Trois Amies (2024)

Die zondagochtend werd ik bevangen door een waanidee. Wat als ik Trois Amies nu eens in een nutteloos Waals dorp ga kijken? Een paar uur later arriveerde ik langsheen de Ourthe in Cinema Plaza van Hotton, een stokoud zaaltje met neonrode verlichting waar beeltenissen van Charlie Chapin en Marilyn Monroe prijken aan weerszijden van het filmdoek. Ce plat pays qui est le mien!

Geografie speelt ook een belangrijke rol in Trois Amies - de film speelt zich af op enkele markante locaties in Lyon. In het verleden heb ik Bertrand Tavernier - God hebbe zijn ziel - er eens van verweten dat hij met misplaatste arrogantie Lyon interessanter filmde dan de stad verdient. Het probleem is dat Tavernier Lyon echt als Parijs wilde filmen, een anonomie metropool waar mensen flaneren, gehecht zijn aan bepaalde buurten en hun gewoontes hebben. Mouret trapt gelukkig niet in die valkuil. Hij filmt Lyon met waardigheid, maar legt op sobere wijze simpelweg de nadruk op de plekken die personages innemen, waardoor deze een diepere betekenis krijgen.

Mouret filmt zijn ruimte eigenlijk op precies dezelfde manier als Rohmer dat deed. Rohmer was een Parijzenaar pur sang en gaf in meerdere van zijn films te kennen dat moeten leven in een andere plek eigenlijk geen menswaardig bestaan is. Toch sloeg hij erin om eenderwelke locatie, zelfs een plek waar hij de diepste minachting voor koesterde, met eerbied te tonen. Zo wist hij in L'ami de mon amie zelfs de kunstmatige 'ville nouvelle' Cergy Pontoise als een interessante beweegruimte te illustreren. Met Trois Amies heeft Mouret bovendien zijn antwoord gemaakt op L'ami de mon amie. Maar waar laatstgenoemde film de carrousel van liefdesrelaties met een speelse frivoliteit voorstelt, is Mouret ernstiger. Hoewel hij nooit vervalt in naturalisme - gelukkig maar - en zijn films altijd een zekere dromerigheid behouden, heb ik wel het gevoel dat zijn blik per film meer pertinent en detailistisch wordt. Mouret toont de drie eponieme vrouwen met dezelfde liefde en warmte en documenteert hun bestaan op een minitieuze, bijna inventariserende manier. Naar het einde toe voelen we ons als kijker gelouterd.

"Wat zijn mensen toch vreselijk" sakkert een mooi meisje wanneer ze na de vertoning de zaal buitenwandelt.