Armand (2024)

Schoolleiders Jarle [Øystein Røger] en Ajsa [Vera Veljovic-Jovanovic] bereiden jonge docent Sunna [Thea Lambrechts Vaulen] voor op een oudergesprek naar aanleiding van een incident op school waarbij Armand en Jon betrokken waren. Uit alles blijkt dat het een moeilijk gesprek gaat worden en Sunna is dan ook bloednerveus. Wanneer Armands moeder Elisabeth [Renate Reinsve] en Jons ouders Sarah [Ellen Dorrit Peterson] en Anders [Endre Hellestveit] naast elkaar gaan zitten, is de spanning om te snijden. Na de officiële lezing van het incident in kwestie ontstaat een emotioneel gesprek dat geleidelijk de voorgeschiedenis van deze ouders onthult. Boeiend psychologisch drama met een meesterlijke Reinsve en een voortreffelijke ondersteunende cast. In het laatste half uur raakt Tøndel het spoor bijster en de ontknoping is dan ook vaag en teleurstellend. Jammer, want de 90 minuten die daaraan vooraf gaan, zijn fantastisch. Tøndel is de kleinzoon van Ingmar Bergman en uitvoerend producent Liv Ullmann.

Interessante, maar behoorlijke onevenwichtige film. De film speelt zich af in een gebouw waar je nooit echt grip op kan krijgen, maar allerlei gangen, hoekjes en nieuwe ruimtes. De film deed me wat dat betreft denken aan de balletschool van Dario Argento's Suspiria. Niet dat de film daar verder wat mee te maken heeft (behalve misschien de voorlaatste scene. In die zin is dit een typische debuutfilm. Er wordt van alles uitgeprobeerd, maar de rare ontwikkeling van de personages kan ik de makers dan toch niet helemaal vergeven.

Inderdaad een wat onevenwichtig debuut, zoals Knisper hierboven schrijft, maar wel van een regisseur die dingen uit durft te proberen. Dat maakt Armand een onvoorspelbare film en daar hou ik wel van. Renate Reinsve heerst en toont haar onwaarschijnlijk veelzijdige talent. Van haar heb ik echt genoten. Vond haar in The Worst Person in the World al geweldig, maar hier overtreft ze zichzelf.

Niet mijn ding. Het gegeven kon boeiend zijn, en de film had een hoop fantastische acteurs. Maar ik was eerder blij dat hij gedaan was...

Ik snap de idee wel om vanuit één gegeven een hele film op te hangen. Tondel tracht met loutere gesprekken tussen twee ouders en de school een oplossing te zoeken voor dysfunctioneel gedrag van een daderkind op een slachtoffer. Uiteraard gaat de ene ouder in het defensief en wensen de anderen dat er strenge maatregelen worden getroffen. De school is helemaal niet klaar om dit debat te leiden en gaat helemaal de mist in.

Alleen slaagt Tondel er niet in er een boeiend diepgaand geheel van te maken. Hij lijkt metier en ervaring te missen en slaat vervolgens de bal mis. De film wordt na halfweg ervaren als doelloos en saai. De film blijft hangen en is vervolgens repetitief zonder opbouw. Tondel probeert er wat vreemde elementen in te stoppen - waarvan ik niet doel op de slappe lach, die was nog prima.

Gelukkig is er nog Reinsve, maar ook zij kan de boel niet rechttrekken. Matige film dus ondanks het aanwezige potentieel.