It Ends with Us (2024)

Zwaar romantisch drama met een overtuigende Blake Lively en een dappere bijrol van (regisseur) Justin Baldoni, die zichzelf niet bepaald van zijn meest rooskleurige kant laat zien in It Ends with Us. Zijn regie zorgt voor een opvallend subtiele en dromerige inslag, die zeker goed past in het kader van herinneringen en flashbacks. Het verbloemt een ietwat voorspelbaar verhaal dat te sterk leunt op bijfiguren die karikaturaal voor de dag komen. Hierdoor komt de tragedie nooit helemaal tot uiting, want de wereld van It Ends with Us voelt dan ook nergens geloofwaardig en/of waargebeurd aan. Het is onderscheidend genoeg in vergelijking met soortgelijke projecten, maar overtuigt nergens volledig. Hierdoor blijft het vooral wat hangen in het midden van de weg.

Verschrikkelijk slechte film waarbij misbruik onder dikke laag mierzoete flauwekul wordt bedekt. Hallmark? Dramatisch. Time wasted

Voorspelbaar romantische film. Het acteerwerk is niet altijd top, maar het snoetje van Lily maakt dit goed

Kom op. Vrouw valt als een blok voor een zeer opdringerige oetlul van een man die aangeeft dat liefde niets voor hem is, maar lust wel, en dat dit al bij alle vrouwen heeft gewerkt. Ook al geeft zij aan liefde hoog in het vaandel te hebben staan en het bij haar niet gaat werken, gaat ze er UITERAARD toch voor, om dan dingen te gaan zien in hem die op één lijn liggen met trauma's uit het verleden toen ze nog thuis woonde. Is dat nu heel stereotiep even weergegeven waarom het tussen veel mannen en vrouwen o zo vaak niet lukt? Omdat ze niet luisteren naar hun buikgevoel, maar zich laten inpalmen door een knappe hunk met veel lef en eigendunk? Ook al blijkt dit in een film als deze dan een neurochirurg (in het boek trouwens een amper 30-jarige, oops. ), wat het me wel een pak minder realistisch maakt.

Zelf ben ik niet zo'n lustbeluste man. Maar vrouwen lijken weinig interesse te vertonen voor zo'n mannen als het erop aankomt. Wil daarom uiteraard niet zeggen dat elke goed uitziende en wél lustbeluste man geen fijne partner zou kunnen zijn, laat staan dat ze alle nogal de toer van huiselijk geweld op zouden gaan. Maar 'k ergerde me gewoon nogal aan hoe de twee in deze film tot mekaar aangetrokken raakten. En vooral ook de jaloezie om de ex was behoorlijk bizar. Ik vond beide heren overigens controlerend en macho overkomen, zeker dan in het restaurant.

De traumatische jeugdervaring van Ryle was wel de klap op de vuurpijl die alle credibiliteit rond de uiteindelijk tot neurochirurg met losse handjes uitgroeiende man nogal deed afbrokkelen. Al werd daar aan het slot wel nog iets moois mee gedaan. Het eindbesluit vond ik wel nog pakkend en kan ik ergens wel begrijpen. Maar alles bij mekaar, toch behoorlijk wat gemengde gevoelens bij de hele prent. Mooie elementen vermengd met niet zo goed passende zaken voor me. Maar me uiteindelijk wel meer beziggehouden en bekoord dan ik had gedacht. Maar omwille van de raar aanvoelende zaken geen 3,5 en dus blijft hij voor me steken op een 3.

'k Heb deze film overigens vooral gekeken omwille van Blake Lively, totaal m'n type en ze kan ook best innemend uit de hoek komen. Maar een zekere Ryan Reynolds was me helaas voor.

Nog dit... de film was me ook wel confronterend om te zien, aangezien ik zelf een toxische relatie meemaakte met daarin wel wat elementen die ook hier aan bod kwamen. Waar ik tot op heden psychisch behoorlijk mee blijf worstelen. Daarmee wel wat als man aan de andere kant van het verhaal staand. Al is en was heus niet alles zwartwit en zaten er wel 50 tinten grijs tussen (nee, niet op de manier als uit de boeken). Als films dit soort onderwerpen aansnijden, is het vaak wel behoorlijk eenzijdig gebracht, meen ik. En ook wel quasi uitsluitend vanuit één perspectief. En 't was ook wel behoorlijk clichématig dat beide figuren zware jeugdtrauma's meedroegen. Is heus niet het geval bij elke relatie die toxisch uitdraait, denk ik maar.

Sowieso laat het thema van toxische relaties zich uiteraard niet simpel tot een film van 1,5 tot pakweg 2u vatten, aangezien dat soort gif langzaam maar zeker in een relatie kruipt en minimaal maanden maar vaak jaren woekert. Daar heb je in een film uiteraard nooit de tijd voor. Maar een iets meer genuanceerdere kijk met aandeel aan beide kanten zou wel mogen. Niet dat het niet kan dat het maar volledig aan één kant zou zitten, maar daar wordt wel wat te gemakkelijk vanuit gegaan en ook als dusdanig weergegeven.