The Rule of Jenny Pen (2024)

“Where there are no lions hyenas rule.”

Als regisseur James Ashcroft en (co-)scenarist Owen Marshall films op dit niveau blijven maken, zijn ze een gouden duo! Hun vorige "Coming Home in the Dark" was een boven verwachting goede Thriller en ditmaal gaan ze meer op de mysterie-horror-toer. Hoewel dat ook niet helemaal accuraat is, want dit is geen doorsnee Annabelle- of Chucky-film. (het voldoet dus niet aan de “standaard” horrorfilm)

Een rechter (Geoffrey Rush) komt door een hersenbloeding in een verzorgingstehuis terecht. Zijn leven verandert hierdoor niet alleen drastisch, maar een medebewoner (John Lithgow) terroriseert met een plastic pop zonder ogen, Jenny Pen, aan zijn hand vastgemaakt, iedereen in het tehuis. Slim wordt er gespeelt met of de oude man ze niet allemaal meer op een rijtje heeft of dat handpop Jenny Pen een bovennatuurlijke kracht bezit.

Ondanks dat de pop voor verschillende horrormomenten zorgt (als een schaduw, of als een gigantische Jenny met gloeiende ogen), komen de meer alledaagse confrontaties het harder aan. Ondraaglijke close-ups, langzame zooms en desoriënterende camerahoeken dragen daarnaast ook bij aan het sluimerende gevoel van angst en de lange gangen met knipperende rode rookmelders maken het er niet comfortabeler op.

De film is daarmee ook gemener dan je aanvankelijk zou denken, en het is zeker niet bang om de kijker een aantal fikse stompen in de maag te geven. En als je iemand bent die niet goed tegen ouderenmishandeling kan, is deze film af en toe behoorlijk niet prettig om naar te kijken! En wie wil dat nu niet... John Lithgow en een babypop die Geoffrey Rush in rolstoel terroriseren in een bejaardentehuis? Ja dit was wederom weer een gedurfde en brute film die met kop en schouders boven veel andere horrorfilm uitsteek.

Een verrassend leuk filmpje met een leuk verhaal en een prima spelende cast. Vooral Lithgow vond ik erg sterk spelen, hij is geknipt voor deze rol. Wel vind ik het einde wat makkelijk, er had naar mijn smaak meer uit gehaald kunnen worden. Desalniettemin een vermakelijk filmpje.

Protagonist en rechter Stefan Mortensen belandt in een verzorgingstehuis. Lichamelijk gebrekkig en amper verstaanbaar maar geestelijk gezond, krijgt hij in het bedrieglijk vredige tehuis te maken met de sadistische medebewoner Dave Crealy. Crealy doet zich voor als een ongevaarlijke seniele man die onderonsjes heeft met zijn onafscheidelijke handpop Jenny Pen. Terwijl het ongeïnteresseerde personeel hem voor een onschuldige patiënt houdt, kwelt Crealy zijn medebewoners met wreedheden en vernederingen. In de eveneens misantropisch ingestelde Mortensen treft Crealy een opponent die ondanks zijn onvriendelijke aard de beschikking heeft over een groot gevoel voor rechtvaardigheid.
In The Rule of Jenny Pen krijgt het motief van de demonische pop een verontrustende twist. Het kwaadaardige dat de pop drijft, is in deze film geen bovennatuurlijke macht. De macht die de pop drijft is heel aards en is de eigenaar van de pop. Crealy dus. Alhoewel er ook weer scènes zijn die de stelligheid van deze bewering ondergraven en de pop zelf enige macht toedichten. Dus toch een beetje bovennatuurlijk of slechts imaginair? In ieder geval waaiert de verschrikkelijke haat die Crealy jegens een ieder tentoonspreidt, langzaam uit over alles en iedereen in het tehuis. Het tehuis wordt een tehuis van terreur. Het is niet alleen dat feit dat Mortensen bijzonder ergert. Het is ook het feit dat het personeel door de sluwe Crealy zo gemakkelijk om de tuin wordt geleid en er niemand is die iets tegen deze terreur onderneemt.
De doortastende Mortensen moet niet alleen met lede ogen toekijken hoe hij lichamelijk steeds meer een wrak wordt, maar ziet parallel daaraan ook het hele rechtssysteem waar hij in gelooft, instorten. De rechter velt daarom zelf maar een oordeel, onderneemt actie en morrelt aan zijn principes. Ordelijkheid en integriteit verschuiven naar autocratische agressie als de wegen die de rechter bewandelt eenzelfde perverse inslag gaan vertonen als dat bij Crealy het geval is. Een interessante en spannende ontwikkeling.
Indrukwekkende personages. John Lithgow verleent de duivelse antagonist een heerlijke kwaadaardige uitstraling. Geoffrey Rush als misantropische voorvechter van de rechtvaardigheid zonder overigens kans te maken in het rijk der edelmoedige helden te worden opgenomen, is eveneens indrukwekkend. En de pop met de naam Jenny Pen heeft zielloze ogen en is eng. Ook indrukwekkend.

Aardige psychologische bejaarden horror. Het verhaal is best origineel maar niet erg ingewikkeld. De uitwerking is redelijk geslaagd. Na korte opbouw begint Lithgow lekker in zijn rol te komen. De spanning wordt dan rustig aan opgebouwd zonder dat de film verveelt. De speelduur is precies goed. Bloederig of eng wordt het niet, het is pure psychologische horror. Het acteerwerk is verder degelijk maar niet memorabel. Prima tussendoortje. 3.0/3.5

Het idee van de film is best goed en ik kan me dan ook goed voorstellen dat ze dit korte verhaal (van Owen Marshall) hebben gekozen om te verfilmen: een rechter wordt na een beroerte opgenomen in een verzorgingshuis waar de patiënten worden geterroriseerd door een medepatiënt wat de rechter natuurlijk niet kan toestaan, temeer nu de terrorbejaarde het ook met name heeft gemunt op de rechter want zo blijkt later, als we oud zijn dan kunnen de rollen omkeren en degenen die succesvol en machtig waren (zoals de rechter) weerloos en zwak worden (waarbij schaamte kan verhinderen hulp in te roepen) terwijl de loser een nieuwe jeugd kan ervaren omdat hij nu de scepter kan zwaaien en wraak kan nemen op zijn meerderen. Hij speelt ook letterlijk de seniele oude man die weer kind is geworden zodat het personeel geen argwaan krijgt terwijl hij de pestkop uithangt en zelfs mensen vermoordt. De film verwijst zo ook naar de actuele problematiek van (financieel) misbruik van ouderen en meer in het algemeen naar de horror om oud te worden.

De uitvoering vind ik minder sterk: men heeft er denk ik een echte horrorfilm van willen maken maar het verhaal bevat te weinig elementen om er een horrorfilm in de gangbare betekenis van te kunnen maken. In ieder geval wil de film maar niet spannend worden – de dreigende muziek ten spijt – en onverwachte wendingen zitten er ook niet in. Wel strooit de erudiete rechter interessante teksten rond, zoals dat zonder de leeuwen de hyena’s heersen, en speelt Lithgow op geloofwaardige wijze een enge oude man.

Veel van verwacht, en weinig gekregen. Litgow en Rush deden zeker hun best om er iets van te maken, maar ik vond dat er iets beter van te maken was.

En ze hadden hun het vele geld kunnen besparen, door gewoon in enkele woonzorgcentrums te gaan filmen. Het draait allemaal om geld en iedereen die maar kan rechtstaan mag er beginnen.

Ik heb een ouder in zo een instelling, ik zou er een boek van kunnen schrijven, en weet één ding, dit zal niet doorgaan voor mij!

En sommige dingen gebeuren in het echt ook, maar natuurlijk niet zo dramatisch, te weinig personeel, de mensen behandelen als kleine kinderen, goedkoop slecht eten, geen tijd en pesten onder elkaar enz enz.

Maar we wijken af, de film had een goede horror kunnen zijn, maar het boeide gewoon niet genoeg...tegenvaller

Ook niet belangrijk maar mooie versie van Gene Pitney van een liedje van Michel Fugain...