Les Fantômes (2024)

Hamid was een professor in taal en letterkunde in Aleppo die werd gearresteerd en maanden werd opgesloten in de beruchte Syrische gevangenis van Saydnaya. Daar werd hij gefolterd. Zijn echtgenote en zijn dochtertje werden ondertussen vermoord door het regime van Bashar Hafiz al-Assad. Hij werd met een aantal medegevangenen de woestijn ingestuurd om te sterven, maar overleefde het. Jaren later woont hij in Straatsburg en sluit zich aan bij een geheime organisatie die oorlogsmisdadigers van het Syrische regime in heel Europa opspoort. Op een dag ontmoet Hamid een man van wie hij vermoedt dat het zijn voormalige beul is. Koortsachtig gaat hij op zoek naar bewijzen en schaduwt hij zijn verdachte.

Jonathan Millet, die de film zowel regisseerde als het scenario schreef, is een Franse filosoof en fotograaf, en “Les Fantômes” is zijn speelfilmdebuut. Hij baseerde zich op jarenlange onderzoeken en interviews met slachtoffers van folteringen. Adam Bessa levert een diepgaande en emotionele prestatie. Hij is even koppig als kwetsbaar. Hij is een leefbare burgerwacht die de meest nobele deugden van de mensheid bezit. De film heeft een fascinerend onderwerp en een uitstekende primaire cast. Het is dan ook een geslaagd portret van een man die vastbesloten is na de onmenselijke mishandelingen die hij moest ondergaan af te rekenen met zijn beul.

De Syrische Hamid [Adam Bessa] gaat asielzoekerscentra in Duitsland af op zoek naar “zijn broer”. In werkelijkheid maakt hij deel uit van een zeskoppige groep die (ironisch genoeg) een multiplayer wargame gebruikt om hun klopjacht op oorlogsmisdadigers te coördineren. Met hulp van een Duitse activist [Julia Franz Richter] komt Hamid op het spoor van een man [Tawfeek Barhom] die betrokken was bij Hamids eigen gevangenschap en marteling. Een interessante premisse met een intense vertolking van Bessa, maar Millet weet pas tegen de ontknoping iets van (onderhuidse) spanning te creëren en het gebrek aan actie maakt dit tot een relatief lange zit.