Sauve Qui Peut (la Vie) (1980)

Godards -naar eigen zeggen- tweede eerste film. Na zijn bekende Nouvelle Vague periode waarin hij een boegbeeld was is Godard voornamelijk gaan experimenteren. Voor mijn gevoel begin dat al in films als Week-End (1967) en Tout van Bien (1972), maar Godard heeft meerdere malen aangegeven dat dat met deze film is.

Het levert een tweeledige film op: een mislukking en een voltreffer (door elkaar heen). Godard experimenteert lustig met filmtechniek in beeld (stop motion, slow motion, freeze frames), geluid (afwisselende muziek, afwijkende geluidsbanden) en verhaal (niet narratief, losstaande scenes die een bepaald gevoel teweeg moeten brengen).

Het werkte voor mij net zo vaak wel als niet.

Irritante scenes met eindeloos geneuzel en vreselijke muziek (of die eerder genoemde slow-motion scenes van straatbeelden) en dan ineens toch aangrijpende scenes, omdat de drie hoofdpersonen wel op een kruispunt staan in hun leven. Je krijgt hier echter zonder heldere synopsis vooraf zelf totaal geen beeld van tijdens het kijken, wat weer leidt tot irritatie. En zo golfde het bij het kijken op en neer.

Toch levert het meer dan eens fascinerende cinema op. Huppert (die het hoertje speelt - zoals volgens mij in 50% van haar films) ondergaat alle vernederingen, maar ondertussen broeit het van binnen van verlangen. En zo zijn er meer scenes met Dutronc en Baye (beiden in hun jongere jaren) waar dat ook het geval is.

Deze zeldzame Godard film is nu in enkele Nederlandse theaters te zien in het kader van het Isabelle Huppert retrospectief. Hoewel Huppert pas ruim na de helft in beeld komt. Ik ben er niet uit, maar ik zou zeggen grijp deze zeldzame kans toch maar...

Ik ben het wel eens met zijn stelling. Dit meesterwerk luidde zijn nieuw postmodern tijdperk in.

Voor het grootste deel ben ik het eens met Mochizuki Rokuro hierboven. Het is een typische late Godard, maar helaas betekend dat inmiddels bijna automatisch dat het een mindere Godard is. Dit is nog één van de betere, maar echt helpen doet het niet. Het wisselt van boeiend naar stomvervelend. Voornamelijk de tweede helft, met Huppert, redt het geheel ietwat. Ik vrees echter dat ik nooit helemaal zal weten waarom Godard voor deze nieuwe stijl koos. Over het algemeen mist het emotie en bezieling. Toegegeven, dit geldt ook voor enkele van zijn vroege films, maar daar werd het gecompenseert door een duidelijk plezier in experimentatie en filmmaken. In Godards tweede periode ontbreekt dat zelfs. Toch overheerst vooral het gevoel dat ik Godards latere stijl niet begrijp. Dan heb ik het niet over de inhoud, maar meer over waarom hij het op deze manier brengt.

2,5*

Cinema is veel meer dan alleen maar een verhaal vertellen . Cinema is een kunstvorm , de audiovisuele ( / beeldende ) expressie van gevoelens en gedachten van een kunstenaar !

Hoezo,de werken van Picasso werden steeds cryptischer en abstracter .Maar dat terzijde.

Ik ken te weinig late Godards(naar ik meen 3) om te kunnen beoordelen of ze funamenteel verschillen van zijn vroege,maar hier lijkt me toch geen sprake te zijn van een stijlbreuk of wedergeboorte.Alleen kun je wel merken dat hier een sadder en wie weet wiser Godard spreekt.Geen ellenlange monologen over Mao,Lenin of Pol Pot,maar cynische grapjes over de corpulentie van Fidel,sowieso wordt er niet te veel geluld(voor Godardbegrippen dan toch),wat altijd een goede zaak is.En uiteraard de personages:geen jonge revolutionairen,maar 30igers en40igers met hun relatiecrises en andere vuiligheid.

Qua stijl lijkt het me verder toch Godardiaans,met de gebruikelijke weirdness qua shotkeuzes,typografie,verwijzingen en audiovisuele grappen.Wat dat laatste betreft:ik vond dit 1 van de grappiger Godards omdat de humor toch wel sterk lijkt op die van Buñuel,begint al met die hitsige homograp.Meest "inventief" zou nog het voortdurende gebruik van slomo's en stills moeten zijn,maar deze zijn ook weer typisch Godard in dier voege dat ze vooral bedoeld lijken om de kijker mateloos te irriteren(muv die tijgersprong van Dutronc,die behoorlijk cool was).

Na het midlifecrisis 1e deel rondom Dutronc(wiens personage Godard heet) en Baye krijgen we een amusanter 2e deel dat vooral draait om hoertje Huppert,waarin Godard zijn filosofieen over prostitutie als onvermijdelijk afvalproduct vd kapitalistische samenleving mag uitventen.Qua inhoud zou je mogen spreken over een Godard goes sexploitation(dus anti-sexploitation).Ik kon er slechts hartelijk om lachen,eigenlijk.