Simón de la Montaña (2024)

Zoals de titel al prijsgeeft gaat in de film Simón de la Montaña over Simon. Simón is een aparte jongen. Een jongen die geen geestelijke handicap heeft maar net doet alsof hij die wel heeft. Waarom hij dat doet is niet direct duidelijk en wordt eigenlijk ook niet duidelijk. Wat wel duidelijk merkbaar is aan Simón is dat hij zich zichtbaar op zijn gemak voelt in de omgang met leeftijdsgenotem met een geestelijke handicap. Hij voelt zich er meer thuis dan in zijn eigen huis, waar de relatie met zijn moeder niet erg goed is. Ook met gezonde leeftijdgenoten heeft hij geen connectie.

De oorzaak van zijn merkwaardige voorkeur en navenante gedrag blijft vaag. Erg uitgebreid uitgesponnen worden de dingen in de film niet. Veel blijft giswerk. Simón is dan ook een ongrijpbaar personage. Heel geleidelijk geeft de film trouwens wel meer inzicht in de gedachtewereld van Simon, maar dat gebeurt mondjesmaat en in kleine brokken. Aan het einde van de film is er nog veel aan het wezen van Simón dat ongeopend is gebleven. Duidelijk is in ieder geval dat hij zijn heil bij een groep mensen zoekt waarmee hij geen enkele zichtbare connectie heeft. De film slaagt er in zijn verloop trouwens wel in om op het gevoelsmatige vlak de kijker over te halen om Simón's keuzes met steeds minder scepsis te bekijken. Knap om dat gevoel zonder veel intellectuele uitleg op te kunnen wekken.

Simón de la Montaña is een ongewoon drama dat mensen met een geestelijke beperking als volwaardige mensen neerzet. De jonge mensen waarmee Simón omgaat zijn echte pubers. Ze zijn baldadig, zoeken de grens op, hebben lekkere lol en laten de hormoontjes opspelen. Simón wordt uitstekend gespeeld door Lorenzo Ferro die zowel in agressieve scènes als in gevoelige scènes overtuigt en daarnaast zijn personage een grote stoot levensvreugde laat uitstralen. Het is vooral dankzij het optreden van Ferro dat de film bleef intrigeren.

Het uitleven van de levensvreugde levert een aantal leuke scenes op. Het zijn scènes die je nader tot de personages brengen. Op de meeste momenten houdt de film echter een bepaalde afstand in acht en kijkt de film naar de wereld zoals Simón dat waarschijnlijk doet. Hij doe dat met een oppervlakkige investering in hetgeen hem overkomt. Hij doet dat zonder van veel emotie blijk te geven. Hij doet dat op een rusteloze, onverantwoordelijke en terughoudende manier. Het is vooral daarom dat Simón’s zoektocht naar saamhorigheid me nooit echt raakte.