Amsterdamned II (2025)

Ruim 35 jaar na het origineel keert de moordende spanning terug naar de Amsterdamse grachten in "Amsterdamned II". Waar het eerste deel uit 1988 inmiddels is uitgegroeid tot een cultklassieker binnen de Nederlandse thrillerwereld, voelt dit vervolg vooral als een degelijk maar weinig verrassend eerbetoon aan vroeger tijden. Het is weliswaar zeker geen slechte film, maar het mist de impact, spanning en rauwe sfeer die het origineel zo memorabel maakten.

De film probeert duidelijk voort te bouwen op de nostalgie van "Amsterdamned", met vertrouwde elementen als achtervolgingen over de grachten, duistere steegjes en een mysterieuze moordenaar. Toch voelt het allemaal minder scherp en minder spannend aan dan destijds. Waar het eerste deel een sterke combinatie bood van humor, spanning en spectaculaire actie, oogt dit vervolg soms wat voorspelbaar en veilig. De spanning bouwt minder effectief op en sommige scènes missen de dreiging en energie die het origineel zo sterk maakten.

Een van de betere aspecten van de film is de rol van Huub Stapel. Hij speelt opnieuw solide en brengt nog altijd charisma en ervaring mee naar het scherm. Zijn aanwezigheid geeft de film een welkom gevoel van herkenbaarheid en hij weet met relatief weinig moeite een aantal scènes naar zich toe te trekken. Vooral voor fans van het origineel is het prettig om hem weer in deze wereld terug te zien.

Visueel ziet de film er verzorgd uit en Amsterdam blijft een sfeervol decor voor een thriller, maar het geheel voelt nergens echt vernieuwend of urgent aan. Het lijkt alsof de film te veel leunt op nostalgie en te weinig een eigen identiteit probeert neer te zetten.

"Amsterdamned II" is daardoor een vermakelijke maar uiteindelijk vrij middelmatige thriller geworden. De film is prima voor een avondje entertainment, maar niet een vervolg dat het niveau van het origineel weet te benaderen. Fans van de eerste film zullen waarschijnlijk genieten van de verwijzingen en de terugkeer van bekende gezichten, maar moeten hun verwachtingen wel enigszins temperen.

Ze kunnen beter een concert van Gordon organiseren, dan is de moordenaar zo weg.

Na een met sport overladen weekend op Pinkstermaandag dan toch nog aan een paar films toegekomen en dit op Prime kunnen doen waar ik vanwege een aankoop op Amazon een optie tot een gratis proefabonnement had. En dat houdt een drukke maand in met zeker twee series die ik moet kijken in de vorm van Masters of the Air en SAS Rogue Heroes. Maar ik begon gisteren met het vervolg op Amsterdamned waar je dan toch nieuwsgierig naar bent ook al weet je dat het onder de maat gaat zijn.

En heel eerlijk had je hier best wat van kunnen maken, want het kleurrijk Amsterdam leent zich best wel voor het één en ander, is er opzich een redelijke cast, voegt Huub Stapel altijd wat doet, zijn er nog tal van andere bekende gezichten in kleine rolletjes zoals Edo Brunner, Patrick Stoof, en vele anderen, hebben we een paar aardige brute kills, een aardige achtervolging met speedboot, waterscooter en motor, en is er halverwege een aardige chemie gaande tussen de rechercheur Tara en oud-rechercheur Eric waar de film sowieso een stuk beter wordt als Stapel weer in beeld komt.

Maar daar is dan al snel alles meegezegd waar de film door slechte dialogen, karakters, plot ontknoping en andere ongeloofwaardigheid de film behoorlijk onderuit gaat. Want hoe wordt die boot in de opening voortgetrokken? Door een duiker? Hoe worden iedere keer lijken of die drone vanuit het water de lucht ingelanceerd? En hoe wordt die boot met interventie volk omhoog en omgeduwd? Slaat gewoon nergens op. Rechercheur Tara is op haar beurt weer net wat te stoer en bovendien is Brood een matige actrice met één gezichtsuitdrukking die er uiteindelijk verloren bij loopt. Dan is het onvoorstelbaar dat zij niets zal weten over de zaak van Eric Visser en is het te flauw dat haar hulpje net als die van Eric in de eerste film een vergelijkbare pietlut is. Tenslotte de plotselinge vondst van het riool en de daadwerkelijke dader met motief wat ronduit belachelijk is.

Zeg gerust dat Amsterdamned 2 als een nachtkaars uitgaat wat ontzettend jammer is want met een beetje betere keuzes had dit best een acceptabele film kunnen zijn die nu hooguit vermakelijk is voor een keer maar verder over de gehele linie onder de maat is.

Leuke film voor een avondje op de bank, veel spannende momenten maar kappen het helaas af. De “dader” geeft mij min of meer ‘een-burger-met-wat-problemen’ idee en niet de geschifte psychopaat uit deel 1. 3-sterren

Maas kan het nog steeds op zijn ouwe dag.

Amsterdamned-II doet precies wat zo'n beetje alle tweede delen ooit doen (of, proberen te doen) - voortborduren op wat goed werkte in het eerste deel. Vaak lukt dat minder goed, hier werkt het prima. Had er meer in de film gezeten, ongetwijfeld, maar dan was het geen Nederlandse film meer geweest, en ook geen tweede deel van het origineel.

Holly Mae is leuk - laat af en toe wel een scene vallen, en haar dictie is ook niet alles. Maar ze zit wel fraai in haar rol, net als Stapel. Niks mis mee, en voor een Nederlandse film ongewoon goed. Net zoals de actie dat is.

Is het Maas' beste film? Wellicht niet, maar wel een van de leukere. En een film die in 'mijn' stad speelt heeft altijd wel een puntje extra.

Na een stroef begin waarbij ik sterk het gevoel had dat we veertig jaar terug in de tijd gingen maar niet op een goede manier, herpakt dit tweede deel van Amsterdamned zich wonderwel. Stapel en Brood zijn samen overtuigend en het verhaaltje is boeiend genoeg om geïnteresseerd te blijven kijken.

De sfeer, de zelfspot, een aantal verdienstelijke actiescenes vallen allemaal mooi op zijn plek en uiteindelijk is dit precies wat je mag verwachten van een onderhoudende Dick Maas film. Een regisseur die zich met vallen en opstaan door de jaren heen, heeft weten te onderscheiden in het landschap van de Nederlandse cinema.

Alles bij elkaar is deze film een moedige poging om oude tijden te doen herleven en gelukkig slaagt Maas daar in. Cliches en een niet al te sterke finale zijn eerder een aanbeveling dan een bezwaar. Het is Maas van harte gegund dat hij met dit slotstuk weer een relevante toevoeging heeft gemaakt op zijn toch al omvangrijke oeuvre.

Boven gemiddeld