Un P'tit Truc en Plus (2024)

Na een gewapende bankroof weten Paul [Artus] en zijn vader [Clovis Cornillac] te ontsnappen omdat Alice [Alice Belaïdi] ze aanziet voor Sylvain (een jongeman met een verstandelijke beperking) en diens begeleider. Daardoor mogen ze met hun buit mee op de jaarlijkse vakantiereis. Even bespottelijke als voorspelbare komedie houdt het cliché van de goedlachse, lollige verstandelijk gehandicapte overeind en suggereert dat je met misdrijven weg kunt komen, als zij je maar aardig vinden. Marie Colin krijgt de nodige klappen te verwerken en Ludovic spuit alleen maar schuttingtaal. Stuitend en sentimenteel, maar Balaïdi en Céline Groussard (als een van de andere begeleiders) weten desondanks toch sympathieke personages neer te zetten. De leukste momenten zijn de twee scènes met de échte Sylvain. Opgedragen aan iedereen “met dat beetje extra” en hun begeleiders. En zo wast Artus zijn handen in onschuld.

Dit is weer zo'n echte Franse komedie, waarbij de humor net tegen of over t randje gaat. Als je echter bekend bent met de Franse cultuur, dan weet je dat de grappen net wat harder en platter zijn, dan in het huidige Nederland. Ik vond het al met al zeer komisch, bijv. het avondeten.. moussaka, lasagne blanquette, briljant. Ook de rollen vertolkt door de "down" mensen waren hartverwarmend, kring rond iemand die verdriet heeft en zonder gêne zeggen wat je denkt. De contradictie met Artus en Cornillac werkt perfect zeker in de band die steeds closer wordt met de groep en ze hun ego steeds meer opzij zetten, waardoor die contradictie verdwijnt. De echte Sylvain doet een onverwachte geheel andere vakantie, doch wordt net als Artus en Cornillac opgenomen in de groep. En dat is wellicht t mooste van de film. We zijn allemaal mensen de één wat anders begaafd dan de ander en dat gaat best samen als het begrip ontstaat. Belaïdi, Groussard en Riso perfect gecast.