Presence (2024)

Weer zo een filmpje met hoge waarderingen die niet te begrijpen zijn. Smaken verschillen.

De film bekijk je door de ogen van de geest die rondspookt in het huis en de familie achtervolgt, maar er gebeurt echt niks spannends. Zo saai en dood als de geest zelf. De geest wordt boos als de dochter verkeerd wordt behandeld en verstopt zich zelfs in de kast en kijkt hoe dochterlief aan het rampetampen is. Tel daarbij op een zoon die voortdurend aan vloeken is met 'fuck'.

Doe jezelf een gunst. Ga buiten wandelen of bezoek een museum. Of hoor je vrouw een anderhalf uur aan.

Best aardig. Niet hoogstaand maar kan er best mee door. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf maar boeit toch genoeg om te blijven kijken. Acteerwerk kan ermee door voor een filmpje als dit. Een kleine voldoende.

Twijfelgeval. Visueel zelfs meer dan netjes en filmen vanuit spookperspectief was misschien leuk, maar ik wou dat Soderbergh zich meer op horror-elementen had gericht. Door deze horror-lite-aanpak levert het helaas dus niet een hele goede spookhuisfilm op, of anders gezegd de spookhuisfilm waar ik op gehoopt had. In plaats daarvan ging dit veel meer richting Paranormal Activity, (waar ook niet veel bovennatuurlijks gebeurd) en lig de toon sowieso meer op familiedrama dan op horror. Soderbergh experimenteer wel vaker in zijn films, waardeer dat aan hem als filmmaker Dit is ook zekere een goed gemaakte film, maar vond dit gewoon niet zo interessant en waarschijnlijk is het dan ook niet zo mijn ding.

Chris [Chris Sullivan] en Rebekah [Lucy Liu] betrekken een oud huis (met een antieke spiegel) in de hoop dat Rebekahs zoon Tyler [Eddy Maday] daar zijn zwemcarrière kan voortzetten en tienerdochter Chloe [Callina Liang] de tragische dood van een vriendin daar beter kan verwerken. Chloe krijgt al snel het gevoel dat een entiteit door het huis waart. Een medium [Natalie Woolams-Torres] bevestigt dat, maar het is onduidelijk waarom deze entiteit rondwaart. Steven Soderbergh benadert het uitgekauwde thema op eigenzinnige manier door te filmen vanuit het perspectief van de entiteit. Dat levert knap camerawerk op, maar het voelt erg gekunsteld aan, vooral wanneer voorwerpen voor het oog van de camera/entiteit door de lucht beginnen te zweven. Het mysterie heeft een verrassende uitkomst, maar deze poging om het spookhuisgenre nieuw leven in te blazen, is mislukt.

Best origineel, dit spookverhaal gefilmd vanuit het perspectief van het spook, maar uiteindelijk ligt de nadruk vooral op familiedrama en valt er vrijwel niets te griezelen. Dat de film toch de moeite waard is ligt aan de sfeervolle cameravoering, de prima cast en de sterke dialogen (het script is van David Koepp). Uiteindelijk heb ik redelijk geboeid zitten kijken en tegen het einde wordt het zowaar nog een beetje spannend, maar heel bijzonder wil het allemaal niet worden.

Een gezin betrekt een nieuwe woning en wordt geconfronteerd met angstaanjagende gebeurtenissen. Het horrorgenre zit vol met dergelijke plots. Ik houd wel van een sfeervolle spookhuisfilm, maar moet toegeven dat de innovaties in het genre miniem zijn. Presence van regisseur Steven Soderbergh pakt de enscenering anders aan dan gebruikelijk. Zijn insteek maakt dat de film intrigeert. Zijn insteek zorgt echter ook voor frustratie.

De film onderscheidt zich voornamelijk door het gebruik van de camera. In Presence is de camera een personage. Het hele gebeuren wordt vanuit het perspectief van dit personage getoond. Een leuke gimmick. Soms is de camera in stilstand en observeert enkel. Op een volgend moment rent de camera door het huis of verstopt zich in een kledingkast. In het eerste half uur levert dat een interessante film op. Na verloop van tijd wordt het wat vermoeiend. Met name omdat de leuke gimmick belangrijker is dan het verhaal.

Presence is geen film die veel uitlegt. We observeren door een camera die soms niets doet en soms wild op en neer rent, maar komen nooit nader tot dat personage. Dat er een trauma achter het merkwaardige gedrag hangt lijkt me duidelijk. Inhoudelijk inzicht in de aard van het trauma wordt de kijker niet gegund. Frustrerend vond ik het. Heel onheilspellend wordt het op die manier ook niet. De film laat het wezenlijke verhaal dat interessant genoeg is, steeds weer ondersneeuwen door de kunstzinnige optiek. Vaak heeft de muziek in zo’n geval nog een sfeervolle bijdrage. Hier niet. De muziek is niet echt passend en niet geschikt om een bijdrage aan het creëren van een beklemmende sfeer te leveren. Frustrerend.

Het verhaal achter de optische beleving maakte me steeds nieuwsgieriger. Achter de gimmick schuilt een ander verhaal waarover ik wel meer wilde horen. Een verhaal dat vooral over het disfunctionele gezin gaat waarvan de leden amper met elkaar praten, men elkaar niet in de ogen kijkt en innerlijke pijn onverwerkt blijft. Dat onderlinge ongemak levert een paar fraaie scènes op die nog eens accentueren dat de visuele gimmick te belangrijk wordt gemaakt. Het is daarnaast jammer dat het dolende personage letterlijk en figuurlijk onaanraakbaar blijft. En erg jammer dat de potentie van het onderliggende verhaal niet ten volle wordt benut. Daar was in combinatie met de dolende presence zeker horrorwaardige sfeer te vinden.

Presence

Een gezin verhuist naar een nieuw huis, waar een onzichtbare aanwezigheid hen stilletjes in de gaten houdt. Terwijl onderhuidse spanningen oplaaien, wordt duidelijk dat er meer speelt dan alleen gezinsproblemen.

Hoewel Presence geen typische horrorfilm is, wist de film me toch te boeien. Dat kwam vooral door de sterke cast — met name de vader vond ik overtuigend spelen — en de realistische kijk op het gezinsleven met een intieme sfeer. Het perspectief vanuit de geest gaf bovendien een originele draai aan het verhaal.

De film roept al snel vragen op over wie of wat die “Presence” eigenlijk is en weet daar op subtiele wijze gaandeweg hints over te geven. Tegen het einde had ik echt het gevoel: ja, ik had het kunnen weten – maar de onthulling werd op een originele manier gebracht. In veel films verwacht je dat een personage al dood is, maar hier blijkt dat niet het geval, wat het verrassend en effectief maakt.

Toch zaten er ook een paar vreemde momenten in. Zo wordt Tyler’s kamer op een gegeven moment volledig overhoop gehaald door de geest. De familie reageert daar in eerste instantie angstig op, wat logisch is, maar lijkt het daarna ineens geen probleem meer te vinden om gewoon in het huis te blijven. Dat voelde wat ongeloofwaardig en een gemiste kans om de spanning op te bouwen.

Richting het einde loopt de spanning iets op, maar uiteindelijk kiest de film duidelijk voor een meer dramatische insteek. Daardoor wordt het nergens écht spannend, maar als familiedrama met een bovennatuurlijke twist vond ik het zeker geslaagd.

Voor wie op zoek is naar een traditionele paranormale film, zal Presence te ingetogen zijn. Maar als je openstaat voor een subtiel en sfeervol familiedrama met een bovennatuurlijke rand, is dit zeker de moeite waard.

3 sterren.

De unieke benadering richting het geestenthema blijkt uiteindelijk niet veel meer te zijn dan een te lang uitgesmeerde gimmick, ondanks dat het zweverige camerawerk perfect in het conceptplaatje past. Regisseur Steven Soderbergh zoekt naar de originele invalshoeken, maar laat uiteindelijk vooral het inhoudelijke drama het woord doen. Helaas brengt dat voor de doorgewinterde filmliefhebber te weinig verrassingen, waardoor de saaiheid regelmatig toe begint te slaan. De wending naar de finale toe is gelukkig leuk gevonden en op visueel vlak oogt Presence bijzonder doordacht en verzorgd, maar een gebrek aan gebeurtenissen en tempo maken er uiteindelijk toch een ietwat taai geheel van.

Dit drama/thriller eens geprobeerd, maar had er eigenlijk nog nooit van gehoord.

Tja het was niet mis, maar een waw gevoel heb ik er ook niet bij. Cast was oké, niet echt speciaal. De film zag er ook oké uit.

Tja goed voor een keertje, maar de film zal me niet echt bijblijven.

Aardige film over een gezin die verhuizen naar een nieuw huis. Qua verhaal niet bepaald een originele haunted house film. Maar de uitvoering daarentegen wel. Redelijk lange takes waarbij de film zich geheel in het huis afspeelt. Ook het camerawerk met de groothoeklens geeft het geheel wat bevreemdends mee. Soms wat eentonig, maar de film duurt zeker niet te lang. Met gemak 3.0 sterren.