Hawk the Slayer (1980)

Op de theme song na (Nintendo meets Western gefluit meets Science Fiction, en dat in een prent die zich afspeelt in de Middeleeuwen) precies wat ik er van verwachtte. Acteerwerk vrij slecht (en vreemde accenten), slechte special effects, een voorspelbaar plot, maar dat hoort er allemaal bij. Iedereen die van een veredelde B-film houdt moet deze feitelijk zien. Met geniale special effects zoals daar zijn van die vettige slierten Carnaval-spuitbussen, of Crow, de snelste Elf-boogschutter ooit omdat hij niet moet herladen, noch de boog aanspannen (door het geniale plakken van verschillende shots). Een hoop cliché's (warempel een volledige minuut non-stop slow motion in een actiescène) zijn om duimen en vingers van af te lekken door de enorme cheesiness (ook terug te vinden in de dialogen en dergerlijke, zo zag ik bijvoorbeeld overduidelijk dat de figuranten vaak dezelfde waren en zag je dezelfde persoon meerdere keren sterven). Extra leuk: de typische Sergio Leone shots waarbij ingezoomd wordt op een personage en een kort deuntje te horen valt ("Tadada taa", Ennio Morricone style) wordt hier ook geprobeerd, wat gedurende de eerste helft van de film voor flinke lachbuien zorgt.

Een film die overduidelijk door veel mensen te serieus genomen wordt, want het is toch overduidelijk een met liefde gemaakte B-film, die ondanks alle kazigheid wel degelijk kwaliteit bezit. De soundtrack is zeer kitscherig, maar is tegelijkertijd wel een fijne combinatie van western, Britse progrock en orkestratie. Iedere keer als de hoofdrolspeler een bepaalde pose aanneemt volgt zo'n typisch western fluitdeuntje, wat naast lachwekkend stiekem best cool is.

De actie zelf is low budget, maar de choreografie van de zwaardgevechten is wonderbaarlijk goed. Ik verwachtte van tevoren ook geen hoogwaardige special effects en heb enkele malen ook gelachen om de manier hoe men de 'fast shot'-feat weergaf (copyright D&D 3.5), maar vond toch dat de film in vergelijking met andere Engelse fantasy/sciencefiction werken uit de jaren '80 (Blakes 7, Doctor Who etc.) er verbazingwekkend professioneel uit zag. Daar komt ook nog eens bij dat de cast eigenlijk erg goed gekozen was, vooral William Morgan Sheppard en Peter O'Farrell waren erg gaaf. Jack Palance komt net weg met een van zijn meest over the top rollen, maar een slechterik neerzetten kan hij wel.

Hawk The Slayer heeft een typisch Dungeons & Dragons verhaal zoals ik beginnende spelers ook liet spelen, maar is zo overduidelijk met liefde gemaakt dat het toch echt zeer de moeite waard is. Samen met Krull en Beastmaster een toppertje van de jaren '80 b-fantasyfilms.

De jaren tachtig bracht een heleboel fantasiefilms of sword-and-sorcery zoals ze ook wel werden genoemd. Deze low-budget fantasiefilm uit 1980 van regisseur Terry Marcel is 'interessant' doordat het zo'n beetje de eerste in het genre moet zijn geweest (nog voor Excalibur, Conan of Beastmaster) en dat ook nog één van Britse makelij. En net als een groot aantal zwaard- en tovenarijfilms die erna zouden komen, probeert het epische verhaal te brengen met lage productiewaarden. Een verhaal over een heroïsche zwaardvechter, tovenaars, reuzen, elven, dwergen en - eh - belegerde nonnen, en dat allemaal door een bloedvete tussen broers.

In de cast ook een paar opvallend bekende namen. Al presteert niet ieder even goed zo is John Terry (later te zien als Felix Leiter in The Living Daylights) een vrij saaie held. Maar ja wat wil je als je rond moet lopen met een zwaard met grote vuist aan het uiteinde? Zijn metgezellen Gort, (Bernard Bresslaw, de cycloop in Krull) de reus met een machtige piepschuimen hamer, Baldin, (Peter O'Farrell, Pox in Legend

en in Harry Potter) een eetgrage dwerg met een zweep, Crow, (Ray Charleson) de elf met supersnelle boogschietvaardigheden en Ranulf (Morgan Sheppard, bekend gezicht door zijn kleine (bij)rollen) met een kruisboog die snel schoten kan schieten. De campy-uitvoering van Jack Palance (Batman en een Oscar voor City Slickers (1991) als Voltan voldoet, overdreven op zijn best maar tja die had een kostuum waar hij niet heel erg opvalt.

En dan is er de heks (Patricia Quinn) wiens kracht de meest cheesy speciale effecten bevat; sneeuwmachine, serpentine spray en computer-pingpongballen? Sowieso zijn deze effecten van het beperkte budgettaire soort. Regelmatig zijn er scènes van pijlschieten die worden herhaald en versneld voor het effect. De sets en kostuums waren wel voldoende om enige magie op het scherm tot leven te laten komen, maar dan wordt er weer gekozen voor makkelijke humor. Deze humor mist zijn het doel, is vaak vrij zwak en erger ondermijnd het fantasie gedeelte. Tja... en die synthesizerscore. Niemand zou dit kunnen verwarren met een geweldige film, maar het is nog redelijk voor wat het probeert te doen. Het probeert te entertainen, en dit lukt meestal (behalve in de grappige delen).