Mufasa: The Lion King (2024)

Een beetje last minute en onverwacht de zaal ingesukkeld daar mijn andere film volzet was. Even een andere mindset, maar al bij al viel het mee. Inhoudelijk misschien niet de meest vernieuwende en je kan je heus wel wat vragen stellen bij dat overbodige prequel gedoe. Disney heeft zo opnieuw een melkkoe gevonden.

Visueel zag het er wel mooi uit. Alsof je naar een documentaire van National Geographic aan het kijken was. Wie Disney zegt, zegt ook zang. Ik vond de songs stuk voor stuk matig tot flauw. Niet echt eentje die blijft hangen of catchy is. Gelukkig bleef het beperkt tot een song of 4-5.

Timon en Pumbaa zijn overbodig en vervelend. Leuk wel om de achtergrond van Taka, Zazu of Rafiki te kennen, maar ik ben niet overtuigd of we dat echt moesten weten.

Je krijgt wat je verwacht en dan nog in overvloed ook. Inderdaad waren de songs nu een stuk minder, ze liggen niet echt in het gehoor. Ook is er al gezegd dat Pumba en Timon meer irritant zijn, dan grappig. Verder is het verhaal zeer voorspelbaar, maar laten we eerlijk zijn, dat weten we toch met zo'n 'vervolg'. Verder schitterend gemaakt en vormgegeven met een naar mijn smaak iets te veel camera cirkelbewegingen om de dieren heen. De scene is de ijsgrot is prachtig, erg stilistisch.

Nou, geen gedrocht zoals ik had gevreesd maar ook geen behoorlijke film zoals ik stiekem wel een beetje had gehoopt omdat de reviews ook niet noodzakelijk slecht waren.

Visueel redelijk met af en toe wel een aardig shot en technisch ziet het er aardig uit (de gezichten kennen wel wat emotie) maar toch had ik een wat unheimisch gevoel erbij. Dit hing net te veel tussen duidelijke animatie en fotorealisme in en daardoor was dit alles toch wel een uncanny valley met af en toe foeilelijke kleuren ook (denk aan dat bloemenbed in het begin).

Het verhaaltje mag geen naam hebben maar voldoet. Je vraagt je als kijker vooral af wanneer duidelijk wordt gemaakt dat Taka eigenlijk Scar is. Dat weet je vanaf de eerste ontmoeting (met die nagels in de poten van Mufasa). Wel wordt er halverwege door de filmmakers zelf een aardig geintje van gemaakt en op momenten werkt dat ook wel. Zeker als Taka de witte leeuwen gaat helpen en zijn stem verandert, meer richting de intonatie van Jeremy Irons.

Het kijkt allemaal wel weg met enkele prima actiestukken (zoals de achtervolgingen), de liedjes zijn redelijk en de film doet weinig kwaad. Wel duurt het middenstuk te lang en dat liedje tussen Mufasa en Sarabi is al niet het beste nummer maar ook echt too much op dat moment - daar sleept de film echt en gaat die van een net aan voldoende naar net aan onvoldoende.

Hoogtepunt was de eerste seconde trouwens met het verwachte eerbetoon aan James Earl Jones. En dat zegt denk ik genoeg over de rest van de film. 2,5*.

Gewoon blind in gegaan bij deze prequel en niet gaan kijken naar trailers, verhaalconcept of recensies.

Deze prequel is een prachtige film die goed aansluit met het origineel. Je krijgt meer achtergrondinformatie over Sarabi, Taka, Zazu en Rafiki. De beelden zijn fenomenaal en het verhaal heeft alles wat een goed verhaal nodig heeft: goede opbouw, spanning, beetje humor en dramatiek. Daarbij een niet overheersende muziekscore die zelfs niet vervelend werkte. Je kunt je afvragen moest er een prequel komen? Maar na exact 30 jaar na de originele tekenfilm vind ik deze vraag overbodig gezien de tijdsperiode. Zeker als het dan ook zo goed wordt gemaakt met moderne technieken en aandacht wordt gegeven voor de achtergrond van het verhaal t.o.v. het origineel. 8/10

Het grote probleem van deze film is eigenlijk dat The Lion King helemaal geen prequelverhaal nodig heeft. Ik heb me serieus nooit afgevraagd hoe het leven van Mufasa is verlopen tijdens de vele keren dat ik de prachtige tekenfilm uit 1994 bekeek. Die staat bij mij op de volle vijf sterren, misschien wel de beste tekenfilm ooit gemaakt. Disney probeerde in 2019 dit succes te herhalen met een real-life animatieversie, maar slaagde daar niet in omdat het gewoon te lastig is om de emoties uit de tekenfilm over te brengen in een CGI versie. De film was wel enorm mooi gemaakt, bijna levensecht. Maar we leven nu in een tijdperk dat bijna elke big budgetfilm er echt heel goed en echt uit kan zien, dus dat is niet genoeg.

En nu is er vijf jaar later de prequelfilm Mufasa. Zoals gezegd vrij overbodig, maar daarom kan het nog best vermakelijk zijn. Ook dat viel me een ruime tijd echt tegen, heb me eigenlijk sowieso het eerste uur enorm zitten vervelen met een saai plotje dat veel jat van het originele verhaal maar dit veel minder episch en pakkend doet. Gelukkig volgt er dan nog een tweede uur waar het tempo wel omhoog gaat en waar diverse oude bekenden het een stuk meer kijkbaar maken. Ook is de verandering van setting naar besneeuwde bergen een verademing. In het laatste gedeelte als ze hun beloofde land hebben bereikt zit weer de nodige fanservice met verwijzingen naar het bekende verhaal en weet het zowaar ook nog wel te boeien. Overigens ook een compliment aan het mooie eerbetoon aan James Earl Jones aan het begin. Dat verdient hij ook echt.

Wat deze film trouwens weer opnieuw goed doet is prachtige beelden afleveren. Bijna levensecht, maar het is ook beter gelukt om gezichtsexpressies erin te verwerken. Het is nog steeds niet dat het me ontroerd, maar het is veel beter gelukt. De muziek is wel ook weer ouderwets goed, met nieuwe muziek en ook het hergebruik van muziek uit de tekenfilm. Maar dan volgt wel een enorme ergernis bij me, de liedjes. Ik vond ze allemaal zonder uitzondering tenenkrommend slecht en vervelend. Echt, hoe kun je het produceren en er tevreden mee zijn? Het haalde ook telkens de vaart uit de film en in de plaats kreeg je dan doodsaaie minuten met zang zonder niveau.

Dit gaat ook niet het grote succes worden die de vorige film wel had. Want nogmaals, het voegt niks toe, behalve dan dat Disney er weer rijker van hoopt te worden. Het is zeker niet slecht en het ziet er prachtig uit, maar het was ook lange tijd gewoon een vermoeiende zit. Ook omdat de humor niet erg aan weet te slaan. Ik heb er net een voldoende voor over, nipt.

3*

PS: hoelang dacht men dat het nodig was om de naam Scar verborgen te houden? Iedereen die een beetje nadenkt had dit in het begin al door.

Fantastisch gemaakte film maar het haalt het niet bij het origineel.

Ik heb de film in 2D gezien dus kan niet oordelen over hoe de film in 3D is. Verhaaltechnisch is het allemaal niet bijster interessant. Ik heb me tijdens het zien van het origineel nooit afgevraagd hoe de jeugd van Mufasa verlopen is. Het is wel leuk om te zien hoe de relatie met Scar zich ontwikkelt maar verder is het allemaal vrij standaard en weinig bijzonders. Waar Disney vroeger nog wel eens een hit scoorde met een liedje in een film is het hier armoe troef. Het waren eerder hinderlijke onderbrekingen dan dat het wat toevoegde.

Visueel is het wel echt een pareltje. Ongekend mooi vormgegeven en een genot om te zien.
Dat is ook de reden dat deze film absoluut een voldoende verdient.
3*

Door een overstroming is leeuwenwelpje Mufasa [Braelyn Rankins] gescheiden van zijn ouders. Mufasa stuit op een troep leeuwen waar Eshe [Thandiwe Newton] zich over Mufasa ontfermt en waar hij bevriend raakt met Taka [Theo Somolu], de beoogde troonopvolger. Jaren later wordt de zoektocht naar een mythologisch paradijs verstoord door de komst van een agressieve troep leeuwen onder leiding van Kiros [Mads Mikkelsen]. Een vergaarbak van mythologische clichés met matige liedjes (dieptepunt is ‘Bye Bye’, een warming-up voor een slachtpartij) en een voorspelbaar romantisch zijplot. Realisme gaat ten kost van persoonlijkheid en het is misschien handig om kinderen uit te leggen dat leeuwen geen schattige beestjes zijn die graag knuffelen en geknuffeld worden. Een bedenkelijke prequel op The Lion King.

In de bioscoop gezien. Wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Timon & Pumba waren echt vreselijk irritant. De visuals vond ik erg sterk. Het verhaal vond ik zelf erg mager. Maar goed, dat was misschien ook wel te verwachten. Desondanks nog 3,5*.

Een redelijk overbodige film, met overbodige verhaallijnen die echt geen toegevoegde waarde hebben. Het is leuk om te zien waar de karakters uit de eerste (echte) Lion King vandaan zijn gekomen, en dat we zien hoe een en ander is gevormd in de loop der jaren, maar ik kon prima zonder deze kennis. Ok, de beelden zijn veelal prachtig geschoten en de leeuwen zien er op momenten zeer realistisch uit, maar de film leunt teveel op het origineel. Veel verwijzingen en veel 'oneliners' die we in het eerste deel ook al hoorden, maar toen wél vernieuwend waren.

Geen slechte film, maar een dertien-in-een-dozijn-productie, die je prima kan overslaan. Zet deel één nog maar weer een keer op; betere stemmen, muziek, verhaal, sfeer, humor, eigenlijk alles is beter.

Een onhandige raamvertelling (waarvan het nut onduidelijk blijft, tenzij de liefhebbers van Timon en Pumba koste wat het kost bediend moesten worden), wansmakelijke liedjes en een al te voorspelbaar verhaal: er valt weinig te beleven aan ‘Mufasa: The Lion King’.

Wou Barry Jenkins dit verhaal heus vertellen omdat het nog maar eens het Hollywoodiaans cliché van verbindend leiderschap herkauwt? Dat smaakt als een ongemakkelijk excuus voor kitscherig geflirt met Disney-nostalgie. Voilà!

2,25*

Ik lees best wat negatieve reacties, maar ik vond deze film toch egt wel uiterst vermakelijk. Bij het vorige deel stoorde ik me egt mateloos aan Beyonce met haar geschreeuw, niet dat hier egt geweldige liedjes in zaten maar die kon ik beter hebben. Ik vond het wel mooi om te zien hoe taka(scar) en mufasa elkaar ontmoet hebben en hoe ze uiteindelijk zo geworden zijn. Timon en pumba wel grappig. Het zag er allemaal erg mooi uit en dat maakt natuurlijk een heel hoop goed. Ik heb me goed vermaakt, voor mij een dikke 8

Heb met volle teugen genoten ook al was ik wat sceptisch na het lezen bij deze reviews. Toch gaf Cinemagazine deze film ook 4 uit 5 punten. Ik sluit me daar volledig bij aan, want afgezien dat hij er fantastisch uitziet, zit het verhaal ook redelijk goed in elkaar. Vooral de wisselende weersomstandigheden vond ik subliem gemaakt. De waterpartijen vond ik een hoogtepunt in de film. Sowieso vond ik de aankleding heel erg verzorgd. De liedjes waren niet al te irritant en gelukkig niet teveel. De mangril Rafiki vond ik de leukste sidekick. Eigenlijk irriteerde ik mij nergens aan. Het eind is zoals je verwacht. Bijna een bijbels einde. Maar overall gewoon twee uur prima vermaakt!

Film 4,0

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Teleurstellend. Het voelt of de helft van de film filler is. De liedjes spreken niet aan, de acteurs zingen niet fijn. Visuals enorm ge-HDR-ed waardoor het er erg nep uit ziet. De raamvertelling voegt eigenlijk niks toe, enkel dat we snappen wat de context is.

Leuk om uit te vogelen hoe alles ontstaat, de backstory van Scar is ook interessant. Ik heb het gevoel dat er meer in zat dan dit vrij slappe verhaal.

Ook zie je dat de animators wat onnodig interessants proberen te doen met de camera, wat voor mij onnodig was en me juist uit de film haalde.

Zucht, waar te beginnen. Het is vooral mega overbodig, wat moet je ermee. Om dertig jaar na dato nog een matige origin story van Mufasa (en Scar) te bedenken, doe gewoon lekker niet. En dan ook nog Timon en Pumba erin willen stoppen, die zijn in deze film echt de meest overbodige personages ooit. Had ze gewoon weggelaten, want leuk zijn ze absoluut niet, alleen maar flauwe meta-opmerkingen.

Verder is het een hoop achtervolgingen van hot naar her, een saai onlogisch plot en liedjes die soms wel oke-ish zijn (ik herkende Lin Manuel Miranda) maar verder ook niet geweldig.

Het enige dat het nog enigszins een mooi en herkenbaar gevoel geeft soms is de muziek uit de originele film, maar dat verdient deze film niet vind ik.

2*

Ja, dat krijg je als je 30 jaar na dato nog een vervolg gaat maken op de beste klassieke Disney-animatiefilm: een film die sterk leunt op personages, quotes en muziek van het origineel. Als je die steun weghaalt blijft er weinig vlees op de botten over. Een matig gescripte, voorspelbare origin story over Mufasa dat bol staat van de retcons en bijverzonnen achtergrondverhalen voor de meest bekende personages uit de Lion King-reeks: Scar, Mufasa, Rafiki, Sarabi en zelfs Zazu.

Bekende quotes uit het origineel worden tot in den treure uitgebraakt door verschillende personages.

"He lives in you"

"Everything the light touches..."

"The circle of life"

Bekende klassieke shots uit het origineel worden hergebruikt in een andere context; het shot van nagels in de poten (Scar die Mufasa vastpakt) wordt tot 2 keer toe gebruikt.

De Can you feel the love tonight-scène met Simba en Nala wordt op een zwakkere manier overgedaan tijdens het liedje Tell Me It's You

De spannende stampede-scène wordt in een minder leuke vorm opnieuw gebruikt.

En zelfs "Hakuna Matata" (no worries) wordt heel meta verbasterd tot "Hakuna Mufasa" voor een mislukte poging tot humor. Het slaat qua betekenis ook helemaal nergens op.

En natuurlijk ook allemaal in de nieuwe 'live action' animatiestijl. Maar dat is verder prima, want ook 2D-animatie geeft geen garantie voor een goede film. Immers, Lion King 2 en 3 waren -zoals de meeste Disney-vervolgen- ook ondermaats.

Kortom, onnodige, overbodige cash grab die niets toevoegt aan zowel het origineel uit 1994 als de 2019 remake.

1,5*