Romanovy: Ventsenosnaya Semya (2000)

Het einde van de 1e Wereldoorlog betekende ook het afscheid van 4 Keizerrijken !

Die van Duitsland kreeg asiel in Nederland, zijn Oostenrijkse collega Karel I (ook Koning van Hongarije), werd verbannen naar Madeira en Sultan Mehmet VI van het Ottomaanse Rijk werd met zijn gehele familie en enkele kistjes goud op de trein naar Parijs gezet.

In Rusland was men minder vriendelijk voor de afgezette Tsaar Nicolaas II ; zijn laatste anderhalf jaar beleven we in dit mooie 'historische' drama.

Indrukwekkende film die me twee uur aan de buis gekluisterd hield. Je moet natuurlijk wel iets van de (Russische) geschiedenis weten/begrijpen, maar ook als je dat niet doet is, deze film heel goed te bekijken. Cinematografie is deze film wonderschoon evenals als de soundtrack. Maar ook de acteerprestaties zijn uitstekend en geloofwaardig. En dat terwijl ze toch ook om hun gelijkenis met de Tsarenfamilie zijn gekozen, neem ik aan. Zo is de zoon van de Tsaar als twee druppels water te herkennen van de beroemde tekening die van hem gemaakt is.

Wat de film echter bijzonder maakt, is de kracht van de dramatische ontwikkeling. Geen steriel plaatjesboek of docudrama, maar mensen van vlees en bloed, waar je met een brok in je keel naar zit te kijken omdat je de uitkomst kent. Die is trouwens met nietsontziende gruwelijkheid in beeld gebracht. Maar de dansende meisjes zijn weer heel poëtisch. En hun kaal geschoren koppies zijn weer verdrietig. Wel een beetje vreemd dat hun haar daarna niet meer aangroeit in de maanden die dan nog volgen.

Maar dat is ook de enige ongerijmdheid die ik heb kunnen ontdekken. De buitenopnamen zijn in Tsarskoje Selo gemaakt, rond het Alexanderpaleis, waar ze ook gewoond hebben. Dat ken ik uit eigen waarneming. De binnenopnamen zijn in andere paleizen opgenomen, want daar is in het Alexanderpaleis weinig meer van over. Verder opnamen van het Catharinapaleis, het Winterpaleis en het centrum van Sint Petersburg. Kosten noch moeite zijn gespaard.

Maar wat deze film vooral bijzonder maakt is de 'neutrale' benadering. Nicolaas wordt niet afgeschilderd als een onwetende dwaas, noch als een martelaar. Wel als iemand die meer begaan was met zijn familie dan met wat er in zijn land gebeurde. Ook Alix blijkt hier opvallend menselijk als liefhebbende echtgenote en moeder. De film sluit af met hun zaligverklaring door de Orthodoxe Kerk, eind jaren negentig.

Ik ben helaas te weinig ingevoerd in de tragische geschiedenis van de Romanovs. Veel verder dan hun verblijf in Tobolsk en executie in Jekaterinenburg reikt mijn kennis niet. Wat dat betreft is dit een informatieve film voor mij, al had ik wel graag gezien dat er wat meer aandacht geschonken zou zijn aan het gezinsleven. Dat richt zich vooral op de kroonprins, terwijl de mooie dochters naar mijn smaak te veel op de achtergrond blijven.

Het einde komt op mij ietwat overhaast over. Ook dat vind ik jammer, maar desondanks een leerzame film met een mooie soundtrack. Met dank mijnerzijds aan Fransman.