The Shadow Strays (2024)

Mager zesje . Niet egt boeiend verhaal, slecht acteerwerk. Maar de actie was dan wel weer vet. Soms iets overdreven maar toch wel leuk. de film verveeld je niet maar is nergens egt goed.leuk voor een keertje.

Vermakelijke, goed gemaakte aktiefilm uit Indonesië, over een zeventienjarige getrainde huurmoordenaar (Aurora Ribero) die het opneemt tegen een schimmig misdaadsyndicaat in Jakarta. Extreem gewelddadig en bloederig, met virtuoos in beeld gebracht spektakel en een niet aflatende stroom aan goed gechoreografeerde vechtscenes. Aan de lange kant en regisseur Timo Tjahjanto weet niet altijd wanneer hij moet ophouden, maar overwegend is dit zeer genietbaar, met memorabale personages en een leuke hoofdrol voor Ribero.

Daar waar Gareth Evans vaak aan uitstel doet met zijn veelbelovende projecten, gaat Tjahjanto gewoon vrolijk verder. Nu weer zonder zijn broer. Dit keer met de 144 minuten durende The Shadow Strays.

The Shadow Strays was zeker weer een leuk potje knallen, schieten, hakken, zagen, verminken en aan flarden schieten en het bewijst weer dat de man nog een stapje verder gaat dan Evans. Alleen is zijn broer nu wel weer uit beeld. Als ik toch in categorieën mag denken is dit niet zijn allerbeste als je dit vergelijkt met zijn fenomenale werken als Killers en The Night Comes for us en zelfs de kortfilm The Suspect van VHS. Het valt een beetje in de categorie Headshot. Maar is het daardoor ook slecht. Nee hoor. Maar het verhaal is wel zo dun als een bierviltje.

We volgen de überstoere killerchick 13 in een prachtige openingsscene in Japan; waar het al meteen compleet los gaat. Echter lijkt 13 een inzinking te krijgen en wordt ze terug naar Jakarta gestuurd. Daar kwijnt ze weg in een appartement, maar lijkt ze wel van pas te komen als ze ziet wat haar elfjarige buurjongetje allemaal voor gajes aan de deur krijgt. Zeker als de moeder van het jongetje wordt vermoord en het jongetje zelf uiteindelijk wordt ontvoerd.

Ze besluit haar fout te herstellen door er grondig mee te gaan bemoeien en lijkt al meteen snel in de donkerste uithoeken van Jakarta te komen. Ofwel... de donkere kanten van een politieke partij die juist in het licht staat.
We krijgen weer te maken met de typische badguys. Die ziekelijke zoon van de gouverneur bijvoorbeeld met zijn zwarte SM-masker, een pooier, een corrupte rechercheur en een vrouwelijke aanhanger. Behoorlijk overtuigend neergezet alweer. En zo ziek mogelijk, alsof het bij Thajantho nooit erger zou kunnen. En ja, dan is het tijd voor een nieuwe achtbaanrit; als je snapt wat ik bedoel. Creatief met bloedvergieten noemen we dat.

En zo keek The Shadow Strays lekker weg en was het weer heerlijk over de top; maar dan wel een beetje op de automatische piloot. Voor een actieliefhebber is dit wel smullen geblazen, maar toch worden bepaalde dingen ook te lang uitgerekt. Zo had ik in die 144 minuten tijdsverdeling toch nog wel wat meer scenes willen zien tussen dat jongetje en 13. Wellicht zou dat de film en de uiteindelijke ontvoering nog veel sterker en dieper gemaakt hebben. Die scene bij dat graf was wel overtuigend, maar net niet genoeg ten opzichte van het speelduur. Had het dan gemiddeld 110 minuten laten duren.

Desalniettemin was het wel weer een brok agressie wat de regisseur afreageerde, waarbij het kunstwerk zelf totaal niet slecht uit de verf komt. En hoogstwaarschijnlijk komt er ook nog een deel 2 als ik het einde zo mag begrijpen. En dan wil de man ook nog in Amerika met de nieuwe Nobody en de remake van Train To Busan aan de proppen komen. Hij heeft het er maar druk mee. Hopelijk overtuigt het Gareth Evans om verder te gaan met zijn grootse plannen.

3,5*

Aardige actiefilm. Het verhaal is simpel en prima voer voor dit genre. De uitwerking is redelijk maar de regisseur rekt de vechtscenes wel erg lang uit. Zeker de slotscène duurt gewoon veel te lang waardoor het niet meer boeit. Ook de lengte van de film is te lang voor een simpel verhaal. Verder ziet de film er goed gestileerd uit met mooi in beeld gebrachte actiescenes. De film is erg gewelddadig en bloederig. Het acteerwerk is redelijk met een aantal leuke personages. 3.0/3.5

Woensdagavond na de game avond zin in iets anders en dus geen zombies of Tour of Duty waar we al enkele weken inzitten. Na twee rondjes Assault in Unreal hadden we zin in de nodige actie, en daarbij viel de keuze op The Shadow Strays die onder de aandacht kwam door een artikel dat deze actiefilm toch een behoorlijke hit was op Netflix. Niet dat dit veel hoeft te zeggen maar toch liet de trailer een redelijk indruk achter.

En laat het duidelijk zijn dat The Shadow Strays weinig introductie nodig heeft en vlot los gaat in een bak actie. En de conclusie mag dan ook meteen gesteld worden dat die actie erg fraai en sterk is waar één of andere clan wordt uitgemoord waarna het oordeel over 13 snel wordt geveld en buiten wordt gesloten met new things yet to come. En het druipt er van alle kanten af dat er voor heel veel scènes, karakters, keuzes en opzet qua dingen leentje buur gedaan is bij een ieder die we maar bedenken kunnen en überhaupt in het genre zit. Want het heeft het geweld, Gore en setting kenmerkend van bijvoorbeeld Kill Bill en ander Quentin Tarantino werk, kan ook gemakkelijk vergeleken worden met John Woo en de duistere sfeer van de Serbuan Maut reeks, en met zijn plot had het een Luc Besson kunnen zijn met Nikita en Leon elementen. Niet dat dit overigens commentaar is of minpunten zijn, want wat is tegenwoordig nog orgineel? Wat valt er nog te bedenken wat al niet reeds bedacht is?

Maar zoals ik reeds gezegd heb, het is niet dat de film daar pijn aan lijd, in tegendeel zelfs want de film is prima te noemen als actie-vehikel waar het verhaal vooral bijzaak is een slechts als excuses dient. En dat is dan ook meteen het zwakke punt van de film dat het verhaal en de karakters eindelijk ondergeschikt is in een film waar alle spuitertjes en goorheden eerder op de lachspieren werken dan de film serieus over laten komen. Dan is er de gebruikelijke valkuil waar ook een John Wick last van heeft, dat namelijk iedereen netjes op zijn beurt wacht om aan te vallen en afgeslacht te worden en een beetje slimmerik haar toch allang eens getrakteerd had op een blauwe boon vanaf relatief veilige afstand. Maar dat mag de pret niet echt drukken allemaal binnen een film waar duidelijk een idee achter zit en het slechts om de spectaculaire actie gaat en niets meer. En daarin levert de film hoewel ik drie dagen later er eigenlijk al niet eens zo bar veel meer van weet. Afijn best te doen en daar een cijfer naar maar uiteraard geen hoogvlieger, een 3 vind ik te weinig waar een 3,5 toch net teveel is maar vooruit....

Pffffff, er kwam maar geen einde aan de speelduur van deze simpele maar bloederige actiefilm. Halverwege de film was ik er al wel weer klaar mee, hoe bedenk je het dat dit richting de 2,5 uur moet gaan? Het haalde ook de kracht van de film weg, want na het zoveelste bloedbad geloof je het wel.

Dat terwijl de film wel erg lekker begon, bijna Kill Bill achtig zelfs met een heerlijke bloederige slachting. Maar dat was voor mij ook meteen het beste deel van de film, daarna was het echt nog wel af en toe genieten maar vaak zat keek ik ook even hoelang het allemaal nog ging duren. De laatste John Wick film had dit euvel ook, hopelijk stopt deze stomvervelende trend dat alles volledig herkauwd moet worden snel.

Maar wat de film wel goed doet is realistisch geweld te tonen. Het camerawerk en de muziek zijn ook uitstekend en er zit echt wel kwaliteit in de film. Maar nogmaals, had dit gewoon een uur korter gehouden.

Heb er nu met moeite een voldoende voor over.

3*

Doordenderende, energieke en harde actiefilm uit de enthousiaste handen van regisseur Timo Tjahjanto, die in het verleden ook meermaals heeft bewezen zich prima met dit soort concepten uit de voeten te kunnen. Het is vooral de lange speelduur die The Shadow Strays een terughoudend effect biedt, want de inhoud is niet talrijk genoeg om zo'n lengte gepast te rechtvaardigen. De personages zijn evenzeer niet interessant genoeg om dat te kunnen ondersteunen, maar de vele kogelregens, knokpartijen en bloederige ontmoetingen zorgen voor het nodige vermaak. Het blijft fijn dat Tjahjanto actief pogingen onderneemt om zijn camera te betrekken in de actie, zodat de passie herhaaldelijk blijft doorschemeren in het eindresultaat. Uitgesponnen, maar effectief vermaak dus.

Leuk filmpje met een eigen dynamiek, een heleboel vaart en veel fijne actie.

Helaas is het verhaal wat weinig origineel, en klopt de timing af en toe niet erg goed. En het ontbreekt ook net iets teveel aan originele gimmicks, hoewel de eind-kill dan wel weer erg fraai is. Het grote voorbeeld is vanzelf Serbuan Maut (2011), maar daar kom je niet zomaar in de buurt - en om daar maar wat diepgang aan te geven, dat lukte de makers zelf ook al niet met hun tweede deel Berandal (2014).

Deze film heeft kennelijk ook wat al teveel beperkingen in het budget, en dat blijkt wel uit de production values - vooral de belichting is af en toe echt zwaar onder de maat. Jammer, want verder is er wel een heleboel erg goed - het maakt nieuwsgierig naar wat deze crew zou kunnen laten zien als er wel genoeg geld was.

Vlotte, keiharde actiefilm uit Indonesië die wel veel hetzelfde biedt en qua duur gewoon te lang is. Maar qua actiescènes zit je goed. Het verhaal stelt niet zoveel voor en is ook wat onsamenhangend. 6/10

Redelijke film over een jonge huurmoordenaar die zich ontfermt over haar buurjongetje. Uitstekende actie-scenes waarbij het snelle camerawerk mooi synchroon loopt met de knokpartijen. Bruut en bloederig en de ledematen vliegen je soms om de oren. Wel gaat het verhaal al vrij snel slepen en gaat de film te lang door. Net geen 3.5 sterren.

Shadows zijn voor het juiste bedrag in te huren om vuile klusjes op te knappen. Nadat Nomi [Aurora Ribero] een missie bijna verpest, stuurt haar mentor Umbra [Hana Malasan] haar naar Jakarta om te wachten op instructies. Ze ontmoet een jongetje [Ali Fikry] wiens moeder op brute wijze is vermoord. Nomi gaat op zoek naar de daders en verstoort daarmee de plannen van misdaadkoning Hage [Agra Piliang]. Die stuurt zijn manschappen, aangevoerd door zijn zoon [Andri Mashadi], eropuit om orde op zaken te stellen. Wanneer Umbra hier lucht van krijgt, krijgt Nomi ook nog eens haar eigen organisatie op haar dak. Het standaard wraakplot is niet om over naar huis te schrijven. Het gaat vanzelfsprekend om de actiescènes en daar weet Tjahjanto gelukkig wél raad mee. Met een speelduur van 140 minuten duurt dit veel te lang. Acteur en topstuntman Yayan Ruhian heeft een klein rolletje tegen het einde van de film.