en met minder grappige oneliners… Milly Bobby Brown nooit eerder zien acteren en speelt ook hier wat oppervlakkig.

Is dus geen topfilm, maar heeft me ook niet verveeld.

Op einde nog een kleine hint naar een mogelijk vervolg.

Voor originaliteit van robots en geslaagde visuele pracht geef ik deze toch nog 3,5*.

Goh ja.

Een zoveelste dure poging van Netflix om te scoren met een blockbuster. Duur ziet het er zeer zeker uit. De CGI is keurig en aan het aantal robots te zien, zal het grootste deel van het budget daaraan besteed zijn. Ook Chris Pratt zal geen goedkope vogel zijn, maar ik ben hem zo stilletjes aan beu gezien in dit soort rollen.

Verder natuurlijk weer te lang. De "twistjes" over de uiteindelijke beweegredenen van een aantal schimmige figuren - ra ra, wie o wie? - zijn geen verrassingen en maken het einde iets te "vol". Ook behoorlijk dramatisch, dat einde. Ik had toch op iets meer ongegeneerde fun gehoopt, maar dat ontbreekt grotendeels in deze Terminator voor kinderen.

2

Flinke tegenvaller van de gebroeders Russo, die na hun Marvel-successen moeite blijven hebben om te overtuigen. Visueel steekt de film leuk in elkaar, met vooral veel prachtig vormgegeven robots, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun, sentimenteel en vooral klef. Millie Bobby Brown is hier onuitstaanbaar; Chris Pratt doet zijn ding op de automatische piloot.

Poeh dit is een hele zit. Film ging maar door of waren de scenes allemaal net iets te lang. Onze hoofdpersonen worden bijna 2 uur lang aangevallen door robots of getrainde soldaten maar niet getreurd.... het is is een Amerikaanse film. De hoofdrolspelers zijn een opstandig meisje en een sukkelige vrachtwagenchauffeur. Hier en daar wat flauwe humor. Dun verhaaltje maar de robots zien er mooi gemaakt uit.... en je gaat naar de film om te kijken. Waarschijnlijk een leuke avonturenfilm voor de jongere kijker

The Electric State

In een post-apocalyptisch Amerika reist een tienermeisje samen met haar robot door een verlaten landschap, op zoek naar haar vermiste broer. Terwijl ze dieper in de wereld van afgedankte technologie doordringen, stuiten ze op een groeiende dreiging die alles met kunstmatige intelligentie te maken heeft.

Ik heb me prima vermaakt met deze film, ondanks enkele minpunten die de ervaring af en toe een beetje dempten. Het verhaal zelf vond ik interessant met genoeg luchtige momenten. De sfeer was goed, vooral in de eerste helft van de film. De visuele effecten waren indrukwekkend, en de score bracht de emoties goed over. Maar zodra het geweld in de tweede helft de overhand kreeg, begon mijn interesse langzaam af te nemen.

De pacing had zeker baat gehad bij een kortere runtime; er waren momenten waarop de film voelde alsof hij te lang doorging zonder veel nieuwe ontwikkelingen. Wat betreft de acteerprestaties vond ik het allemaal wel prima, maar niemand sprong er echt uit. Ondanks dat er grote namen in de cast zaten, leek niemand echt een onvergetelijke indruk achter te laten.

Hoewel The Electric State visueel sterk is, liep de film voor mij af en toe vast door de lange runtime en het geweld in de tweede helft. Het blijft een vermakelijke film, maar had meer tempo en samenhang kunnen gebruiken.

3 sterren.

Gebroeders Anthony en Joe Russo pakken uit met een wereld die visueel behoorlijk veel flair meekrijgt, maar nogal kaal aanvoelt qua inhoud en actiescenes. The Electric State moet het beslist niet hebben van originele inslagen en eerder van de wereldschepping en de ontwerpen van de robotjes. Er wordt lang opgebouwd naar een bombastische finale die helaas te kort duurt en niet al te enerverend in beeld wordt gebracht. Millie Bobby Brown en Chris Pratt worden bovendien onvoldoende uitgewerkt en komen niet veel verder dan platte karikaturen. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit en kent de neergezette wereld een erg creatieve invulling. Er hangt een aandoenlijk tempo en de film verveelt nergens, maar de gebroeders Russo kunnen (en moeten) veel beter dan dit.